Franck wilde aanvaller Nice stoppen: Ik was bereid te sterven

Print
De beelden van zijn heldendaad gingen de wereld over: Franck Saga probeerde op zijn scooter aanvaller Mohamed Bouhlel te stoppen tijdens de aanslag in Nice.

De Franse lokale krant Nice Matin wist Franck op te sporen. Hij doet nu voor het eerst zijn verhaal.

Veel mensen dachten dat de uit Nice afkomstige Franck Saga zijn daad niet had overleefd. Niets is echter minder waar. Hoewel de medewerker van het vliegveld in Nice zowel psychisch als lichamelijk een flinke klap heeft gehad, is hij springlevend. Aan de krant die hij dagelijks leest, het lokale Nice Matin, was hij bereid zijn verhaal te doen. 

Redding
Op de bewuste avond vertrok hij net iets te laat richting het vuurwerk, wat zijn redding is geweest. Hij vertelt: ,,Toen ik langs een groot kruispunt reed, ging alles nog goed. We kwamen mensen tegen die naar huis gingen. Ter hoogte van de universiteit hoorden we een menigte achter ons bewegen. We hoorden mensen schreeuwen en auto's die dwars op de weg gingen staan. Mijn vrouw zei tegen mij: 'Stop, er klopt iets niet'. Toen we terug wilden rijden, zagen we de menigte alle kanten op rennen, alsof die ergens voor vluchtte. Toen zagen we de vrachtwagen."

Franck ging achter de aanvaller aan: ,,Ik moest 60 kilometer per uur rijden. Ik had niet eens de tijd om in mijn achteruitkijkspiegel te kijken. Toen haalde hij me in. Hij reed over de stoep. Ik heb in mijn hoofd nog de beelden van lichamen die alle kanten op vlogen. Ik begreep het onmiddelijk en besloot om gas te geven. Mijn vrouw, die achterop zat, trok aan mijn arm en vroeg me waar ik heen ging. Ik ben toen gestopt en zei tegen haar: ga weg! Toen heb ik plankgas gegeven."

Verdoofd
De vijftiger reed zo hard als hij kon, vastbesloten om de terrorist te stoppen. Hij vervolgt: ,,Op een gegeven moment was ik bijna bij de achterkant van de vrachtwagen. Ik heb een scooter met een flinke cilinderinhoud en die trekt snel op. Ik wilde hem stoppen tegen elke prijs. Ik was verdoofd, maar tegelijkertijd ook heel helder."

Franck besloot alles in de strijd te gooien: ,,Ik stelde mezelf de vraag: wat ga je doen met dat scootertje van je? Toen heb ik hem tegen de vrachtwagen gereden. Ik ben hem daarna achterna gaan rennen. Ik herinner me dat ik viel en toen weer doorging. Ik wist niet meer wat ik deed. En uiteindelijk lukte het me om me vast te klampen aan de cabine."

Pistool
Hij stond vervolgens oog in oog met de dader en besloot hem aan te vallen: ,,Ik sloeg hem, en sloeg hem, en sloeg hem nog eens. Met alle kracht in mijn linkerhand, ook al ben ik rechts. Op zijn gezicht. Hij zei niets. Hij dook niet weg." Mohamed Bouhlel probeerde hem vervolgens neer te schieten, maar het pistool weigerde: ,,Ik had het idee dat hij zijn wapen probeerde te repareren of te laden. Hij richtte op mij, haalde de trekker over, maar het werkte niet."

Franck wilde tot het uiterste gaan om te voorkomen dat er nog meer slachtoffers zouden vallen. Hij vertelt: ,,Ik was bereid te sterven! Ik was heel helder en bereid om te sterven om hem te stoppen. En ik bleef hem slaan. Ik probeerde hem via het raam uit de kabine te trekken. Omdat ik die verdomde deur niet open kreeg. En ik sloeg weer... Uiteindelijk sloeg hij me met het geweer op mijn hoofd. Toen zag ik sterretjes. Ik ben van de treeplank gevallen, maar er ook direct weer op geklommen!"

Overal schoten
Het was uiteindelijk de politie die de vrachtwagen tot stilstand wist te brengen. Franck zocht dekking toen de agenten begonnen te schieten: ,,Ik besloot om me tussen de wielen van de vrachtauto te laten glijden. Maar ik kon daarna niet verder. Ik ben toen plat op mijn buik gaan liggen, met mijn hoofd naar de zijkant. Er werd overal geschoten."

Zodra de terrorist was uitgeschakeld was Franck's eerste reflex om te checken of zijn zoon en vrouw ongedeerd waren. Dat was het geval. In het ziekenhuis werd hij onderzocht, maar op enkele bloeduistortingen en een gebroken rib na kwam hij er lichamelijk gezien redelijk goed vanaf. Geestelijk is hij er erger aan toe: ,,In het ziekenhuis kon ik niet slapen, ondanks de medicijnen die ze me gaven. De beelden blijven maar draaien in mijn hoofd. Niet van hem, maar van die omvergemaaide mensen. Kinderen... Dat moet stoppen."

Kracht
Franck's zoon bleek uiteindelijk de motivatie voor zijn heldendaad. Hij besluit: ,,Ik had het idee dat hij helemaal tot het einde wilde gaan, tot Castel Plage. Nog meer slachtoffers maken. In mijn hoofd wist ik dat mijn zoon op de Place Masséna was. Dat gaf me de kracht en de moed om hem tegen te houden. Ook al moest hij me drie kilometer meesleuren, het zou hem niet lukken."