Geen echte genoegdoening

Print

Frans Clement (91): "Pijn om vertrek monument blijft." Afbeelding: mgl

Het monument van de Limburgse jagers komt waarschijnlijk alsnog op een stukje Limburgse grond te staan. Maar dan in Oirschot. Voor oorlogsveteraan Frans Clement is het niet meer dan een doekje voor het bloeden.

Och jawel, hij vindt het best sympathiek dat gouverneur Theo Bovens nog iets Limburgs wil plakken op het monument van de Limburgse Jagers in Oirschot. Het idee om het stukje Brabantse grond met het monument voor de gesneuvelden van de Limburgse Jagers te ‘verlimburgsen’, is best aardig. Maar ook niet meer dan dat. Oorlogsveteraan Frans Clement (91) uit Weert vindt de actie een minieme pleister op de gapende wond die het verlies van het monument voor Limburg is. Want hoe zat de zaak ook alweer in mekaar?

Het regiment van de Limburgse Jagers, een infanterieonderdeel van defensie dat al tweehonderd jaar een actieve rol in het leger speelt (‘van Waterloo tot Afghanistan’, zoals de leden zeggen), kreeg in de jaren zestig een monument waarop de namen stonden van eervol gesneuvelde kameraden. Dat werd opgericht op het terrein van de Frederik Hendrikkazerne in Blerick. Toen die kazerne moest sluiten, verhuisde het monument naar de KMS in Weert, wat voor veel veteranen al een aderlating was. Venlo, Roermond en Maastricht waren echte Limburgse Jagers-kazernes, heette het, Weert niet. Maar het monument bleef in elk geval binnen Limburg. Met de sluiting van de kazerne in Weert echter, moest het monument van defensie opnieuw mee met de soldaten. Nu naar Oirschot, en dus buiten Limburg. En daar begon het gedonder.

Slagveld
Frans Clement, veteraan van de Limburgse Jagers, kwam in verzet. Hij organiseerde met de steun van de Weertse politiek een petitie voor behoud van het monument, kreeg veel steun, bood die aan in Den Haag aan minister Jeanine Hennis-Plasschaert van Defensie en lokte zo de nodige publiciteit uit.

Het mocht niet baten. De kazerne in Weert ging dicht, het monument verhuisde mee naar Oirschot. Dit is heel erg”, zegt Clement. „Het is niet zo maar een monument. Er staan namen op van soldaten met wie ik samen heb gevochten in de jaren 1946-1950 in West-Java. De oorlog in Indië dus. Soldaten die ik naast me heb zien sneuvelen. Die ik na een gevecht heb moeten wegslepen uit de modder en het bloed van het slagveld. Dat is iets wat ik vandaag nog precies kan navertellen. Limburgse soldaten waren het, van wie de gedachtenis levend moet blijven. En dat doe je niet als je hun monument naar Brabant verplaatst.”

Frans Clement bekent dat het nog maar een kleine groep is die daarvan kan getuigen. Wat heet? Misschien is hij wel de enige. „Ik ben bang dat er van mijn groep van veertig militairen uit die tijd in Indië nog maar een stuk of drie over zijn”, zegt hij. „Eentje was muzikant, dus dat telt eigenlijk niet. De tweede was hospik, maar van hem hoorde ik dat hij dement was geworden. En nummer drie ben ik dus.”

Gesneuvelden
Clement heeft boeken geschreven over de Indië-periode, lezingen gegeven, veel informatie verzameld. „Zeker 80 procent van het regiment Limburgse Jagers komt uit Limburg. Logisch toch dat zo’n monument in de provincie moet blijven?” De actie van Bovens om het stukje grond bij het monument in Oirschot binnenkort een Limburgs paspoort te geven, beroert Clement niet echt. „Ach, daarmee neem je de pijn van het vertrek uit Limburg natuurlijk niet weg.”



Adieu Limburgse jagers
Het monument voor de gesneuvelde militairen van het regiment Limburgse Jagers stond tot voor kort op de voormalige kazerne van de KMS in Weert. Toen het ministerie van Defensie die kazerne afstootte, werd besloten dat het monument samen met de soldaten mee moest naar de GeneraalMajoor de Ruyter van Steveninck Kazerne in Oirschot. Omdat die verplaatsing uit Weert tot heftige emoties leidde bij oude veteranen, gemeentebestuur en bevolking, besloot de provincie Limburg naar een middel te zoeken om de pijn wat te verzachten. Dat lijkt nu te zijn gevonden in de vorm van een langdurige erfpachtconstructie van het lapje grond in Oirschot waarop het monument staat.

De grond zou voor vele jaren Limburgs mogen heten. De commissarissen van de Koning in Noord-Brabant en Limburg, Wim van de Donk en Theo Bovens, hebben daarvoor de handen ineen geslagen. Beide provincies moeten wel nog bekijken hoe de zaak juridisch in de week kan worden gelegd. En ook defensie moet daar nog zijn plas overheen doen. Echt blij zijn ze er in Weert intussen niet mee. „Een mooi gebaar”, zegt Frans Clement, oorlogsveteraan van de Limburgse Jagers. „Maar het monument, met de namen van zoveel Limburgers, had hoe dan ook in onze provincie moeten blijven.”

Ook woordvoerders van het gemeentebestuur begroeten het initiatief van de commissarissen slechts met een lauw applaus. „Het is symbolisch. Feit is dat Weert het monument kwijt is”, zegt een woordvoerder van Weert Lokaal.
 

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje