Tweede plaats nu hoofddoel

© ProShots

Een strijdbaar Oranje verloor terecht van favoriet Frankrijk (0-1). Op beslissende momenten ontbrak het aan geluk én aan individuele klasse. De tweede plaats moet vanaf nu het hoofddoel zijn.

Sjoerd Mossou

Aangeslagen buigen de spelers van Oranje het hoofd in de Arena, terwijl het opbeurende applaus van de tribunes klatert. Eerst zachtjes, daarna wat harder. Onverdiend kun je de 0-1 nederlaag tegen Frankrijk moeilijk noemen, maar hoe je er ook naar kijkt: veel verwijten kun je dit Oranje nu ook weer niet maken.

Alle details moesten kloppen om een kans te maken tegen de favoriete Fransen, maar bovenal op dat vlak gaat het mis. Aanvaller Quincy Promes die zich al na een kwartier moet laten vervangen. Maarten Stekelenburg die zich verkijkt op een afstandsschot van Paul Pogba. Een Franse handsbal waarvoor, vlak voor rust, niet wordt gefloten. En in de slotminuut: keeper Hugo Lloris die katachtig redt op een kans voor Memphis.

Dat doet weinig af aan de einduitslag na negentig minuten, maar toch blijft na afloop het gevoel hangen dat er – met een beetje mazzel – een puntje in had gezeten. Een resultaat dat het verschil maakt tussen serieus meestrijden om de eerste plek, en hooguit tweede worden. Een plek die normaal gesproken recht geeft op play-offs.

Dat het tegen Frankrijk een wedstrijd op het tandvlees gaat worden, is meteen helder in de Arena. Kevin Strootman, Georginio Wijnaldum, Davy Pröpper, Rick Kardorp; in een moordend tempo worden ze gelijk opgejaagd door de Fransen, letterlijk vanaf het eerste fluitsignaal. Van bovenaf is het soms prachtig om te zien: de automatismen en het tempo van de Franse ploeg, voortdurend van positie wisselend, en in de as van het veld collectief druk zettend op Oranje, als een net dat zich razendsnel sluit. Het Nederlands elftal heeft het daardoor met name in balbezit lastig, want een bal vóóruit spelen is in veel situaties al een behoorlijke opgave.

Een geslaagde combinatie vraagt uiterste precisie en onderlinge afstemming. Het lukt dan ook hoogst zelden. Je hoeft niet gestudeerd te hebben om te zien dat Frankrijk vele malen verder is, met al die topspelers, alsof het steevast in een hogere versnelling speelt. Niettemin weert Oranje zich dapper en sterk, spelend met een wat verstevigd middenveld. De ploeg van Blind speelt gedisciplineerd en dicht bij elkaar, terwijl het centrum Jeffrey Bruma/Virgil van Dijk geconcentreerd overeind blijft tegen spits Kevin Gameiro en de zwervende Antoine Griezmann.

Kansen zijn lange tijd schaars, slechts over de rechterkant en via dode spelsituaties creëert Nederland wat dreiging. Maar dat maakt de achterstand na een half uur nog niet minder zuur en onnodig. Bruma speelt de bal slordig in op spits Vincent Janssen, waarna Dimitri Payet de vrijstaande Paul Pogba bedient. Die schiet ziedend hard, van grote afstand, maar Stekelenburg reageert een fractie te laat. Via de hand van de keeper zeilt de bal het doel in: 1-0.

Prompt valt de Arena stil. Oranje lijkt even van slag, maar nog voor rust krijgt het dé kans op de gelijkmaker. Na een snelle aanval speelt Janssen zichzelf vrij in het strafschopgebied en haalt uit. Verdediger Laurent Koscielny duikt languit voor de situatie en blokkeert de bal met beide handen, maar scheidsrechter Damir Skomina weigert te fluiten.

In de tweede helft krijgt Oranje ogenschijnlijk iets meer grip, maar voortdurend dreigt het gevaar van een beslissende counter. Oranje ontsnapt -met dank aan Stekelenburg- als Pogba vrij kan inkoppen. De uitstekende Karsdorp stoomt daarna nog maar eens op, invaller Bas Dost kleunt de lucht in, Janssen zwoegt. En Memphis haalt half om in de slotminuut, op een meter of zeven van het doel. Lloris redt formidabel, waardoor een mooie serie strandt in Amsterdam, na 34 WK-kwalificatiewedstrijden zonder nederlaag.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee