Zaak-Mo G. teken des tijds

Print
Zaak-Mo G. teken des tijds

Afbeelding: mgl

De veiligheid van de samenleving versus de rechten van een individu. De zaak van Mohammed G. uit Maastricht als lakmoesproef.

De namen vallen niet in Rotterdam. En toch zijn ze in de rechtszaal waar Mohammed G. (27) uit Maastricht een stoet van deskundigen uitspraken hoort doen over het mogelijke gevaar dat hij vormt voor de samenleving. Saint-Etienne-du-Rouvray. Ansbach. Wurzburg. Parijs. Nice. Zaventem. Istanboel. Reutlingen. Hoe groot is het risico dat G. een aanslag pleegt of uitreist als hij, weliswaar onder allerlei voorwaarden, terugkeert naar de Limburgse hoofdstad om daar in een ‘stabiele woonsituatie’ aan een nieuwe fase in zijn leven te beginnen?

Uitreizen
Een leven dat de laatste jaren vooral in het teken staat van uitreispogingen, behandelmethodes, rechtszaken, de verspreiding van IS-propaganda via sociale media, internetcolleges voor radicalen. Gecombineerd met bezetenheid door demonen (djinns) die hem sinistere opdrachten influisteren en het herhaaldelijk geuit verlangen om tijdens de strijd (in het kalifaat) of een aanslag (hier) een glorieuze martelaarsdood te sterven.

G. is deze donderdag van mening dat het wel goed zal komen als hij in Maastricht met ondersteuning van een buddy, medewerkers van het Leger des Heils, de reclassering en Mondriaan gaat wonen.

Maar zelfs met contactverboden, locatieverboden (niet in de buurt van vliegvelden) en een enkelband die zijn bewegingen volgt, is er geen methode om Mohammed G. de klok rond in de gaten te houden. Dat is de reden waarom de officier van justitie zijn eis verzwaart en tbs vraagt. Uit het rapport van de reclassering wordt duidelijk dat de kans op herhaling bij G. groot is. Daarbij is het niet eens van belang of hij dat doet uit grootspraak of dat het serieus is. Mo heeft twee gezichten: de keiharde jihadist en de eenzame patiënt. Enerzijds is G. iemand die zich lange tijd begeven heeft in netwerken die sympathiseren met Islamitische Staat en Jabath al Nusra. Iemand die bereid is mensen te koppelen en materialen door te geven.

Erkenning
Aan de andere kant is hij iemand die alleen is, geen vrienden heeft, een gezin wil en werk waar hij status aan kan ontlenen. Een man met ‘laat puberaal gedrag’, ‘een onrijpe persoonlijkheid’ die ‘bij spanningen impulsief gedrag vertoont’. Ook een man met , een zwakke identiteit’ die constant op zoek is naar erkenning. Ongrijpbaar ook. Het radicaal gedachtegoed wordt gezien als het grootste ‘probleem’. Volgens zijn advocaat André Seebregts is de tbseis een gevolg van het feit dat de angst in de samenleving regeert door de recente aanslagen. Het opsluiten van mensen omdat ze mogelijk iets gaan doen, hoort volgens Seebregts niet thuis in een democratische rechtsstaat als Nederland. Dat soort preventieve maatregelen ademen Oost-Duitsland van voor de val van de Muur. Of de Sovjet-Unie.

Uitbannen
Het is kortom een mythe dat je risico’s op die manier kunt uitbannen. Dan kun je iedereen op basis van vermoedens en aannames oppakken. Die koers gaat ten koste van de rechten van een verdachte en dat punt is nu bereikt met Mohammed G.. Dat staat lijnrecht tegenover de overtuiging van officier van justitie Ferry van Veghel. Die wil vanuit beheersperspectief „meer zekerheid” voor de maatschappij. Als de rechtbank in september tot een bewezenverklaring komt, keert G. niet op korte termijn terug in Maastricht. Of elders. Geen enkele andere stad wilde hem, ondanks een pakket aan maatregelen, onderbrengen.

Reageren? johan.vandebeek@mgl.nl of claire.vandyck@mgl.nl