Hoe Lau zijn eigen afscheid regisseerde

Print
Hoe Lau zijn eigen afscheid regisseerde

Afbeelding: MGL

Dik een jaar geleden werd Lau Geeraets dood in zijn cel aangetroffen, één dag nadat hij tot levenslang werd veroordeeld. Advocaat Marcel Heuvelmans blikt terug. Een gesprek over opgespaarde jichtpillen, afscheidsbrieven en een laatste boodschap op de celmuur.

Direct nadat de rechter haar zoon Lau had veroordeeld tot levenslang vanwege het plegen van een dubbele moord, bekroop mevrouw Geeraets een onbehaaglijk gevoel. Noem het moederinstinct. Of intuïtie. Hoe dan ook, dat voorgevoel vertelde haar dat haar Lauke het niet lang vol zou houden in de door hem zo verfoeide Extra Beveiligde Inrichting (EBI) in Vught, waar hij al maandenlang mismoedig zijn dagen sleet. Ergens, diep van binnen, hield ze rekening met de ultieme vlucht die Lau Geeraets, in de uren na die keiharde veroordeling, inderdaad zou nemen. ’s Morgens werd hij in zijn cel gevonden. Levenloos. Een overdosis pillen hintte naar een zelf gekozen einde. 

Het verdriet van moeder Geeraets was er, nadat de onheilstijding tot haar was gekomen, niet minder om. Natuurlijk niet. Eén vraag bleef haar, tussen de tranen door, altijd bezighouden: hoe was het mogelijk dat haar zoon zichzelf van het leven kon beroven in de strengst beveiligde gevangenis van Nederland? Marcel Heuvelmans, die Lau Geeraets tot het bittere eind als raadsman had bijgestaan, worstelde met dezelfde vraag. Na diverse gesprekken met het EBI-personeel kwam hij al snel tot de conclusie dat er sprake was van een vooropgezet plan van zijn cliënt. Op de één of andere manier was hij erin geslaagd om honderden pillen op te sparen, waaronder tabletjes die hij kreeg voor zijn jicht. Waar hij zijn collectie precies had verstopt - er doen theorieën de ronde over zijn apneu-apparaat en zijn televisietoestel - daarover tast men nog steeds in het duister. Maar dat Geeraets er al maanden mee bezig was, dus nog ruim vóór de inhoudelijke behandeling van de Venrayse moordzaak, is klip-en-klaar. 

Over de wijze waarop zijn verzameling pillen vorm kreeg, heeft Heuvelmans wel een idee. „De inname van die pilletjes ging via zo’n luikje. Ze werden niet in persoon uitgereikt. Lau kon dus doen alsof hij ze innam. Het enige dat hij dan nog hoefde te doen was kijken door dat luikje en zijn mond opendoen. Pillen opsparen was dus geen probleem, is mijn conclusie.” 

Misschien nog wel belangrijker dan het ‘hoe’ in deze zaak, is het ‘waarom’. Wat bewoog Lau Geeraets om te kiezen voor het definitieve einde? Bekend is dat hij het regime in de EBI verafschuwde. ‘Guantanamo Vught’, noemde hij het. Drieëntwintig uur tussen vier muren. Nul privacy bij visite. Nooit meer dan vijf meter uitzicht. Geeraets schreef er honderden pagina’s over vol. Je zou ze nu als zijn memoires kunnen zien. 

BEKIJK HIER DE TIJDLIJN
Klik hier voor het hele artikel en probeer de krant digitaal vier weken gratis.