Van kasplantje tot Iron Lady

Print
Van kasplantje tot Iron Lady

Kim Petit, volgende week zondag deelneemster aan de Iron Man in Maastricht. Afbeelding: Harry Heuts

Twee weken lang was ze een kasplantje, negen jaar later is ze een ijzersterke vrouw. Kim Petit viel in 2007 uit het raam van een hotelappartement op het Onze Lieve Vrouweplein in Maastricht en raakte in coma.Volgende week zondag neemt de 34-jarige Maastrichtse deel aan het evenement Iron Man in haar stad. Als ultiem bewijs van overleven en als oprechte dankbetuiging aan artsen en verpleegkundigen. „Zij hebben me weer hoop gegeven.”

Vier weken geleden in de Voerstreek. Een trainingsrit voor de Iron Man. Kim Petit gaat hard onderuit op een rotonde. Haar band klapt, haar helm splijt. Een automobiliste die stopt om te helpen, schrikt zich wezenloos als ze de deuk in de schedel van de Maastrichtse ziet. „Oei mevrouw, dit ziet er helemaal niet goed uit.” Petit weet haar gerust te stellen. „Dit had ik al.” 

Val uit raam
’Dit’ is een van de overblijfselen van ‘De Val’, een voorval in de nacht van 4 op 5 september 2007 dat breed uitgemeten werd in de landelijke roddelpers. Die nacht valt Petit uit een raam op de tweede verdieping van een hotelappartement aan het Onze Lieve Vrouweplein. Een appartement dat toebehoort aan Victor Reinier, de acteur van Flikken Maastricht, met wie ze op dat moment verkering heeft. 

Petit heeft het er liever niet over, maar gaat het onderwerp ook niet uit de weg. „Het was de laatste draaidag en die wordt altijd afgesloten met een feestje met de crew. Dus was ik overgekomen uit Amsterdam (waar ze al dertien jaar woont, red.), ook om het te combineren met een bezoekje aan mijn Maastrichtse familie. Na afloop had ik de nodige drankjes op. Als je dan even niet oplet en je evenwicht verliest in de raamopening, lig je op straat.”

IJzeren pinnen
Zelf weet ze er niet meer al te veel van omdat ze pas na twee weken ontwaakte in het AZM, met de rechterkant van haar lichaam in de kreukels en haar schedel gelicht. „Mijn rechterarm is er nog steeds het ergst aan toe. IJzeren pinnen in de schouder en een plastic elleboog. Daarnaast heeft mijn rechterheup toen ook een flinke optater gekregen.” 

Nu, negen jaar later, kan ze haar arm nog steeds niet volledig strekken en draaien. „Gelukkig ben ik linkshandig.” Wat volgt is een revalidatie die bijna vijf jaar in beslag zou nemen. Eerst zes weken in het ziekenhuis, daarna een halfjaar bij Adelante in Hoensbroek en vervolgens in een kliniek in Amsterdam. „Ik zat in een rolstoel en heb zelfs weer opnieuw moeten leren praten." 

Klik hier voor het hele artikel en probeer de krant digitaal vier weken gratis.