Vredesduif met vleugelkramp

Print
Vredesduif met vleugelkramp

Afbeelding: MGL

Nooit had de Heer bij Zijn Hemelvaart zo’n helder zicht als gisteren. Alles is dan ook goed verlopen. Zo pakte de Heer Zijn deel van deze dagen van oorlog en vrede, van gedenken en vieren.


Van alle kanten komen clichés en plechtige dooddoeners. En ze zijn allemaal nog waar ook. Goed dat het gezegd wordt. Jongeren moeten weten wat er gebeurd is. De bijeenkomst op de Dam was prachtig, voor zover een dodenherdenking mooi kan zijn. Jonge mensen vertelden via een groot scherm vanwege welke horror hun (over)grootouders nu een krans legden bij het monument. Duizenden mensen van goede wil keken toe. En toen alle bespiegelingen werden afgesloten in het tere, laatste licht van een schitterende lentedag, was het alsof de vrede was neergedaald over de Dam en we zojuist hadden zitten kijken naar het begin van een nieuwe wereld die alle oorlog en geweld voorgoed had uitgebannen. 

Zo’n gevoel blijft nooit lang.Want het zijn ook de dagen van de illusie. Mensen leren niet, nooit. Vrede blijft een witte duif die zich een vleugelkramp fladdert, maar nergens rust vindt. Toen Adam alleen was, ging het nog, maar sinds hij gezelschap kreeg is het een puinhoop. 

Vrede tot stand brengen is moeilijk, vrede vasthouden onmogelijk. 
Mensen zullen altijd al schietend de baas willen spelen over anderen. 
Daarom kunnen we helaas ook nooit zonder wapens. De oude Romeinen wisten het al: wie de vrede wil, bereide zich voor op de oorlog.Want voor vrede heb je álle mensen nodig. Voor oorlog maar een paar. 

Reageren? g.kessels@mgl.nl