Honger naar nieuwe helden

Print
Honger naar nieuwe helden

Afbeelding: MGL

Mijn vriend Mart Smeets die gelukkig niet Mart Smeets is, stuurde mij na Engeland - Oranje het volgende bericht op Facebook: ‘Telefoonboekje van Danny Blind: Sneijder....streep, Cillessen... streep, Huntelaar...streep, De Jong....streep, Van Persie....dubbele streep!’

Vooral die dubbele streep achter de naam Van Persie intrigeerde mij. Nog geen twee jaar geleden hing diezelfde Van Persie trots in zijn kledingzaak. Nee, niet aan een hangertje maar op een foto aan de muur. Robins Beb Bakhuys- achtige snoekduik tegen Spanje was het pronkstuk boven de PME pronkstuk boven de PME Legend spijkerbroeken. 
Maar nergens neemt men zo onverbiddelijk afscheid van voetbalhelden als in Nederland. 

Een generatie die ons nog een prachtige derde plek op het laatste WK bezorgde, wordt nu afgedankt als de zitbank waar je na tien jaar op bent uitgekeken. En dan kun je nog zoveel prachtige goals in dienst van Oranje gemaakt hebben, als bewondering overslaat in ergernis kun je maar beter zelf bedanken. Met een beetje pech staat anders die oranje obesitas-Indiaan in de voortuin om je scalp te schreeuwen. 

Voor Wesley, Klaas-Jan en Robin valt er niks meer te winnen. Het trio staat niet langer synoniem voor het zilver in 2010 en het brons in 2014, maar voor de mislukte EK 2016-missie. Al het edelmetaal in de wereld weegt niet op tegen dat pakketje schroot. De honger naar nieuwe helden vertaalde zich deze week in de adoratie van een Brabantse jongen met een doodnormale naam. Tussen de Riechedly’s en Memphissen en Jetro’s detoneert de naam Vincent Janssen enigszins, maar voor het Oranje-legioen is deze Janssen wat Luke Skywalker in Star Wars voor het universum is: nieuwe hoop. 

Een voetballer die niet op zijn zestiende al de nieuwe Rijkaard, Van Basten of Gullit werd genoemd. Vincent Janssen werd op zijn zestiende gewoon Vincent Janssen genoemd. Spits van de A2 van Feyenoord waarin niemand een toekomstig Feyenoord-spits in zag. Een jongen die vorig seizoen als aanvaller van Almere City uit bij Achilles respectievelijk voor 1300, 1100, 900 of 700 toeschouwers speelde. Geen krant wist het exacte krant wist het exacte aantal, maar het waren er in ieder geval weinig.

En hoe groter Janssen wordt, hoe minder het er worden. Als Vincent ons in 2018 naar de WK-finale schiet, lezen we in De Telegraaf dat Janssen uit bij Achilles in het seizoen 2014/2015 naast spits ook de enige toeschouwer was: ‘De materiaalman gaf hem bij de aftrap zelfs de sleutel van het stadion. Of hij na afloop ook even af wilde sluiten.’ 

Vincent Janssen is de kapstok waar het nieuwe Oranje aan wordt opgehangen. Een team dat werklust boven kunst verheft. Met een polderspits zonder trucjes overleven we de loodzware kwalificatiepoule voor het WK 2018! Ik twijfel. De B-garnituur van Engeland in een oefenpotje is wat anders dan de A-selectie van Frankrijk. Met een beetje pech staat Janssen straks niet synoniem voor de nieuwe hoop, maar voor de harde realiteit. 

En wordt hij wat Kees Kist ooit was. Een spits die niet boven hippe spijkerbroeken pronkte omdat hij in het Oranje van toen voornamelijk in zijn hempie stond. 

Reageren? ivar.hoekstra@mgl.nl