Verborgen middelvinger is zinloos

© De Limburger

Het peloton stak zondag een verborgen middelvinger op naar de organisatie van de Ronde van Spanje door met negentig renners meer dan twintig minuten te laat binnen te komen. Dat gebaar hadden ze natuurlijk vóór de Vuelta moeten maken.

Genaud Molin

Het wielerpeloton is doorgaans zo solidair als los zand. De korrels zitten elkaar non-stop op de huid, maar bij het kleinste akkefietje is het ieder voor zich. In de spectaculaire bergetappe naar Sallent de Gallego in de Ronde van Spanje van afgelopen zondag ontstond in het peloton, mede door toedoen van de ontketende Alberto Contador, een even spontaan als zeldzaam gevoel van saamhorigheid: ruim negentig renners kwamen ruim 22 minuten buiten de tijdslimiet over de finish, op meer dan vijftig minuten van winnaar Brambilla. Van LottoNL-Jumbo en Sky waren alleen George Bennett en Chris Froome op tijd binnen. De winnaar reed gemiddeld veertig kilometer per uur, de bus slechts dertig. Sommigen zullen daadwerkelijk niet harder hebben gekund, maar de meesten natuurlijk wel. Dit was een bewuste actie, en niet zo’n sterke. Volgens Bram Tankink (LottoNLJumbo) en Koen de Kort (Giant-Alpecin), beiden aanwezig in deze traagste grupetto ooit, ontstond de eensgezindheid om solidair te zijn met de zwaksten. Maar bovenal was het een soort protest tegen de organisatie van de Vuelta en tegen de veertien zware bergetappes en idiote verplaatsingen na en voor de ritten. Tel daar de levensgevaarlijke was paal in de weg, waardoor Steven Kruijswijk zijn sleutelbeen brak, bij op en je kunt gerust stellen: deze organisatie heeft lak aan de renners. Los van de discussie of deze groep uit koers genomen had moeten worden (ja, want regels zijn regels en heel wat renners hebben die etappe relatief rustig kunnen uitrijden, waardoor koersvervalsing ontstaat), was de actie een typisch voorbeeld van passief agressief gedrag. VuistHet is impliciet een opgestoken middelvinger naar de Vuelta-organisatie. Dat deze Vuelta loodzwaar zou worden was vorig jaar al bekend en die urenlange verplaatsingen zijn er jaar in, jaar uit. Als de renners dan eens écht een vuist willen maken, doe dat dan vóór de wedstrijd of als het parcours uitgetekend wordt, en sla dan hard op tafel: ‘zonder ons geen koers, dus haal er maar een bergritje uit, meneer Guillén’. In plaats daarvan werd het: ‘we zijn heel boos deze Vuelta, maar we doen er niets tegen, behalve expres heel erg te laat komen. Als er één moet gaan, dan gaan we met zijn allen’. StatementZo moeilijk kan het niet zijn, elkaar mobiliseren en een statement maken. De kopmannen en hun ploegleiders nemen contact op met elkaar en laten de organisatie weten: dit gaat zo niet langer. Het is niet eens noodzakelijk om het hele peloton op één lijn te krijgen. Negentig renners zijn meer dan genoeg om de organisatie op de knieën te krijgen, zo bleek afgelopen zondag. Maar de stem van de profrenners is nog altijd onhoorbaar als er beslissingen worden genomen en als er dan iets gezamenlijk gedaan wordt, komen ze niet verder dan een verborgen middelvinger. Reageren? Mail naar: R.van.der.Kloor@mgl.nl