Waar is de gezonde argwaan in de Tour?

Geletruidrager Chris Froome kan ook in deze Tour terugvallen op een ijzersterke ploeg.

Geletruidrager Chris Froome kan ook in deze Tour terugvallen op een ijzersterke ploeg.© AFP

Het gaat in de huidige Tour de France over van alles, behalve over doping. Ook al is er geen concrete aanleiding voor wantrouwen, met de lessen uit het verleden in gedachten, blijft vragen stellen over wat we zien noodzakelijk.

Patrick Delait

De ontmaskering van Lance Armstrong als dopingzondaar in 2012 was ook voor de wielerjournalistiek een klap in het gezicht. Zeven keer won de Amerikaan de Tour de France, een record, maar de vraag of de dadendrang van Armstrong zuivere koffie was, is door een heleboel verslaggevers nooit gesteld.

GoedgelovigheidHet is aan enkelingen als David Walsh, Pierre Ballester en Paul Kimmage te danken dat de bal aan het rollen ging en Armstrong en zijn entourage uiteindelijk met de billen bloot moesten. De goedgelovigheid waarmee de dominantie van Armstrong en zijn US Postal- ploeg lange tijd werd geaccepteerd, noopte de journalistiek tot zelfreflectie. Dit mocht zich nooit meer herhalen. Gezonde argwaan zou de leidraad worden in de verslaggeving.

Amper vier jaar later lijken de lessen uit het verleden al vergeten. Liep het dopingvraagstuk tot voor enkele jaren als een rode draad door elke Tour, anno 2016 is de discussie volledig verstomd. Radio, televisie en kranten zitten er in de Tour bovenop, maar het beruchte D-woord valt nergens.

SchandalenDat laatste mag een goed teken worden genoemd. Gedwongen door talloze schandalen is dopingbestrijding in de wielersport een ernstige zaak geworden. De pakkans is tegenwoordig aanzienlijk groter, waardoor ploegen en individuele renners voorzichtiger zijn geworden.

Klik hier voor het hele artikel en probeer de krant digitaal vier weken gratis.