Parijs- Roubaix spektakel: van begin tot eind

Hayman: altijd gedroomd van Parijs-Roubaix

Hayman: altijd gedroomd van Parijs-Roubaix© EPA

Echt niet alleen omdat Tom Boonen meer dan 150 kilometer in de aanval reed in jacht op een recordaantal van vijf zeges in Parijs-Roubaix. Ook niet omdat Fabian Cancellara viel of omdat Mathew Hayman op de wielerbaan voor een stunt zorgde door te winnen in een sprint. De 114e editie van Parijs- Roubaix was spektakel in alles. Van begin tot eind.

Daan Hakkenberg

„Volgens mij reed Fabian Cancellara lek.’’ Ramon Sinkeldam is net gefinisht op de wielerbaan van Roubaix, hij pulkt de pleisters van zijn vingers en probeert weer terug te keren op aarde na een spektakelstuk van bijna zes uur, verdeeld over 255 kilometer. De beste Nederlander van vandaag weet niet eens wie er gewonnen heeft. Wat hij ook niet weet is dat Cancellara, die vlak achter hem reed, niet een lekke band had maar genadeloos hard onderuit ging. De val van Cancellara op de kasseien van Mons-en-Pévèle is het spektakel van heel Parijs-Roubaix in een notendop. De crash tart iedere verbeelding. De drievoudig winnaar is juist met Peter Sagan - die andere huizenhoge favoriet - begonnen aan een indrukwekkende jacht op zijn concurrenten in de kopgroep. Maar hij zal ze nooit bereiken. Cancellara glijdt onderuit op de stenen en neemt onder meer Nederlands kampioen Niki Terpstra mee in zijn val. Wonder boven wonder weet Sagan de val te ontwijken. De wereldkampioen springt over Cancellara en zijn fiets heen. Sagan zet niets eens een voet aan de grond en gaat door met zijn verbeten inhaalrace alsof er niet gebeurd is.

Cancellara glijdt onderuit op de stenen en neemt onder meer Nederlands kampioen Niki Terpstra mee in zijn val.

De val van Cancellara en de sprong van Sagan zijn voor de eeuwigheid. De beelden worden bijgeschreven in de lange historie van Parijs-Roubaix. Maar er was nog veel meer. De 114e editie van Parijs-Roubaix was een aaneenschakeling van opwinding en sensatie. Vanaf de start. Al na 40 kilometer rijdt een grote kopgroep weg met onder meer tweevoudig Ronde van Vlaanderen winnaar Stijn Devolder en topsprinter Mark Cavendish. Ze zijn koud ingelopen of er gaan opnieuw 16 man vandoor. Daarbij zit Mathew Hayman (Orica - GreenEdge) die van zijn vlucht van 180 kilometer de mooiste wielerdag uit zijn leven maakt door de sprint op de wielerbaan te winnen. „Ik heb de kans om mee te zijn in de ontsnapping ten volle benut.” Het is een afvalrace en een titanenstrijd tegelijkertijd. Wat te denken Tom Boonen die bezig lijkt zijn eigen wielergeschiedenis te vervolmaken door een aanval op te zetten met nog ruim 150 kilometer te gaan. Zijn droom - vijf overwinningen in Parijs Roubaix - strandt in extremis omdat een halve wiellengte te kort komt op Hayman. Boonen: „Ik ben trots op mijzelf, want sommigen hadden mij al afgeschreven. Misschien is die tweede plek juist wel goed, zo heb ik reden om nog een jaar door te fietsen.”

Ik heb de kans om mee te zijn in de ontsnapping ten volle benut.

Of het verhaal van de vier Sky-renners in de kopgroep zitten. Na de bijna drie kilometer lange kasseistrook tussen Auchy-lez-Orchies en Bersée is het er opeens nog maar één: Ian Stannard. De andere drie zijn in twee opeenvolgende bochten gevallen. Stannard: „Je moest voorin zitten, na de regen van een dag ervoor, maar dan nog. Het geheim van deze wedstrijd om voorin te blijven was puur geluk.” Achterin de wedstrijd, buiten het zich van de camera’s is het slagveld nog groter. Van de 198 renners halen er 75 de finish niet. De Spanjaard Imanol Erviti, zelf negende, is de enige van zijn Movistar-ploeg die uitrijdt. Voor Wouter Wippert (Cannondale) is het zijn eerste Parijs-Roubaix en onderweg weet hij niet wat hij ziet. ,,Op de Arenberg zag ik een hele ernstige valpartij en ik hoop dat het goed gaat met die jongen van Orica, maar ik ben er bang van. Wij zagen allemaal dat het bloed vol gas uit z’n hoofd kwam. Iedereen is even gek als ze een kasseistrook zien komen. En alle 198 renners krijgen dezelfde boodschap in hun oortje: van voren zitten.”

Wij zagen allemaal dat het bloed vol gas uit z’n hoofd kwam.

Noem het sensatie. Of gekte. „De spectaculairste editie van de laatste tien jaar”, vat Sep Vanmarcke samen. Met een welgemikte aanval op Carrefour de l’Arbe denkt hij op 17 kilometer voor de finish naar de zege te rijden. Niets blijkt minder. Hij wordt ingehaald en wat volgt is een uitputtingsslag van aanvallen van de vijf koplopers. Vanmarcke strandt uiteindelijk op plek vier. Normaliter zou de Belg, die al jaren aast op winst in een grote klassieker, ontgoocheld zijn met een plek buiten het podium Nu niet. „Je moest veel motivatie hebben om te vechten en te blijven vechten. Het was speciaal vandaag.”