Zelfgekozen rustplaats lastig te regelen

Frenk Windels bij het graf van zijn vrouw in hun eigen tuin.

Frenk Windels bij het graf van zijn vrouw in hun eigen tuin. © Marcel van Hoorn

Het lichaam van de overleden Susanna Windels uit Brunssum wordt voorlopig niet opgegraven uit het tuingraf waarin zij door haar weduwnaar is begraven. De rechtbank in Maastricht besliste dat dinsdagmiddag in een kort geding. Lees hieronder een artikel over deze zaak uit De Limburger van 19 augustus.

Zelfgekozen rustplaats lastig te regelen

DOOR GEERTJAN CLAESSENS

Het zou mooi zijn: zelf bepalen of je je overleden naaste op eigen grond begraaft. Maar het mag van de wet alleen als je een vergunning hebt. 

Frenk Windels (57) uit Brunssum kan erover meepraten. Nu hij zijn vrouw (die op 59-jarige leeftijd plotseling overleed) volgens haar laatste wens in de tuin te ruste heeft gelegd, dreigt de gemeente het graf te ruimen. Dat gebeurt voorlopig nog niet, want Windels is naar de rechter gestapt om dat te voorkomen in de hoop dat hij alsnog toestemming voor het privégraf krijgt. 

Waarom mag je eigenlijk zelf niet elke rustplaats kiezen? Ongetwijfeld speelt het taboe dat nog altijd rond de dood heerst een rol. 

Volgens een woordvoerster van de gemeente Brunssum heeft de weigering van de gemeente te maken met de hygiëne en volksgezondheid. „Wij begrijpen de wens van de familie en hebben ook zeker begrip voor hun verdriet, maar de regels die zijn opgesteld dienen het algemeen belang. Juist bij zo’n kwetsbaar thema dat mensen heel erg raakt, kunnen wij hier niet van afwijken.” 

Frenk Windels vroeg toestemming na het overlijden van zijn vrouw om haar in zijn tuin te begraven, maar kreeg die niet. Vervolgens zette hij zijn plan toch door. De regels liggen vast in de Wet op de Lijkbezorging. Het college van burgemeester en wethouders bepaalt welke plek geschikt is als begraafplaats. 

Over het inrichten van een bijzondere begraafplaats zoals op eigen grond moet de gemeenteraad besluiten. In de praktijk krijgen gemeenten weinig aanvragen. De gemeente Beek boog zich eind vorig jaar over een verzoek van een anoniem gebleven inwoner die op eigen grond begraven wilde worden. Dat verzoek werd uiteindelijk ingetrokken. Beek had al enkele voorwaarden gesteld. Zo moet de aanvrager eigenaar zijn van de grond en er minstens tien jaar gewoond hebben. Zijn familie moet er nog tien jaar blijven. Op het perceel mogen hooguit twee graven komen, die maximaal 25 vierkante meter beslaan. En het totale terrein moet minimaal 5 hectaren groot zijn. 

Het perceel van Windels in Brunssum is 3,5 hectare groot. Hij put hoop uit een uitspraak van de Maastrichtse rechtbank in 2012. Die bepaalde dat Peter Verschuuren uit Zetten een familiegraf mocht aanleggen in zijn privébos van drie hectare in Ell. Daarbij woog de historische en emotionele band die hij met het terrein heeft mee. Plus het feit dat de gemeente geen beleid had op het gebied van familiegraven op privéterrein. 

Beleid en regels zijn één ding, de werkelijkheid is vaak anders. Officieel mogen huisdieren ook niet in de tuin begraven worden, maar in de praktijk gebeurt dat vaak wel. Frenk Windels ziet weinig bezwaren tegen het graf in zijn eigen tuin. „Niemand heeft er last van dat mijn vrouw hier ligt. Het graf blijft bescheiden. 
Er groeien allerlei planten overheen. Over een paar jaar ziet niemand meer dat dit een graf is.” 

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee