Vader zag zoontje sterven in Nice: “Hij is gelukkig gestorven, met een glimlach op zijn gezicht”

Print
Vader zag zoontje sterven in Nice: “Hij is gelukkig gestorven, met een glimlach op zijn gezicht”

Afbeelding: Hbvl

Na een hele dag genieten op het strand moest het vuurwerk ’s avonds de perfecte afsluiter vormen van een dagje uit van de familie Coviaux. Het werd uiteindelijk een nachtmerrie. Het zoontje van Mickael Coviaux stierf door de dodelijke raid van Mohamed Lahouaiej Bouhlel bij de aanslag in Nice.

De vierjarige Yanis Coviaux uit Grenoble was na een dag op het strand en een spetterend vuurwerk onderweg naar de auto met zijn vriendjes aan het spelen op het voetgangersgedeelte van de Promenade des Anglais. Toen Bouhlel met een witte truck kwam aangereden, had de kleine Yanis geen kans. Hij werd geplet onder de wielen van de 19 ton zware vrachtwagen.

Eerste keer vuurwerk
Het was de eerste keer dat de vierjarige Yanis werd meegenomen naar zo’n spectaculaire vuurwerk naar aanleiding van de Franse nationale feestdag. “Hij keek er erg naar uit. Hij sprong in de lucht van vreugde”, vertelt zijn gebroken vader aan de Franse krant Le Parisien. Mickael vertelt zijn verhaal met bloeddoorlopen ogen. Sinds die noodlottige donderdagavond heeft Mickael nauwelijks geslapen. Maar hij wil het interview toch doen; als eerbetoon aan zijn zoontje.

“Toen we in Nice waren, wilde hij er niet meer weg. Hij vond het geweldig om kiezelsteentjes in het water te gooien.” Het was uiteindelijk de moeder van Yanis die besliste om na die lange dag op het strand nog naar het vuurwerk te gaan kijken. “Ze wilde zo Yanis nog verwennen”, gaat Mickael verder. “We waren op het strand met de vrouw van een van mijn vrienden, haar twee kinderen en haar nichtjes. Het was een zeer fijne avond.”

Syrische vluchteling Aylan

Na het vuurwerk wandelde het gezelschap langzaam samen naar de auto. Op dat moment reed de truck hun richting uit. “Mijn zoon was wat verderop met zijn vriendjes”, herinnert Mickael zich. “Ik had nog net de tijd om mijn vrouw vast te nemen en haar weg te trekken. We vielen op de grond. De vrachtwagen passeerde op zo’n 10 centimeter van ons. Toen ik weer opstond, was het een en al chaos en hoopte en bad ik dat Yanis veilig was.”

Maar dan gebeurde wat Mickael vreesde: hij zag zijn zoon verderop in een plas bloed op de grond liggen. “Het deed me denken aan de foto van het levenloze lichaam van Syrische vluchteling Aylan, die op het strand lag nadat hij verdronken was, beelden die de wereld hebben geschokt”, zegt Mickael. “Toen ik hem daar zag liggen op de grond, begreep ik het meteen... Het zag eruit zoals bij Aylan.”

Mickael wist dat zijn zoon dood was, maar hij pikte Yanis toch op en liep als een bezetene richting het Lenval-ziekenhuis, zo’n twee kilometer verderop. Onderweg stopte er nog een wagen om de uitgeputte vader naar dat ziekenhuis te brengen. Toen die hen naar het ziekenhuis bracht, kruisten ze een ambulance. De verplegers begonnen meteen te reanimeren, maar tevergeefs.

“Hart uit borstkas gerukt”

“Het is voorbij”, zeiden verplegers. Ze gaven hem zijn zoontje terug, gewikkeld in een wit laken. Mickael wankelde, met zijn echtgenote intussen aan zijn zijde, die het uitschreeuwde van verdriet. Ze trokken met hun overleden zoontje naar het strand.

“Ik heb daar zo’n anderhalf uur gestaan. Een hele tijd hield ik mijn kindje in mijn armen, op de plaats waar Yanis zo hard genoten had van de zee, tot de hulpdiensten ons daar kwamen halen”, zegt Mickael nog aan Le Parisien, terwijl hij naar zijn borstkas wijst. “Daar zit niets meer. Het is alsof mijn hart er werd uitgerukt.” Maar Mickael heeft één troost. “Yanis is gelukkig gestorven, met een glimlach op zijn gezicht nadat hij zo hard had genoten van die mooie dag en mooie avond.”