De rechtbankstrijd beslist, maar Vrouwe Justitia gehavend

Print
De rechtbankstrijd beslist, maar Vrouwe Justitia gehavend

Afbeelding: Berend Vonk

De toekomst van de rechtbanken in Maastricht en Roermond is definitief veiliggesteld. Met de 35 miljoen euro extra die in de Miljoenennota voor rechtspraak is vrijgemaakt is de financiering rond.

Vorig jaar ontstond er een dispuut over de toekomst van de rechtspraak in Limburg toen locatie Maastricht gesloten dreigde te worden. Het leidde onder meer tot een felle strijd tussen de burgemeesters Annemarie Penn-te Strake van Maastricht en Rianne Donders van Roermond. 

Meer nieuws hierover op 1Limburg.nl

Lees hieronder een artikel uit De Limburger van 1 december 2015 over deze zaak.

 

Hoera. De rechtbank in Maastricht blijft gehandhaafd als volwaardige locatie, als het aan de Raad voor de rechtspraak ligt. Dat is geweldig nieuws voor al die rechters die in september in toga protesteerden tegen het Meerjarenplan, en pleitten voor handhaving van de huidige situatie. Voor burgemeester Annemarie Penn-te Strake van Maastricht, die vanaf moment één pal voor haar rechtbank stond, daarbij de discussie niet schuwend. Voor alle mensen uit Zuid-Limburg die niet helemaal naar Roermond willen reizen om rechtszittingen bij te wonen die er écht toe doen. 

De restschade is enorm

Wie door de slingers, confetti en serpentine kan kijken, ziet echter ook wat de rechtbankenstrijd heeft gekost. Om vervolgens te constateren dat de restschade enorm is. Het gewraakte Meerjarenplan ging over miljoenenbezuinigingen in zeer brede zin, maar in Limburg spitste de twist zich vooral toe op de keuze tussen ‘Roermond’ of ‘Maastricht’. Het leidde onder meer tot twee burgemeesters - Annemarie Penn en Rianne Donders - die met rammelende ambtskettingen voor eigen parochie predikten. 

Bij elke steek onder water verloren ze weer een stukje waardigheid. Ook bínnen de rechtbank Limburg rommelde het. Voor de buitenwacht bleven de rijen weliswaar gesloten, maar intern had het instituut instituut veel weg van ‘Pension Hommeles’. Het voornemen om locatie Maastricht te degraderen tot dependance, leidde tot een tweespalt: kamp Roermond en kamp Maastricht. 

Geen fijn decor voor zoiets belangrijks als de Limburgse rechtspraak. En dan is er nog de twijfelachtige rol van de rechtbankpresident zélf: Peter Pulles. Hij toonde zich vanaf de presentatie van het Meerjarenplan een warm voorstander van de plannen, en dus ook van de ontmanteling van de locatie Maastricht. 

Daarmee joeg hij een groot deel van zijn eigen medewerkers tegen zich in het harnas. Die voelden zich, vrij vertaald, in de steek gelaten door hun eigen bestuur. Het wantrouwen voedde de oprichting van een initiatiefgroep binnen de rechtbank Limburg, die een grootscheeps protest op touw zette. Zo’n 250 rechtbankmedewerkers, aangevuld met advocaten en vertegenwoordigers van het Openbaar Ministerie, demonstreerden voor de entree van het gebouw aan Sint Annadal tegen de voorgenomen plannen. 

Het gebeurde op een waardige manier, vond Pulles. Dat klopt, maar dat laat onverlet dat zijn eigen personeel het niet eens was met de plannen die hij wél zag zitten. Pulles kreeg het sowieso zwaar te verduren. Onzin of niet, het gerucht dat de Nijmegenaar het voornemen om van Roermond de hoofdlocatie te maken steunde omdat dit zijn reistijd zou inperken, bleef hardnekkig rondzoemen in de wandelgangen, wat zijn positie als president er niet sterker op maakte. Daar komt bij dat de manier waarop hij zich naar buiten toe manifesteert, niet bepaald de handen op elkaar krijgt. Na de presentatie van het Meerjarenplan haastte hij zich naar de voorgrond om zijn steun toe te zeggen. Nu, als de zaken er ineens heel anders voorstaan, is hij onzichtbaar. Ook al zat hij als één van de presidenten zelf aan de knoppen bij de besluitvorming van de Raad voor de Rechtspraak. Daar spreekt geen daadkracht uit. 

Conclusie, nu de stofwolken zijn opgetrokken? Limburg behoudt twee volwaardige rechtbanken. Dat is mooi. De prijs was evenwel hoog. Er moet immers een hoop gelijmd worden: de relatie tussen de burgemeesters van Maastricht en Roermond, de interne verhoudingen binnen de rechtbank en de vertrouwensbreuk tussen het rechtbankbestuur en een aanzienlijk deel van zijn medewerkers. De rechtbankstrijd lijkt beslist, maar de Limburgse Vrouwe Justitia is gehavend. 

Een schram op haar gezicht, haar zwaard gebroken en de weegschaal defect. Zaken die te verhelpen zijn, zeker. Het zal echter veel tijd en nog meer energie kosten. De vraag rijst of dat het waard was.Wonden likken gaat namelijk ten koste van recht spreken. En rechtspraak verdient te allen tijde de volle aandacht. 

 

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje