Boeiend voor ingewijden, afknapper voor kijker

Enrico Gasparotto liet zich in de slotkilometers naar Vilt op sleeptouw nemen door de Deen Michael Valgren om de klus vervolgens eenvoudig af te maken in de sprint.

Enrico Gasparotto liet zich in de slotkilometers naar Vilt op sleeptouw nemen door de Deen Michael Valgren om de klus vervolgens eenvoudig af te maken in de sprint. © Wouter Roosenboom

De ene wielerklassieker is de andere niet. Waar de voorbije Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix koersen waren om je vingers bij af te likken, was het kijkgenot in de Amstel Gold Race zondag minimaal.

Patrick Delait

Zoals zo vaak brandde de Limburgse wereldbekerkoers tot ver in de finale op een waakvlammetje. Geen spervuur van aanvallen, geen favorieten die hun rekenmachines thuis hadden gelaten en elkaar met open vizier bestreden, geen meeslepende duels. Dat de laatste overblijvers van een lange vlucht van elf renners pas op 15 kilometer van de streep werden ingerekend, zegt veel over de stolp waaronder de Amstel Gold Race zondag lag. Tot dan zorgden alleen een aantal valpartijen voor enige opwinding. Onder anderen Stef Clement, Alexis Vuillermoz en Fabio Felline zorgden voor schrikmomenten. Echte elektriciteit hing er pas in de lucht toen ex-winnaar Roman Kreuziger tijdens de laatste beklimming van de Bemelerberg op de pedalen ging staan. Een plaagstoot die werd gecounterd door een vuurpijl van Tim Wellens. De Belg van Lotto-Soudal draaide met 12 seconden voorsprong de Cauberg op, maar bleek uiteindelijk niet bestand tegen het duo Enrico Gasparotto en Michael Valgren, die hun krachten beter hadden verdeeld. De Italiaan, winnaar van de AGR in 2012, liet zich in de slotkilometers naar Vilt geslepen op sleeptouw nemen door de Deen om de klus vervolgens eenvoudig af te maken in de sprint.

Echte elektriciteit hing er pas in de lucht toen ex-winnaar Roman Kreuziger tijdens de laatste beklimming van de Bemelerberg op de pedalen ging staan.

Tot zover het flinterdunne koersverhaal van de 51ste Amstel Gold Race. Dat de Italiaan Sonny Colbrelli en de Fransman Bryan Cocqard - als rapste sprinters van een groep van dertig - op een handvol seconden de dichtste ereplaatsen voor zich opeisten, maakte de anticlimax alleen maar groter. Op Michael Matthews na - de Australiër van Orica werd vijfde - lieten de favorieten het zondag lelijk afweten.Wereldtoppers als Alejandro Valverde en Vincenzo Nibali, in het verleden vaker voorin te vinden in de AGR, stonden niet eens op de startlijst. Ook geen spoor van Peter Sagan, smaakmaker in de kasseienkoersen. Ex-winnaars Philippe Gilbert (2010, 2011, 2014) en Michal Kwiatkowski (2015) waren er wel, maar kwamen in het stuk niet voor. Gilbert vond zijn Waterloo op de Keutenberg. De Waal had blijkbaar te veel last van de vingerbreuk die hij vorige week opliep tijdens een vechtpartij met een automobilist tijdens een trainingsrit. Voor Kwiatkowski ging het licht uit tijdens de voorlaatste beklimming van de Cauberg.

Geen spoor van Peter Sagan, smaakmaker in de kasseienkoersen. 

Ongewild bevestigden beiden de theorie van Lotto-Jumbo-ploegleider Merijn Zeeman. „Het contrast met Parijs- Roubaix is dat in de Amstel Gold Race tactisch wordt gereden. Dat wil niet zeggen dat er niet hard wordt gekoerst. Integendeel: het is loodzwaar, alleen zien de mensen dat niet op televisie. De AGR is vooral een afvalrace”, aldus Zeeman, wiens ploeg de verdienste had dat ze de finale niet passief onderging. Bert Jan Lindeman, Sep Vanmarcke en de Italiaan Enrico Battaglin probeerden namens Lotto-Jumbo de boel wakker te schudden, maar tevergeefs. Kopmannen Robert Gesink enWilco Kelderman moesten op de Cauberg dan maar zelf hun plan trekken, maar ook dat viel tegen met respectievelijk een 23ste en 30ste plaats. Beste Nederlander werd uiteindelijk Bauke Mollema. De kopman van Trek-Segafredo finishte als veertiende. Zeeman: „We hebben collectief een goede koers gereden, maar het resultaat dat we voor ogen hadden is er niet. De groep was te groot voor Robert en Wilco om voor een ereplaats te sprinten. Dat is klote.” Bespiegelingen over het parcours van de AGR dat zich, afgaande op de voorbije edities, niet leent voor epische wielergevechten, waren niet aan Zeeman besteed. „Met het parcours heeft dit niets te maken. Het niveau in het peloton is zo hoog dat je onvermijdelijk dit soort wedstrijden krijgt. De Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik zullen deze week niet anders verlopen.”

Met het parcours heeft dit niets te maken. Het niveau in het peloton is zo hoog dat je onvermijdelijk dit soort wedstrijden krijgt. 

De uitspraak van Zeeman maakte het verlangen naar de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix alleen maar groter.Wedstrijden waarvoor je een paar uur op het puntje van je stoel gaat zitten: voor de wielersport is het noodzakelijk om ook nieuwe generaties aan zich te kunnen binden. In voetbaltermen wordt de Amstel Gold Race al jarenlang geregeerd door degelijk, maar weinig opwindend middenveldspel. Boeiend wellicht voor ingewijden, maar voor de kijker die hoopt op spektakel, een afknapper.