'Burenhulp? Zo goed kennen we elkaar niet in de buurt'

Jos Tummers verzorgt haar man met veel liefde, maar soms wordt het haar te veel.

Jos Tummers verzorgt haar man met veel liefde, maar soms wordt het haar te veel.© Jeroen Kuit

Ze is met handen en voeten gebonden. Na drie herseninfarcten is Peet Tunissen, de man van Jos Tummers in Weert, compleet afhankelijk van zorg. Jos neemt de mantelzorg op zich. Maar af en toe wordt het haar te veel.

Leon Janssen

Nee, natuurlijk doet ze het met veel liefde. Maar, geeft Jos Tummers (71) eerlijk toe, soms wordt het haar gewoon te veel en verlangt ze hevig naar een paar dagen of zelfs maar één dag voor zichzelf. Om haar eigen ding te kunnen doen, zonder verplichtingen. De gelegenheden daarvoor zijn echter zeldzaam.

De gezondheid van haar 82-jarige man, een gepensioneerd leraar Engels van Het College in Weert, verslechterde stapsgewijs toen hij in 2001, 2005 en 2009 een herseninfarct kreeg. Via de wandelstok en de rollator kwam hij uiteindelijk in een rolstoel terecht. Na een lange revalidatie na zijn laatste infarct kan hij zich op de bovenverdieping waar de slaapkamer zich bevindt nog net redden met een rollator.

Andere sporenMaar behalve de slechte mobiliteit van Peter hebben de infarcten ook andere sporen nagelaten zoals incontinentie, vatbaarheid voor longontstekingen omdat hij niet goed slijm kan ophoesten, slikproblemen, een verhoogde emotionaliteit en moeite met spreken.

Eén keer in de twee weken komt zijn dochter uit Nijmegen om een stukje met hem auto te rijden, en regelmatig gaat hij naar de dagopvang in zorgcentrum Sint Martinus. „Niet zozeer omdat hij dat graag doet, maar omdat hij mij een paar vrije uurtjes gunt”, zegt Jos. „Want mijn leven is net zo klein geworden als dat van Peet. Je bent gebonden, niet echt vrij. Je zit altijd aan bepaalde tijden vast. Je kunt nooit eens echt ontspannen. Ik ben samen met Peet ziek geworden. We hebben geen auto en moeten alles te voet doen. Soms zie ik het helemaal niet meer zitten. Als je dan naar de hulpverlening stapt zeggen ze: Schakel je netwerk in."

Mijn leven is net zo klein geworden als dat van Peet

"Welk netwerk? Burenhulp? Dat klinkt romantisch, maar zo goed kennen we elkaar niet in de buurt. Het zijn ook vaak oudere mensen. En vragen is moeilijk, dat doe ik niet graag. Vrijwilligers? Ze zijn er niet. En familie? Die woont ver weg. Vroeger had je een vaste contactpersoon bij de gemeente. Die regelde ook de aanpassingen in huis. Maar desondanks moet je nog een hoop zelf kopen. Een speciaal tafeltje voor bij de rolstoel, een transportrolstoel, drempels waar je met de rolstoel overheen kunt. Dure dingen. Nu is er de Vraagwijzer."

Slachtoffer"Daar kun je je verhaal doen, maar ze regelen niks. Ze vinden het gewoon dat je mantelzorg geeft, het wordt van je verwacht. Ik ben slachtoffer van de situatie. Al vijftien jaar. Tja, en de thuiszorg? Daar is het af en toe een rommeltje. Steeds weer andere personen. Ik geloof dat ondertussen heel Weert weet waar de sleutel van mijn woning verstopt is. De medewerkers van de thuiszorg bedoelen het goed en doen hun uiterste best, maar ze lopen ook tegen de tijdsdruk aan. Ze zitten in een korset dat veel te nauw is. Dat werkt toch niet zo. Het systeem klopt gewoon niet."

"Doordat mensen overspannen raken, worden zzp’ers en uitzendkrachten ingezet. Zo bespaar je toch ook geen geld op de zorg?” Om wat meer tijd voor zichzelf vrij te spelen, is Jos Tummers ook met respijtzorg bezig geweest. Peter zou dan een week een kamer krijgen in Sint Martinus. „Daarin staat een tafel en een bed”, zegt Jos. „Je moet zelf voor een televisie, stoel voor het bezoek, een telefoon, een koelkastje, de was en het eten zorgen. Een hoop regelwerk en je moet er nog elke dag heen om eten te brengen. Dan ben je dus toch nog gebonden. Ik vind dat gewoon armoede.”

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee