De ogen van Smeets zijn overal

Of het nu om de catering, de camping of de grasmat gaat: niets onttrekt zich aan het oog van Pinkpopbaas Jan Smeets. We liepen gisteren met hem mee tijdens de laatste ‘veldinspectie’ voordat het festival vandaag losbarst. „Soms heb je een tiran nodig.”
Print

Mister Long is te laat. De King Of The Asian Cuisine, die een stand heeft aan de Kalm Aan Laan op Pinkpop, gaat de deadline van 12.00 uur niet halen. Om die tijd moet elke cateraar met zijn kraampje gereed zijn voor de traditionele veiligheidscheck van de brandweer, maar Mr. Long moet zijn boeltje nog inladen. Tot ergernis van Jan Smeets. „Het is een notoire laatkomer”, bromt hij. „Dit flikt hij altijd. Anders blijft hij maar thuis.”

Het mag duidelijk zijn: de loempia’s, sushi’s en Vietnamese pho van deze meneer kunnen hem nu even gestolen worden. Op deze warme donderdag, amper dertig uurtjes voordat Pinkpop 2016 losbarst, moeten dit soort dingen gewoon geregeld zijn. En twaalf uur is twaalf uur. Ook voor Mr. Long. 

De spiedende ogen van de meester zijn vandaag overal. Niet alleen vertraagde cateraars moeten eraan geloven, ook quadrijders die vijf kilometer boven de maximumsnelheid over het terrein sjezen. „Twee keer te hard rijden en je kunt naar huis”, luidt het adagium van veldheer Smeets. Nee, tirannieke trekjes zijn de Pinkpop-baas niet vreemd, en daar is hij zich ook terdege van bewust. „Ik weet dat ik wel eens vervelend kan zijn tegen de crew. Dat komt ook omdat er altijd iets aan de hand is als ik aan kom zetten. Vaak zijn ze dan net wat aan het repareren. ‘Heb je hem weer’, hoor je ze dan denken. Ach, die controlfreak heeft altijd in me gezeten. Dat weten ze ook van me. Maar als de tijd begint te dringen, is dat ook nodig. Als het erop aankomt, bepaal ík wat er gebeurt, dan kun je discussiëren wat je wil. Als ik Chaudfontaine Bruis lekkerder vind dan Spa Rood, dan nemen we dat eerste merk. Jan Smeets is, was en blijft de baas.”

„Ik weet ook wel dat ik soms vervelend kan zijn tegen de crew. De controlfreak heeft altijd in me gezeten. Maar als de tijd dringt, is dat ook nodig."



Spreekt hier de Poetin van Pinkpop? Nee, hoor. Smeets wil gewoon het beste voor zijn festival, en is er oprecht van overtuigd dat zijn manier de kortste weg daar naartoe is. Als er af en toe een langgerekte godverdómme nodig is om dat duidelijk te maken, dan moet dat maar. Bovendien is het echt niet zo dat het standaard tien graden kouder wordt als de schaduw van Smeets op zijn onafscheidelijke mountainbike nadert. Wie door de schuttingtaal heenkijkt, zal zelfs constateren dat Smeets vandaag bijzonder goedgemutst is. Hij keuvelt met iedereen die zijn pad kruist, is in voor een grapje en is immer bereikbaar. Dat laatste valt te merken. Zijn antieke Nokia, waar hij naar eigen zeggen nog nooit een foto mee heeft genomen - althans, niet bewust - rammelt onophoudelijk. Hij staat ze allemaal te woord: ene Ramon, de redactie van Nieuwsuur, het mannetje van de catering, de technicus van Urbanus, Radio 3FM. Soms wordt hij aangeschoten met de mededeling dat er wat overheidsmensen, politici of andere stropdassen zijn gearriveerd. Dan kuiert Smeets erheen, gaat pontificaal voor de groep staan en vraagt of iedereen zijn voeten geveegd heeft. Hilariteit ten top. Tien minuten later staat hij weer op de Kalm Aan Laan om de zogeheten portafloor, de vloerbedekking waar festivalbezoekers straks overheen dienen te flaneren, te controleren. Zo vliegt Smeets op de dag voor D-Day van hot naar her, zonder de details uit het oog te verliezen. Hij constateert dat een lichtkrant te laag hangt, de grasmat her en der wat drassig is en dat een trailer sleepsporen achterlaat. Kan niet. Mag niet. En dus laat Smeets daar subiet wat aan doen.

De Pinkpopbaas moet zich melden voor een fotosessie voor de festivalwebsite. Fotograaf Sascha Teschner heeft een roze poncho meegenomen waar hij zich in moet hijsen. Dat lukt, na wat slapsticktaferelen waarin Smeets graag en met verve de komediant uithangt, wonderwel. Dan vlijt hij zich op het gras neer. „Altijd. Poncho. Bij. De. Hand.”, luidt zijn staccato boodschap. Dan 
gaat z’n duim omhoog. Klik. Het plaatje is geschoten. Tijd voor de volgende halte. Die betreft het ‘Pinkpop-up Bonnefanten Museum’, waar een tête-à-tête met directeur Stijn Huijts wacht. Smeets wordt na afloop verrast met een cadeau van kunstenaar Navid Nuur: een schaaltje, gemaakt van materiaal uit de buurt. ‘Gematerialiseerd Pinkpop-terrein’, wordt het genoemd. Verheugd stapt Smeets met het kleinood op zijn Giant richting het pers- en gastengedeelte, waar hij de verslaggever trots het nieuwe kunstgras laat zien. „Wat vind je ervan? Ga er eens op zitten. Héérlijk, hè?” Hij zijgt neer op een gloednieuw bankje, met een nog nieuwer kussen. Voor het eerst deze morgen neemt Smeets een rustmomentje. Wie zijn voldane glimlach ziet, weet genoeg: met die loempia’s van Mister Long komt het ook nog wel goed. 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →