Gevangenis, tbs-instelling, azc

Print

Afbeelding: Johannes Timmermans

Het asielzoekerscentrum in Maastricht was ooit een gevangenis en later een tbs-instelling. De smalle gangen, de celdeuren, het stevige dubbelglas herinneren daar nog aan. Toen ik er voor het eerst kwam om mee te lopen met VluchtelingenWerk, voelde ik me er een vreemdeling. Het rook er anders, de mensen zagen er anders uit en spraken een andere taal. Om binnen te komen, moest ik eerst langs de bewaking en dan door drie verschillende dikke deuren.

Het kantoor van VluchtelingenWerk Limburg ligt in een gangetje vlakbij de centrale hal in het centrum, waar bewoners op banken wachten op een afspraak, waar ze zitten gebogen over hun smartphone en anderen ontmoeten. De medewerkers van VluchtelingenWerk helpen de vluchtelingen met allerlei juridische en maatschappelijke zaken, zoals gezinshereniging, vermissing of terugkeer. Het spreekuur dat ze een paar keer per week hebben, wordt druk bezocht. Het is een welkome afleiding voor veel bewoners, maar ook een moment om frustraties en onzekerheden te uiten. Soms wordt er gescholden of gehuild.

Ik zit bij verschillende gesprekken tussen medewerkers (vaak vrijwilligers) van VluchtelingenWerk met bewoners. Zoals bij gesprek met een Syrische man die zijn vrouw en kinderen al maanden kwijt is. Hij heeft het internationale Rode Kruis inmiddels ingeschakeld, maar lijkt de hoop verloren. Omdat hij pas een status heeft gekregen, vraagt hij gezinshereniging aan. Je weet maar nooit. Zijn verdriet vult de ruimte. De medewerkers voelen het ook. ‘Dit ziet er niet best uit.’

Helemaal moedeloos word ik van de 17-jarige Wime. De  jongen spreekt geen Engels en kan niet lezen en niet schrijven. Hij is helemaal alleen naar Nederland gekomen en wil zijn moeder en jongere  broers en zusjes laten overkomen. Hij moet van de IND bewijzen dat zijn vader dood is, maar dat kan hij niet. Hij heeft geen bewijs en dus kan de gezinshereniging niet doorgaan. Wat moet zo’n jongen hier? Hoe moet hij nu iets van zijn leven maken als hij niets weet, niets kan en niemand heeft? Ga toch terug jongen, denk ik.

Gelukkig hoef ik niet over het lot van vluchtelingen te beslissen. En gelukkig de mensen van VluchtelingenWerk ook niet, zeggen ze zelf. ‘Maar soms is het zo zakelijk dat het haast onmenselijk is.”

Farouk en Wime heten in werkelijkheid anders.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →