Moeder zonder vader(s)

© Maartje van Berkel

Zij is verloskundige, hij gynaecoloog. Hij valt op mannen, maar werd ook donorvader van haar twee dochters. Steffie Mooren (43) en Willem-Jan Cuypers deden de bevalling van hun (donor)kinderen.

Ron Buitenhuis

Je hoeft niet per se het bed met een man te delen om moeder te worden. Kunstmatige inseminatie kan ook heel spannend zijn, ook al is het allemaal verre van romantisch. Maar ik ben sowieso geen type van kaarsjes en rozenblaadjes. Wat niet wegneemt dat ik best een échte relatie had willen hebben met Willem- Jan, de donor. Maar ja, hij valt nu eenmaal op mannen. Ik zie me nog terugrijden, die bewuste avond. Ik had bij hem thuis ‘het potje’ gehaald. Een maffe situatie, ik moest er zelf mee lachen. Ik gaf flink gas, maar was tegelijkertijd als de dood dat de politie me aan zou houden, want dan zou alles te zeer afkoelen. Thuis heb ik me zelf geïnsemineerd. Ik had een heel duidelijk doel: ik wilde zwanger worden. Ik was inmiddels 35 jaar en had weliswaar een paar relaties gehad, maar was de ware nooit tegengekomen. De biologische klok tikte echter door. Ik had er vooraf héél goed over nagedacht om moeder zonder vader te worden. Ik ga nooit over één nacht ijs. Ik kan eindeloos wikken en wegen. Dat is ook mijn valkuil. Vaak wil ik vooraf te veel risico’s uitsluiten. Ik heb wat dat betreft best een deel van m’n leven op de handrem geleefd. Mensen denken vaak dat ik een vrolijke losbol ben, maar onder de streep was ik altijd al een vrij serieus meisje. Sinds begin dit jaar ben ik bewust wat losser, wat impulsiever gaan leven. Ik sta me nu zelf toe om buiten de lijntjes te kleuren. Om niet alleen aan de belangen van anderen te denken. Want dat was altijd mijn leidmotief: goed zijn voor anderen. Wellicht daarom wilde ik als puber al arts worden, mensen helpen. Vooral mensen die het minder goed hadden. Ik had al heel vroeg een fascinatie voor Afrika. In 2004 heb ik de stichting Kumi Hospital opgericht, een hulpproject voor een ziekenhuis in Oeganda. Ik heb daar tijdens talloze vakantieweken heel veel mooi en zinvol werk kunnen doen. Niet als arts - want ik ben uiteindelijk drie keer uitgeloot voor de studie medicijnen - maar als verloskundige. Nu, achteraf, ben ik daar best blij om. Ik zie het bij m’n broer; huisarts zijn is toch een stuk stressvoller en je hebt veel vaker met misère te maken. Terwijl je als vroedvrouw toch in 95 procent van de gevallen met blije, vrolijke mensen te maken krijgt. Ik ben inmiddels moeder van twee dochters, Timme van 6 en Joes van 4. Beide van dezelfde donorvader, Willem-Jan Cuypers. Nee, geen anonieme, dat wilde ik per se niet. Willem-Jan is weliswaar op afstand, maar op verjaar- en feestdagen is hij er gewoon bij. Hij is gynaecoloog, dus hij heeft zelf twee keer de bevalling gedaan. En beide keren waren ook de vier collega’s waarmee ik de Verloskundigenpraktijk Roermond run, erbij. Zoals ik ook bij hun bevallingen was. We zijn een vreselijk hecht team. Ook omdat we allemaal zo’n beetje in dezelfde levensfase zitten qua leeftijd en kinderen. Met dat verschil dat ik geen partner heb. Niet bewust hoor, ik sta er best open voor. Maar de afgelopen jaren had ik niet eens de tijd en de puf om op zoek te gaan naar een man. Bovendien wil ik niet zoeken. Ik weet zeker dat ik op een dag door hem gevonden word. Toen de kinderen nog niet naar school gingen heb ik een paar pittige tropenjaren gehad. Je moet alles alleen doen, alles alleen beslissen. Dat lukt je alleen als je kunt terugvallen op familie en een goede achterban. Zeker met een onregelmatig beroep zoals het mijne. Ik heb gelukkig veel steun aan m’n moeder en een paar vaste babysits, ook tijdens nachtdiensten. Mij hoor je niet klagen. Dat is sowieso niet mijn stijl. Ik was nooit echt een meisje-meisje dat tuttelde met jurkjes en nagellak. Eerder het stoere meisje dat in bomen klom en haar mannetje stond. Niet zeuren, doorzetten. Zelfredzaamheid was bij ons thuis een deugd. Andere mensen om hulp vragen, stond gelijk aan andere mensen lastigvallen. Dat deed je niet. Boontjes dopte je zelf. Toen ik 16 was overleed mijn vader plots op z’n 51e aan kanker. Ik was zo naïef te denken dat ik dat verlies wel in m’n eentje kon dragen. Mijn twee oudere broers zaten destijds al op kamers voor hun studie. Intuïtief ben ik me toen verantwoordelijk gaan voelen voor mijn moeder, ook al heeft zij nooit enige claim op me gelegd, want als er één vrouw zelfstandig is dan is zij het wel. Zij was met 46 jaar weduwe, maar is nooit meer hertrouwd. Maar ja, ik was destijds als laatste thuis en de enige dochter. Ik hield vaak ongevraagd rekening met haar. Ik had soms prille relaties, maar ging er niet vol voor, omdat ik me schuldig voelde dat zij alleen zat. Begrijp me goed, ik heb nergens spijt van, maar ik denk dat mijn leven heel anders was gelopen als mijn vader langer was blijven leven. Op m’n 36e werd ik moeder, maar in dubbel opzicht zonder vader. En tegelijkertijd was pa er ook weer wèl. Ik ben allesbehalve zweverig, maar geloof ook dat er meer is tussen hemel en aarde. Het is geen toeval dat mijn ouders op vrijdag de 13e trouwden, zoals ook mijn dochter op die datum werd geboren en ik mijn huis op die dag kocht. Ik heb regelmatig contact met een vrouw die als medium een lijntje heeft naar mijn vader. Hij liet me al ver voor de geboorte weten dat ik twee dochters zou krijgen. Je kunt eigenlijk zeggen dat ik nooit echt losgekomen ben van mijn vader, noch van mijn moeder. Zoals ik ook nooit los zal komen van Swalmen. Ik ben er geboren en als je het mij vraagt zal ik hier over dertig jaar nog wonen en werken. Ik sta best open voor een nieuwe partner in m’n leven, graag zelfs, maar als iemand in Drenthe woont en niet naar Limburg wil of kan verhuizen, dan gaat het nooit lukken. Zelfs al klikt het nog zo goed. Ik ben nogal honkvast. Bij de buitenland editie van Boer zoekt vrouw zag ik ooit twee mooie deelnemers, maar ik heb nooit geschreven. Enerzijds omdat ik op dat gebied toch een beetje een schijterd ben, anderzijds omdat zo iemand nooit zijn bedrijf zal opgeven, zoals ik nooit mijn verloskundigenpraktijk zal opgeven. Maar ja, je weet niet wat je doet als je écht verliefd bent.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee