Bruce Springsteen pijnlijk eerlijk in autobiografie

Print
Bruce Springsteen pijnlijk eerlijk in autobiografie

Afbeelding: ANP

Zijn depressies, de psychiatrische ziektes in zijn vaders familie en een riskante, vrij recente operatie met grote risico's voor zijn stem. Bruce Springsteen (66) gaat in zijn autobiografie niets uit de weg.

Wie Bruce Springsteen alleen kent van zijn levenslustige concerten, kan zich er weinig bij voorstellen. Maar het klopt toch echt: de rocker  uit New Jersey is met medicijnen en therapie behandeld voor depressies. Hij beschrijft in Born to Run, zijn autobiografie die eind deze maand uitkomt, hoe hij gedurende meerdere periodes in zijn leven in de put zat.



In zijn teksten en muziek is, tussen opwekkende nummers als Hungry Heart en Dancing in the Dark door, genoeg depressiviteit te vinden. Sobere, somber klinkende albums als Nebraska (1982) en The Ghost of Tom Joad (1995) zijn er voorbeelden van. Maar ook het in 2012 verschenen Wrecking Ball is het resultaat van een neerslachtige tijd. ,,Het ging slecht met me tussen mijn 60ste en 62ste, daarna had ik een goed jaar en tussen 63 en 64 ging het opnieuw mis'', schrijft Springsteen in zijn boek. ,,Geen goede staat van dienst.''

Explosieve stoffen
In een interview met magazine Vanity Fair vertelt Springsteen hoe zijn echtgenote Patti Scialfa, tevens lid van zijn E Street Band, hem in dergelijke tijden ziet afglijden. ,,Als een naar beneden denderende goederentrein vol explosieve stoffen'', zo omschrijft de Amerikaan het poëtisch. ,,Om me vervolgens mee te slepen naar een dokter: 'Deze man heeft een pil nodig'.''

Zijn vrouw heeft moeite met deze openhartigheid, bekent ze. ,,Maar zo is Bruce. Hij schreef het boek zoals hij nummers schrijft. Vaak werkt dat helend, dus in dat opzicht ben ik juist blij dat hij over zijn depressies schrijft. Veel van zijn werk is voortgekomen uit zijn pogingen om dat deel van zichzelf te overwinnen.''

Vul hier een omschrijving van de foto in.


De zwaarmoedige kant van Springsteen valt voor een deel terug te voeren op de moeilijke relatie met zijn vader Doug, waarover hij nummers maakte (Independence Day) en ook sprak tijdens optredens.

Als ik zei dat ik van hem hield, was het beste dat ik kon krijgen: 'eh... me too'

Doug was een hardwerkende man van weinig woorden, een einzelgänger met een kort lontje, die zijn zoon weinig aandacht en liefde gaf. ,,Ik heb hem nooit 'Ik hou van je' horen zeggen'', vertelt Bruce. ,,Als ik zei dat ik van hem hield, was het beste dat ik kon krijgen: 'eh... me too'. Zelfs na een beroer­te, terwijl hij huilde: 'me too'. Ik hoor­de zijn stem breken, maar hij kreeg de woorden niet over zijn lippen.''

Wolvengehuil
In Dougs familie kwamen psychiatrische aandoeningen voor, waarover thuis niet werd gesproken. Zo waren er familieleden die dwangmatig haren uit hun hoofd trokken, mensen met pleinvrees en tantes die - eveneens dwangmatig - een soort wolvengehuil voortbrachten. Ook Doug, die in 1998 op 73-jarige leeftijd overleed, ontkwam er niet aan. Hij kampte met paranoia en huilbuien.

Zijn zoon, zo beschrijft hij in zijn autobiografie, is altijd bang geweest voor een ongewenste genetische erfenis. ,,Je hebt de depressie op zich, maar daarbij komt de angst dat ik zal moeten lijden zoals mijn vader. Kan het mij overkomen dat ik meer op mijn vader ga lijken dan ik ooit gedacht zou hebben?''


De zwaarmoedigheid is een rode draad door het leven van Springsteen, die begin jaren 80 al door zijn manager Jon Landau werd geïntroduceerd bij een psychotherapeut. Met sessies en pillen vocht hij tegen zijn donkere kant, waar hij tegelijkertijd artistieke inspiratie uit haalde.