INTERVIEW Servé Hermans: 'Ik was vroeger een typisch ADHD-jongetje.'

Servé Hermans

Servé Hermans© L-magazine

Servé Hermans (35) is sinds anderhalf jaar artistiek leider van Toneelgroep Maastricht. Hij deelt de baan met vriend en collega Michel Sluysmans. Gesprek met een bevlogen regisseur en acteur. „Ik was vroeger een typisch ADHD-jongetje.”

Marcel Abrahams

Paspoort Servé
De uit Maastricht afkomstige Servé Hermans studeerde aan de toneelacademie in zijn geboortestad. Hij speelde als acteur in meer dan veertig theaterproducties, waaronder titelrollen in De Asielzoeker, Peer Gynt en Edward II. Hij was meer dan 10 jaar verbonden aan het NT Gent Ensemble, waar hij werkte bij de vermaarde Europees regisseur Johan Simons. Servé Hermans is van meer markten thuis. Sinds een paar jaar regisseert hij toneelstukken, zoals Othello, Hänsel und Gretel en Vergeten Straat. Hermans maakt ook muziek met zijn band Het Zuiden. De eerste CD Waar het vlakke land gaat plooien verscheen vorig jaar. Hermans is sinds 1 januari 2015 artistiek leider van Toneelgroep Maastricht.

Je bent nu anderhalf jaar artistiek leider van Toneelgroep Maastricht. Hoe kijk je terug op die periode?
„Het is geweldig werk om te doen. Fantaseren, dingen bedenken, bezig zijn met producties waarvan je hoopt dat het publiek erop zit te wachten. Ik werk vooral met mensen die ik bewonder. Neem de Zwitserse operazanger Christoph Homberger of onze Belgische huisfotograaf Stephan Vanfleteren. Maar ook de mannen van Rowwen Hèze zijn helden voor mij. En wat dacht je van de Duitse muzikale leider Bendix Dethleffsen? Hij was onder meer betrokken bij onze opvoering van Othello. Het heeft me een jaar gekost om hem binnen te halen. Bendix is een geweldenaar.”



Bij je aanstelling in Maastricht zei je ook dat je verhalen wil vertellen die voortkomen uit de grond waarop je loopt. Waarom is die band met de regio zo belangrijk?
„Theater maak je voor je publiek, de mensen in de regio zijn onze ambassadeurs. Ik wil iets maken waar Limburgers trots op zijn. Je creëert op die manier draagvlak. En als mensen je vertrouwen, komen ze ook terug. Daardoor heb je weer meer de vrijheid om iets anders te maken. Daarnaast komen Michel en ik natuurlijk uit deze regio. Wij gebruiken onze directe omgeving als decorum, dat vind ik ook logisch. Om grote thema’s doen we een Limburgs jasje.” 

„Misschien ben ik bang dat ik te vroeg dood ga”, zei je in 2009 over je productiviteit. Hoe zit het met die angst?
„Heb ik dat echt gezegd? Ik kijk nu op van die uitspraak. Misschien was ik toen heel erg serieus. Ik heb plezier in het leven, mijn werk is daarin leidend. Je ziet dat ook bij journalisten of architecten: zij zijn hun werk. Die diepe doodsangst is er niet of in elk geval niet meer.”
 

Lees het complete interview zaterdag in L-magazine!

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee