'Limburg is minder afhankelijk van Den Haag'

Print
'Limburg is minder afhankelijk van Den Haag'

Afbeelding: MGL

Het verlies van Rijksdiensten, de sluiting van een rechtbank, een tekort aan sociale huurwoningen. Limburg keek vooral smekend naar Den Haag. Die houding gaat overboord. Het ‘wormvormig aanhangsel’ presenteert een eigen investeringspact vol optimisme en bravoure. „We hebben Den Haag iets te bieden.”

Kasteel Groot Buggenum in Grathem. Er zijn slechtere locaties om mensen te interesseren voor je verhaal. Zeker in combinatie met een smaakvol Limburgs ontbijt. Het provinciebestuur weet wel hoe de Limburgse leden in de Tweede Kamer naar hun thuisbasis te lokken. Lobbywerk blijft toch ook aaien en paaien. Waarmee meteen de enige overeenkomst met de lobbyactiviteiten voorafgaand aan de vorige verkiezingen is genoemd. Want Limburg wil het nu anders doen. Niet meer alleen vragen aan Den Haag, geen overdreven bescheidenheid meer en geen hangende pootjes om vooral Limburg niet te vergeten. Nee, het is borst vooruit, het eigen verhaal vertellen, de successen delen.

Laat dat maar aan gedeputeerde Ger Koopmans over. Samen met zijn collega’s Twan Beurskens en Marleen van Rijnsbergen doet hij het Limburgs Investeringspact uit te doeken. Het Limburgse wensenlijstje voor de verkiezingsprogramma’s van politieke partijen en het daaropvolgende regeerakkoord blaakt van zelfvertrouwen en optimisme. „Wij hebben Den Haag iets te bieden”, zegt Koopmans. „Als provincie hebben we laten zien dat wij investeren in onderwerpen die wij belangrijk vinden. De campussen, NedCar, het vliegveld, onze steden. We zijn minder afhankelijk van Den Haag. Sterker nog: als Limburg voegen we iets toe aan dit land.” Net als de Troonrede ademt het Limburgse verhaal positivisme. Niet gespeeld, zegt Twan Beurskens: „Het gaat ook goed in onze provincie. Onze economische cij fers zijn uitstekend. Daar moeten we op verder bouwen.” En linksom of rechtsom is Den Haag daarbij nodig. Of, in de woorden van Van Rijnsbergen: ‘landelijk’ mag in elk geval niet tegenwerken. Dus wordt waar dat kan aandacht gevraagd voor de Limburgse zaak. Want positivisme mag dan leidend zijn; het wensenlijstje is zeker niet blanco.

Pact
Dat lijstje is samengevat in het boekje Limburgs Investeringspact, dat gretig wordt uitgedeeld aan iedereen die ook maar iets te zeggen heeft in het land. Hoofdlijnen: versterk de economie, vitaliseer de samenleving en verbind corridors en steden. Dat klinkt abstract, maar wie de ambities onder die thema’s ziet, heeft meteen een beeld waar Limburg heen wil.

Qua economie vraagt Limburg vooral een impuls voor het regionaal bedrijfsleven, alertheid op het gebied van werkgelegenheid en steun voor de ambitie om de Einstein Telescoop richting deze provincie te halen. Beurskens: „Dat zou voor Limburg een gigantische stap zijn. Op alle gebieden. Zaak is dat de Limburgse kandidatuur een landelijke kandidatuur wordt.”

Om de samenleving te vitaliseren wil het provinciebestuur aandacht voor de aansluiting arbeidsmarktonderwijs, behoud van culturele instellingen en versterking van de steden. Koopmans: „Wat ons betreft komt er een aanvullend landelijk fonds voor investering in steden. Als Limburg trekken we al dik 40 miljoen uit, als het Rijk aanvult, kun je echt stappen zetten.”

Wat de verbinding betreft, speelt Limburg de troefkaart Euregio uit. Goede fysieke verbindingen, een impuls voor het MECC, een sterker vliegveld, Limburg en de Euregio even belangrijk zien als de Randstad en Eindhoven. Van Rijnsbergen: „Met ons achterland ligt hier een gebied vol kansen. Als provincie proberen we die te verzilveren, we hopen nu dat de politieke partijen en de volgende regering die kansen ook zien. En pakken.”

Limburg onder de aandacht brengen is een kwestie van herhaling, weten de gedeputeerden. Constant het verhaal vertellen. Vandaar het investeringspact, maar vandaar ook de ontbijtsessie met Kamerleden. Omdat wensen ook regelmatig worden bijgesteld. Neem de Miljoenennota en het debat daarover. Het regende moties. Koopmans: „D66 pleitte bijvoorbeeld voor meer geld naar onderwijs. Daarvoor moet dan onder meer het belastingvoordeel voor expats in Nederland worden beperkt. Dat lijkt een kleine ingreep, maar het zou Limburg heel hard raken.”

Kopstukken
En zo is er nog een aantal voorbeelden van politieke wensen die gevolgen kunnen hebben voor Limburg. Er is tijdens de ontbijtsessie stevig op gewezen. Daar blijft het niet bij, ook niet wat het investeringspact betreft. Eigen provinciale lobbyisten, maar ook kopstukken als Maxime Verhagen, René van der Linden en Emmo Meijer worden ingezet om het Limburgse verhaal over de bühne te brengen. Ze zetten de ambities kracht bij, ze vragen aandacht voor de wensen, ze vertellen het Limburgse verhaal. Wie het ook vertelt, hangende pootjes zijn voortaan uit den boze. Calimero steekt de borst vooruit.

Reageren? stefan.gybels@delimburger.nl