Van 75 Landal-parken naar twee huisjes

Print
Van 75 Landal-parken naar twee huisjes

Bas Hoogland was commercieel directeur bij Landal maar zegde vorig jaar zijn baan op en gooide het roer helemaal om. Afbeelding: Diana scheilen

Als commercieel directeur van Landal GreenParks was hij verantwoordelijk voor 12.500 huisjes door het hele land. Twee jaar geleden ging het roer om. De Volvo en de dure pakken deed hij de deur uit. Er kwamen rubberlaarzen voor in de plaats. Bas Hoogland (55) verruilde Leidschendam voor Vijlen en verhuurt tegenwoordig nog maar twee huisjes. „Het tempo is hier heerlijk.”

„Negentien jaar lang mijn lust en mijn leven. Ik was Landal, ik droomde Landal. Toen ik er kwam, in 1996, hadden we vijftien parken. Bij mijn afscheid waren dat er 75. Elk jaar openden we twee nieuwe parken. Het was altijd druk en dynamisch. We hadden zoveel ambities, zoveel ideeën die pasten gewoon niet in het kantoor. Het was een superbedrijf, beursgenoteerd, met 625 werknemers en een omzet van 320 miljoen euro. Niet voor niks werd het in 2014 uitgeroepen tot klantvriendelijkste bedrijf.”

DE OMSLAG

„Zes jaar geleden kreeg ik diabetes 2. Een paar jaar geleden kwamen daar hartproblemen bij. Ik werd gedotterd en met drie stents in mijn lijf ging ik weer verder. Maar in mijn hoofd gebeurde wel wat. Blijf ik hier mee door gaan? Het bedrijf Landal stond als een huis. Op de belangrijke plekken zaten inmiddels goede mensen. Ik kreeg wat meer afstand en kwam tot de conclusie dat ik de wildste rit wel gereden had. De mooiste tijd was geweest. Ik verlangde weer naar het echte contact met de gasten. Toen ik in 2014 mijn vertrek aankondigde, konden veel collega’s zich geen Landal zonder mij voorstellen. Maar de zaak blijkt, ook zonder mij, gewoon door te draaien.” B&B „In die tijd gingen ook mijn zoons Jip en Hidde het huis uit. Wat nu? Samen met mijn vrouw Jeannette, die net als ik ook op de Hogere Hotelschool in Maastricht heeft gezeten, wilde ik een Bed & Breakfast in Spanje beginnen. Maar ik heb Zuid-Limburgs altijd al het mooiste stuk van Nederland gevonden. Die heuvels, het rustige tempo. Na een half jaar zoeken vonden we deze oude vakwerkboerderij met daarbij het Hans & Grietje-huisje. Toen begon het toch te kriebelen. We zijn flink gaan verbouwen. Nou ja, we hebben het meeste laten doen, want ik zelf kan wel de witte vakken van het vakwerkhuisje wit maken maar daarmee houdt het zo’n beetje op. Mijn vrouw is verantwoordelijk voor de inrichting. Het Hans & Grietje-huisje is voor twee tot zes personen en het vakwerkhuis is geschikt voor tien volwassenen en vier kinderen. We verhuren alleen, het is dus een Bed no Breakfast geworden.”

GASTHEER

„Nu ben ik dus gastheer. Maar ook tuinman, hoofd valet parking en houthakker. Mijn vrouw deelt op wisseldagen de lakens uit, letterlijk, en ik maak de bedden op. Ik poets en ik stofzuig. Als ik weet dat mensen ergens uit eten zijn, zorg ik dat bij thuiskomst de lamp en de open haard branden. In de zomer heb ik het bier koud liggen als ze hier aankomen na een autorit van toch al gauw een paar uur. Vanmorgen heb ik achter in de wei een heleboel snoeihout in brand gestoken, ja dat mag hier. Dan breng ik toch twee vlaaien naar mijn gasten voor de overlast die ze misschien zullen ervaren. Ik zie het zo: wij verhuren geen huisjes, wij zorgen er voor dat onze gasten een fijne tijd hebben. Gasten moeten niet alleen hier naar toe komen omdat het lekker rustig is, want in Zeeland is het ook rustig en in Drenthe ook. Je moet iets extra’s bieden. Behandel de gast niet zoals jezelf behandeld wilt, nee behandel de gast zoals híj behandeld wil worden. Je hebt gasten die met opa komen omdat hij heel ziek is en nog één keer met de familie op vakantie wil. Je hebt ook mensen die met hun eerst kleinkind komen. Dat vraagt een andere benadering. Ik probeer ook niet aan de verwachtingen te voldoen, ik probeer ze te overtreffen.”

VIJLEN

,,Mensen vragen mij wel eens: hoe is dat nu tussen de Limburgers? Ik heb vanaf het begin geprobeerd zoveel mogelijk contact met iedereen te krijgen. Maak ook overal een praatje. Ik heb carnaval gevierd, ben lid geworden van Bergdorpje Vijlen, dat het toerisme promoot, en van de Stichting Vijlen 1000 jaar die dit jaar allerlei leuke activiteiten organiseert zoals de millennium buitenbrunch. Voor het eerst gaat de toren van de St. Martinuskerk open voor het publiek. Dan zie je Vijlen vanuit een heel ander perspectief. Ik wil mijn steentje bijdragen aan de samenleving waarin ik woon. Veel mensen hier kijken even de kat uit de boom. Maar als ik dan vertel dat ik in Blerick geboren ben, krijg ik er weer twee krullen en een stickertje bij. Mijn vrouw heeft jaren in Roermond gewoond en kalt dus plat. Dat vinden ze hier helemaal geweldig.”

NATUUR

„Kijk maar om je heen, er is geen mooier uitzicht. De heuvels, de fruitbomen. En zo stil! Zelfs de geur van gier vind ik lekker. Hier kun je heerlijk wandelen. Ik loop er dagelijks met mijn hond Boy, een super lieve maar net niet geslaagde blindengeleidenhond. Al dat wandelen heeft er trouwens voor gezorgd dat ik tien kilo ben afgevallen. Gasten maken van hier uit wandelingen naar het Hijgend Hert in het bos of naar de St. Martinus wijngaard, de beste wijngaard van Nederland. Er is geen gast die daar een bezoek heeft gebracht zonder met een flesje of kistje wijn terug te komen. Ik heb onlangs de wei van mijn buurman Bert, hele aardige vent, kunnen kopen. Hij gaat verhuizen en bood het weiland als eerste aan mij aan. Dat vind ik geweldig. Ik heb hem gevraagd of hij er dan voor kan zorgen dat er straks drie koeien in de wei lopen. Is toch leuk voor de gasten als er koeien door de heg loeien.”

GENIETEN

„Mijn leven ziet er nu zo anders uit. Van zes vergaderingen op een dag, kan ik nu gewoon wandelen of in de tuin van de omgeving genieten. Ondertussen zorg ik voor onze gasten. Dat is van het leven genieten. Ik heb een enorm pensioengat, we leven nu van de verhuur van de twee huisjes en de lezingen die ik geef. En dat gaat boven verwachting goed. We zijn zuinig. De Volvo is tegenwoordig een Hyundai, mijn maatpakken zijn te groot geworden en die heb ik dus weggedaan. Ik heb ook geen secretaresse meer die mijn afspraken bij hield en zelfs een bezoek aan de tandarts en de dokter inplande. Nu moet ik het zelf doen en jazeker, ik ben al een paar keer een afspraak vergeten. Had ik ict-problemen dan belde ik bij Landal 333, nu moet ik het zelf oplossen. Dat gaat steeds beter. Af en toe reis ik nog naar het Wilde Westen, zoals ik de Randstad noem, om lezingen te geven over klantvriendelijkheid. Ik moet dat niet, ik doe dat omdat ik het leuk vind. Ik geniet, maar zeker niet met mate.”