Tot de dood er op volgt

Print
Tot de dood er op volgt

Afbeelding: MGL

Veel gaat minder als je ouder wordt, maar steeds meer gaat ‘plus’ heten. Zo is Plus een gewild tijdschrift voor ouderen. En ook de gepensioneerden van mijn vakbond van journalisten tooien zich met die benaming, al gaan de discussies in de Sectie Plus meestal over inleveren en kortingen. Ach, als zo’n klein woord kan helpen de moed er in te houden? Want zeg nou zelf: bij de jaarvergadering van de Sectie Minder zou helemaal geen mens op komen dagen.


De borrel na afloop smaakte goed. Alcohol heeft al heel wat zorgelijke agendapunten gemilderd. 

Ik had mij jaren niet meer bij de vakbond laten zien. Ik miste de strijdbaarheid. Enorme pensioenkortingen waren muisstil geslikt. Het bondsblad zag er gelikt uit, maar de gestaalde kaders waren boterzacht geworden. 

Toch bleef ik altijd, met de trouw van een hond. Want ik ben al lid vanaf 1971 en ik weet nog goed hoe dat ging. Op mijn eerste werkdag kwam collega Peter naar mij toe: ik werd toch zeker lid van de vakbond? 

Regelde hij wel! Ik zei ja, ook omdat je op je eerste werkdag nooit nee zegt. Peter wist alles van centen, belangen, voordeeltjes. Voordat hij journalist werd, was hij belastingambtenaar geweest. 

Die overgang was goed bevallen. Wat hij nu schreef kreeg aanzienlijk meer bijval. 
Dus blijf ik bij de bond, tot de dood er op volgt. Ook om Peter die lang geleden stierf. Wel hoop ik daarboven op zijn begrip als ik straks in de kist gelegd wordt zonder de zilveren bondsspeld op de revers. Zo geweldig was het nou ook weer niet. 

Reageren? g.kessels@mgl.nl