'Rinskes missie is nu de onze'

© AD

In de bloei van haar leven overlijdt Rinske van Erp (28) in Kenia aan malaria. Haar ouders willen haar ontwikkelingswerk voortzetten.

Genaud Molin

Een stralende jonge vrouw kijkt je in de woonkamer van huize Van Erp vanaf een foto lachend aan. Een halfjaar na het verlies van hun dochter Rinske willen ouders Harry (67) en Dianne (57) hun verhaal vertellen. Erover praten is niet makkelijk, maar helpt hen het verdriet verwerken. Bovendien willen ze graag aandacht voor hun missie: het voortzetten van Rinskes ontwikkelingswerk in Kenia.Nooit meer zal het leven van het gezin hetzelfde zijn als vóór die ene dag in maart dit jaar. De dag waarop Harry en Dianne voor het laatst contact hadden met hun dochter. Zij thuis in Geffen, Rinske 10.000 kilometer verderop in Nairobi, waarheen ze in 2014 was verhuisd.Skype-dagDonderdag was hun vaste Skype-dag, maar op die bewuste dag lukte het niet. ,,'Mam, ik voel me slecht', stuurde ze in een berichtje, 'vandaag liever niet'", vertelt Dianne. ,,Ze was die middag naar de dokter geweest omdat ze last had van verkoudheidsklachten. Toen bleek dat ze malaria had. Ze kreeg een injectie om de parasieten terug te dringen. De volgende dag zou ze er nog één krijgen. Dan denk je nog dat het wel goed zal komen."Maar al gauw bleek het mis: Rinske was getroffen door de meest agressieve vorm van de infectieziekte. De injectie kwam te laat: haar organen waren al door de parasieten aangetast. ,,Ineens ging het heel snel. Vrijdag kon ze al niet meer met ons bellen. Zaterdag werd ze opgenomen in het universitair medisch centrum in Nairobi. Toen ze daar arriveerde, lag ze al in coma en vielen haar organen uit. Het ging zo slecht, dat artsen de hoop eigenlijk al hadden opgegeven. Hier gaat ze niet meer uitkomen, beseften we."

AngstDie middag blijkt hun angst gegrond. Harry en Dianne horen dat Rinske niet meer beter wordt. ,,Je gaat dan eerst heel praktisch aan de slag. We zijn meteen allerlei instanties gaan bellen, in de hoop dat er nog iets was dat we voor haar konden doen. We hebben ook geprobeerd haar naar Nederland te halen. Die afstand was verschrikkelijk moeilijk. Eerder dan dinsdag konden we niet die kant op vliegen."Als ze in Nairobi aankomen, is het te laat. In de nacht van zondag op maandag is Rinske overleden. ,,Afscheid hebben we niet kunnen nemen. De laatste uren hebben we veel gebeld met Rinskes verloofde en een vriendin die haar verzorgde. Zij hielden ons op de hoogte, vertelden wat er gebeurde. Die duidelijkheid was erg confronterend, maar was op dat moment ons enige houvast."ImmuniteitRinskes lichaam wordt naar Nederland gevlogen. Dan slaat het noodlot opnieuw toe: kort voor de uitvaart wordt ook haar verloofde Oliver, met wie ze in december zou trouwen, ernstig ziek. Ook hij blijkt malaria te hebben, dezelfde vorm als Rinske. Het stel heeft de infectie waarschijnlijk opgelopen bij een excursie naar de omgeving van het Victoriameer. Wonderwel overleeft Oliver het wel: veel Kenianen hebben een vorm van immuniteit tegen de ziekte.Rinske slikte al langere tijd geen preventieve malariapillen meer. Harry: ,,Ze was ermee gestopt omdat ze veel last had van bijwerkingen, had ze ons verteld. Wij maakten ons eigenlijk geen zorgen: in Nairobi komt malaria zelden voor. Bovendien hoorden we dat veel Nederlanders die daar lang verbleven ook geen pillen meer slikten. We hadden er nooit bij stilgestaan dat de impact zo groot kon zijn: als Rinske die pillen wél had ingenomen, had ze nog geleefd. Maar achteraf koop je daar niks voor."DonatiesOp Rinskes uitvaart in haar ouderlijke woonplaats Geffen, wordt de gasten gevraagd donaties te geven in plaats van bloemen. Het geld gaat naar Ecostori: een modeatelier voor kwetsbare vrouwen dat Rinske twee jaar geleden opzette in Nairobi. De meeste werknemers komen uit de sloppenwijken en zijn mishandeld of ongewenst zwanger. Met het werk verdienen ze bij, ontwikkelen ze zich en zijn ze van de straat.Om het gedachtegoed van hun dochter levend te houden, richtten Harry en Dianne een stichting op. ,,Rinske had echt een hart voor de zwakkeren. Na haar dood heeft het werk een tijd stilgelegen: zij was de drijvende kracht. Ze had grootse plannen: ze wilde de spullen in Europese winkels laten verkopen, er liepen al gesprekken met Frankrijk, Italië en Nederland. In Kenia had iedereen respect voor haar: ze noemden haar white Matatu, blanke Keniaan. De structuur die zij bracht, is weggevallen", vertelt Dianne.Harry en Dianne willen er alles aan doen om Rinskes werk voort te zetten. ,,Er is geld nodig om een nieuwe manager te kunnen betalen, scholing voor de werknemers en betere naaimachines", vertelt Dianne. ,,Dit is Rinskes grote droom. We hebben haar altijd aangemoedigd die waar te maken. Als ze oud was geworden, had zij dat zelf gedaan. Nu doen wij het voor haar. Dat geeft ons verdriet een positieve draai."

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee