'Hoe ik ontdekte dat ik de dochter ben van een kindermoordenaar'

Print
'Hoe ik ontdekte dat ik de dochter ben van een kindermoordenaar'

Afbeelding: AD

Kijkend naar haar eigen spiegelbeeld sloeg de angst haar om het hart. ,,Herken je hem in mijn gelaatstrekken? Lijk ik op hem?'', vroeg ze aan haar moeder Katie. Samantha Bryan was 14 jaar oud en was er net achtergekomen dat de Britse kindermoordenaar Ian Huntley haar vader was.

Nu, op haar achttiende, komt ze er voor de eerste keer moedig mee naar buiten en vertelt ze over die lugubere ontdekking die haar leven op zijn kop zette. Tegenover deDaily Mail doet ze haar verhaal. 

,,Jij bent helemaal niet zoals hij is en je zal nooit zoals hij zijn'', stelde Katie haar dochter gerust. Samantha's gelaatstrekken konden weer wat ontspannen en gaven de opluchting weer die ze op dat moment voelde. 

Schoolproject
Ze was nog maar pas veertien toen ze de shock van haar leven kreeg. Voor een schoolproject moest ze misdrijven uit de buurt onderzoeken. Het was toen dat ze via Google op een krantenkop botste met een foto van Ian Huntley en eentje van haar moeder en zichzelf als klein meisje.  
,,Het was net alsof ik een steek in mijn borst kreeg'', vertelt ze. ,,Ik begon te bibberen en kon mijn tranen niet bedwingen.'' Ze rende de school uit recht naar huis.

Ian Huntley bracht in 2002 de tienjarige schoolvriendinnetjes Holly Wells en Jessica Chapman om. Door zijn baan als schoolmedewerker kende hij de kinderen en lokte ze mee naar zijn woning. Daar vermoordde hij hen en stak de lichaampjes in brand. De zaak zette het Verenigd Koninkrijk wekenlang in rep en roer.

Ziek
Vandaag is Samantha vastbesloten om niet langer beschaamd te zijn. ,,Ik probeer zelfs om zijn naam niet uit te spreken want als ik dat doe bestaat hij. Ik haat hem. Hij is nooit mijn papa geweest. Wetende dat onze genen met elkaar verbonden zijn, maakt me ziek'', verklaart ze.

,,Nu spreek ik omdat ik me niet langer wens om schuldig te voelen omdat ik besta, ik wil hem geen macht geven over mij. Ik leef ontzettend mee met de slachtoffers en hun familie en denk er vaak aan hoeveel ze moeten hebben geleden.''

Vier jaar
Samantha was amper vier jaar oud toen haar vader de schoolkinderen vermoordde. Omdat ze in onwetendheid leefde, had ze een gelukkige jeugd. Haar moeder had de relatie met Huntley verbroken op het moment dat ze zwanger was van Samantha en nadat ze door hem meermaals gruwelijk was mishandeld en verkracht. Katie kwam nadien een nieuwe man tegen. Ze trouwden en hij zou Samantha als zijn dochter beschouwen.

Op haar elfde kreeg Samantha van haar moeder te horen dat de man die ze papa noemde niet haar biologische vader was. ,,Ik herinner me hoe mama zei dat mijn echte vader een slechte man was die kinderen pijn deed.'' Samantha wilde er op dat moment niet meer over weten.

Nachtmerries
De volledige waarheid zou zich pas drie jaar later openbaren aan het meisje tijdens een schoolproject. Zittend in de klas besefte ze bij het zien van de foto's dat ,,Huntley die slechte man was, haar papa''. Moeder Katie bevestigde waar Samantha zo voor vreesde. Toen kwamen de nachtmerries. ,,Ik droomde dat hij door mijn slaapkamerraam naar binnen zou klimmen om me te vermoorden'', verklaart ze.

Haar moeder is haar steun en toeverlaat. ,,Mama heeft me onvoorwaardelijke liefde getoond. Dankzij haar besef ik dat hij me nooit iets in de weg kan leggen. Ik ga me niet langer verstoppen. Ik schaam me voor hem maar ik schaam me niet voor wie ik ben.''

Samantha volgt ondertussen een opleiding tot zorgverlener. ,,Ik wil op een positieve manier het verschil maken'', besluit ze. ,,Ik dood geen mensen, ik ga ze proberen te redden.''