Permanent woedend

Print
Permanent woedend

Afbeelding: MGL

Deze week heb ik één keer gelachen. Om de satirische site De Speld dat onder het kopje ‘Ajax oefent op onterechte strafschoppen’ een heerlijk fakebericht plaatste. Het plaatste penalty-gate in een luchtig perspectief, iets wat de rest van het land (op Ajax-fans na) niet lukte. Mij ook niet. Op geen stukken na.

Woest op Makkelie en pislink op Gözübüyük, heb ik als een extra driftige versie van Louis de Funès op de bank staan springen en fulmineren. „Schande!, matchfixing!, KNVB-maffia!”, en meer van dat soort meer van dat soort kreetclichés. Puur omdat ik mij als Utrecht-fan onrecht voelde aangedaan. 

Vervolgens op Facebook en WhatsApp al mijn Amsterdamse vrienden de pis lauw gemaakt door op al hun pogingen tot een volwassen strafschopdialoog „onzin”, „gelul”, en „bullshit!”, terug te appen. Er is serieus overwogen mij uit de app-groep te gooien. Terecht. Ik ben alle redelijkheid voorbij. 

Er was een tijd dat ik om voetbal nooit boos, maar louter blij of verdrietig werd. En als puber in de donkere Oranje voetbaljaren 1979-1987, vooral dat laatste. Dikke tranen als Kees Rijvers met debutantWim Hofkens op de proppen kwam en Edo Ophof een terechte penalty onterecht over schoot. Verdrietig, maar nooit razend.Want ik hield van voetbal.Was als een kind zo blij als Gerald Vanenburg de hele verdediging van Zwolle, het lek van PEC incluis, dol draaide. Ja, Gerald was van Ajax, maar dat interesseerde mij toen nog niet. In 1984 was je als voetballiefhebber nog gewoon blij met mooi voetbal. 
Nu ben ik op social media alleen nog maar boos als iemand van een andere club schittert. Ik knik op voetbalfora instemmend als andere woestelingen Ziyech „een typhushond” noemen „die Twente onder curatele nooit had mogen kopen” en bal boos mijn vuist als „die typhushond” het waagt voor „die bedriegersclub” een bal in de kruising te draaien.

Een blik op Facebook, en een nieuwe driftbui ontlaadt zich. Omdat daar altijd wel iets wordt gedeeld van iemand die ergens heel boos over is. Mario van der Ende die boos is op de KNVB plus alle scheidsrechters ofWillem van Hanegem van Hanegem die in zijn AD-column steeds bozer wordt omdat zijn woede er steeds minder toe doet. Al die boosheid lokt weer reacties uit waar de media gretig op inspelen. 

En zo rollen we woedend over elkaar heen en vergeten we waarom we ooit van voetbal zijn gaan houden: om het spel, niet om in een permanente staat van razernij te verkeren. Om bij zinnen te komen heb ik dat moment uit de Vanenburgdocu Van straat tot stadion weer eens opgezocht. Een jonge Gerald die in zijn achtertuin een tennisballetje hoog houdt. Zijn herdershond probeert het balletje te pakken, het lukt niet. Baasjes voetenwerk is te snel. Nee, de hond is niet boos. Hij kwispelt blij, ook al krijgt hij het balletje niet. Zo blij als die hond wil ik ook weer zijn. Blij om virtuoos voetbal, van wie dat ook komt. 

Maar ik ken mijzelf. Als Kuipers morgen in De Kuip Feyenoord een strafschop geeft, wint de Louis de Funès in mij het van de Kofi Annan. Toch weer woedend. 

Reageren? i.hoekstra@mgl.nl