Vrolijk pruttelt de koffie

Print
Vrolijk pruttelt de koffie

Afbeelding: MGL

Het was in die ijskoude, gure dagen rond Koningsdag. Ik stond ’s morgens op, ging naar de keuken om het ontbijt te maken en stuitte daar op een noodtoestand: de koffie was op. Een keuken zonder koffie is als een café zonder bier. Ik schoot mijn kleren aan en fietste in een ijzige wind naar de super.


Ik griste twee pakken koffie van de schappen en liep meteen door naar de kassa’s. Daar was het volle bak. 
Het bekende beeld: veel klanten, weinig caissières. De inhoud van de karren wekte de indruk dat zojuist een mededeling van de regering was uitgegaan dat een aanval op het land aanstaande was en dat het wel eens een maand kon duren voordat de vijand verslagen was en de mensen weer naar buiten mochten. 
Ik sloot achter aan bij de getraliede etensbergen, hopend op enig medelijden: laat die man maar even voorgaan met zijn twee pakken, dan kan hij snel thuis aan de koffie. 
Maar nee, ik stond in de verkeerde rij. Hier was de barmhartigheid vandaag niet uitgevonden. De man voor mij bezorgde zichzelf bijna een nekhernia in zijn poging mij niet te zien. Ook de rest van de rij zag mij niet staan met mijn melange. 
Ik nam het ze niet kwalijk. Buiten viel iets dat het midden hield tussen ijsregen en hagel. Als slecht weer lang duurt gaat het diep in de mensen zitten en doet daar lelijke dingen. Veel van wat je met zulke dagen ziet en hoort, moet je met een vlok natte sneeuw nemen. Eén dag zon en alle ellende is vergeven en vergeten. Mei wordt prachtig. 
Vrolijk pruttelt mijn koffie. 

Reageren? g.kessels@mgl.nl