"In Duitsland mag alles, als de patiënt maar toestemming geeft"

Print
"In Duitsland mag alles, als de patiënt maar toestemming geeft"

Afbeelding: Fotolia

De regelgeving in Duitsland op het gebied van alternatieve geneeskunde is soepeler dan bij ons. Dat is een van de redenen waarom Klaus Ross zijn ‘natuurgenezingskliniek’ vlak over de grens vestigde.

„Hier in Duitsland mag men alles, als de patiënt maar toestemming geeft en de verantwoordelijkheid draagt”, zegt de Duitse oncoloog Michael Pauw, die werkt in het regionale ziekenhuis vlak over de grens in Lobberich.

Daar werd de zaterdag overleden 43-jarige  Joke van der Kolk uit Aalburg eerst met de ambulance naartoe gebracht, nadat zij ernstig ziek was geworden bij de kliniek van Klaus Ross in Bracht. „Ze was er zeer slecht aan toe.” Toen echter bleek dat ze ook daar niet meer geholpen kon worden, is ze overgebracht naar het grotere ziekenhuis van Mönchengladbach, de plek waar ze later  is overleden.

Van der Kolk onderging een behandeling in het Klaus Ross Centrum tegen borstkanker. De politie onderzoekt  onder meer of er in de alternatieve behandelingskliniek verwijtbare fouten zijn gemaakt, die mogelijk de oorzaak zijn van de dood van de Aalburgse. Naast Van der Kolk zijn er vorige week nog twee andere cliënten overleden die onder behandeling waren bij de Klaus Ross, maar vooralsnog wil de Duitse justitie niets kwijt over deze casussen.

INSPECTIE

De Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ), die in Nederland toezicht houdt op zorgverleners,  laat weten niets te kunnen doen tegen zorgverleners die in Duitsland zijn gevestigd. „Sinds dit jaar  is er wel in ons eigen land een  wet van kracht, de Wkkgz, waarin is geregeld dat de IGZ ook  de behandelmethodes van alternatieve zorgverleners kan controleren. Voorheen kon alleen het openbaar ministerie ingrijpen bij dit soort klinieken, dat alleen maar kan toetsen op basis van het strafrecht”, meldt een IGZ-woordvoerder. „Maar sinds dit jaar hebben wij als inspectie dus meer in handen.”

Maar wat mag in Nederland nu niet, wat in Duitsland wel mag? Waarom zou een alternatieve ‘genezer’ zoals Klaus Ross zich anders over de grens vestigen en zelfs reclame maken met het feit dat de regels in Duitsland soepeler zijn? Hoogleraar Martin Buijsen, verbonden aan de Erasmus Universiteit, stelt dat in Nederland bij wet is geregeld wie welke medische handelingen mag verrichten, de zogeheten voorbehouden handelingen.

Daarbij valt bijvoorbeeld te denken aan het zetten van spuiten of het inbrengen van vloeistof door middel van een infuus. Handelingen die in het Klaus Ross Centrum, afgaande op de behandelingen die op de website worden gepresenteerd, worden uitgevoerd. „In Nederland mag dit sowieso niet als je geen geregistreerd arts bent. Als je geen arts bent moet je  minstens onder  supervisie van een arts, zoals bijvoorbeeld een verpleegster, werken. Als ik hoor wat daar in de kliniek is gebeurd, dan zou deze meneer in Nederland een dik  probleem hebben.”

STRAFRECHT

Toch is ook in Nederland niet alles helemaal bij wet dichtgetimmerd. Een van de meest geruchtmakende zaken uit het verleden is de casus rondom de voormalige actrice Sylvia Millecam. Zij zocht onder meer haar heil bij het zelfbenoemde medium Jomanda toen bij haar borstkanker werd geconstateerd. Na  haar dood in 2001 ontstond er juridisch getouwtrek of Jomanda en enkele andere alternatieve genezers die betrokken waren bij de ‘behandeling’ van Millecam medeverantwoordelijk waren voor de dood van de actrice.

Buijsen: „Het probleem bij deze casus is dat de patiënt er zelf voor heeft gekozen. Is het dan strafrechtelijk verkeerd? En Jomanda deed bijvoorbeeld alleen maar ‘instralen’, niet aan voorbehouden handelingen.” De Vereniging tegen de Kwakzalverij  wist  uiteindelijk bij de rechter af te dwingen dat Jomanda werd vervolgd, maar uiteindelijk werd ze  vrijgesproken.

De Vereniging tegen de Kwakzalverij was recent al een onderzoek gestart naar de behandelmethoden van Klaus Ross. Die gaan veel te ver, vindt de vereniging die strijdt tegen dit soort vormen van alternatieve zorg. „In Nederland zou dit niet kunnen. Gelukkig maar”, zegt Cees Renckens, bestuurslid van de vereniging en actief als gynaecoloog.  „Je ziet daardoor echter wel dat dit soort klinieken zich vlak over de grens vestigen en zich juist richten op de Nederlandse markt. Hier kan je vanuit ons land nauwelijks iets aan doen. Het enige wat we kunnen  is ruchtbaarheid geven aan dit soort behandelmethodes en de excessen die er uit voortkomen.”