'Ik heb gehuild als een kind'

© iStock

© mgl

thumbnail:
thumbnail:

Hij heeft (weer) afscheid genomen van zijn grootste en meest trouwe vriend. Rob Meurders (57) deelt op Facebook zijn heftige strijd tegen z’n nicotineverslaving. Kinderen in zijn theater zeiden: bah, je stinkt. Dat was de druppel.

Ron Buitenhuis

Ruim 45 jaar stond hij aan m’n zijde. Hij was er áltijd. Bij momenten van verdriet verzachtte hij m’n leed, bij momenten van plezier verhoogde hij mijn geluk. Hij liet me nooit in de steek. Nóóit!Als ik ’s morgens opstond riep hij me vrolijk toe, als ik ’s avonds naar bed wenste hij me welterusten. Geen vriend die trouwer was, geen vriend die lekkerder was. Toch moesten we afscheid nemen. Het ging niet meer samen. Ik was op, raakte uitgeput, had de puf niet meer. Zoals het soms ook in een huwelijk gaat. Je kunt elkaar nog zo dierbaar vinden, maar je bent beter af zonder elkaar. Een keuze van het verstand, niet van het hart.Nee, de vlam er inHet was een vrijdagavond, afgelopen februari. Ik had een fles wijn geopend en een cd van Van Morrison opgezet. Ik ben achter m’n huis op een stoeltje gaan zitten en heb de buidel half zware Van Nelle en het rode pakje Rizla vloeitjes in mijn handen genomen. Ik heb ze gestreeld, ik heb aan ze geroken. Toen heb ik hem gedraaid. Met toewijding, met liefde. Nog één keer. Dikker dan normaal. Hij was mooi, écht mooi. Ik dacht even, zal ik hem bewaren? Nee, de vlam er in. Ik heb hem gerookt tot aan m’n nagelriem. Toen liet ik hem vallen. Daarna heb ik gehuild als een kind. Wel tien minuten.Maxima's traanDat was me in 2002 ook al eens overkomen. Op de trouwdag van Willem- Alexander. Ik had toen al een week of vier niet meer gerookt, ging door een hel, was langzaam depressief geworden, had antidepressiva nodig. Toen was daar die traan van Máxima en ik dacht ‘ze mist haar vader’. Ik huilde keihard met haar mee. Ik wist tot in mijn kleine teen wat missen was. Ik miste mijn vriend. Twee uur later zat ik op een bank aan de Maas, te vlemmen. Een genot, wat een opluchting.Hij kwam in m’n leven in 1971. Op m’n 14e verjaardag kreeg ik in een cadeaupapiertje een pakje Caballero van m’n vader. ‘Dan hoef je er geen meer stiekem bij míj te bietsen’, zei hij lachend. Sigaretten waren toen net als pepermuntjes, ze stonden bij feestjes naast de chips en de nootjes. Een glaasje met drie Caballero’s, drie Lexingtons, drie Stuyvesants en twee sigaartjes, was in die dagen een gebaar van gastvrijheid. Eigenlijk zelfs van rijkdom. Je kon het je blijkbaar permitteren sigaretten uit te delen, weg te geven. Vanaf die 14e verjaardag ging ik elke week een pakje shag trekken bij de automaat van de Vivo-winkel in Klimmen. Gaandeweg rookte ik een pakje shag per dag. Ik heb het eens uitgerekend en schrok. 45 jaar lang een pakje shag per dag zijn 16.425 pakjes, of te wel 657.000 sigaretten. Kun je je dat voorstellen? 657.000 shaggies! Omgerekend zo’n 73.000 euro. Ik heb 87.600 uur rokend doorgebracht. Dat zijn 3650 dagen. Maar wacht, ik heb er geen moment spijt van. Echt niet! Ik rookte er veertig per dag. Héérlijk vond ik het, écht lekker. Het gaf me voldoening, gaf me rust. Niets kon me afschrikken. Geen dokter, geen longfoto, geen doods-tekst. Zelfs het beeld van mijn stervende vader niet, die in het ziekenhuis vol morfinepleister nog probeerde te ‘lucht roken’. Het gebaar, het ritueel, die twee vingers aan z’n lippen. Zo verslavend kan roken zijn.SluipmoordenaarIk maak al 35 jaar kindertheater en kinderen worden al maar mondiger. Steeds vaker waren er van die opdondertjes die zeiden: je stinkt. En met carnaval zeiden mensen die naar m’n act keken: ‘Rob, je bent wel héél kortademig’. Ik lachte door de schmink heen, maar in m’n achterhoofd donderde het. Ze hadden gelijk. Ik kon geen bergje meer oplopen. Bij de dokter bleek mijn longfunctie al met 30 procent te zijn afgenomen. Ik wist dat ik moest stoppen, als ik het nú niet deed… Ik kreeg begeleiding, ik las het boek ‘Opluchting’ van Jan Geurts en begreep dat je niet stopt met roken, maar stopt met je verslaving. Ik besefte ook dat ik me niet als slachtoffer moest gedragen, niet zielig moest doen, niet overal van pure gekte peuken moest zien. Nee, ik was een man, een mens, die een keuze heeft gemaakt. De keuze om nooit meer te roken. Dat lukte me eerder nooit. Nu deel ik mijn ‘gevecht’ met vrienden op Facebook. Niet alleen voor steun en schouderklopjes, ook om het verdriet te delen. Als je een partner, je baan of je been verliest mag je rouwen, desnoods een jaar lang. Dat vindt iedereen normaal. Als je je beste rookvriend verliest, is er maar even begrip, terwijl de pijn even intens kan zijn. Ik vecht nu al zes maanden en zonder de beloning dat ik beter proef, beter ruik, een betere conditie krijg. Twee keer heb ik nog een peuk gebietst. Maar COPD ligt op de loer. Dus ik hou vol, ondanks de angst. De angst dat mijn vriend - de sluipmoordenaar - na zes, twaalf, vierentwintig maanden toch weer opduikt.”Reageren? ron.buitenhuis@delimburger.nl

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee