'Nog nooit zo blij om een schreeuwend kind te horen'

Print
'Nog nooit zo blij om een schreeuwend kind te horen'

Visser André Krens troost de in het water gereden moeder en kind. Afbeelding: AD/Regio 15.nl

Vissers hebben maandag twee peuters uit de Vliet in Leidschendam gered. Net op tijd, denken ze. Dan schreeuwt een vrouw: ,,Mijn baby's! Mijn baby's zijn weg." Er liggen er nóg twee in het water.

André Krens (69) heeft een paar seconden nodig om de situatie tot zich door te laten dringen. De visser staat tot zijn middel in het water en heeft net twee peuters in de armen van zijn vismaatje op de kade gedrukt. Maar de vrouw in het water blijft schreeuwen. ,,Mijn baby's zijn weg.'' Welke baby's? Krens kijkt om zich heen, ziet dat zij angstvallig iets beet houdt. Een kinderwagen, flitst het door zijn hoofd. Samen beginnen ze te trekken. Krens staat inmiddels tot zijn kin in het water. 

De wagen - die later een bakfiets blijkt - is in een ondieper gedeelte geraakt. Onder water zitten twee kleine kinderen klem, vastgesjord in hun stoeltjes en onder een plastic kap. Hoe hij het voor elkaar kreeg, weet de visser niet meer, maar even later heeft hij een van de baby'tjes in zijn handen. Levenloos.

Kordaat 
Een vrouw die haar auto langs de kant heeft gezet, reageert kordaat. Ze geeft een klap op het ruggetje, er komt wat water naar buiten en de baby begint te brullen. ,,Ik ben nog nooit zo blij geweest om het geluid van een schreeuwend kind te horen. Wat een heldin'', looft Krens. De vrouw zet de kinderen in haar auto en draait de verwarming open. De kletsnatte Krens gaat languit op het gras liggen. ,,Mijn knieën bleven maar knikken. Ik heb later nog even zitten janken in mijn auto'', vertelt hij.   

Het is inmiddels een paar uur later en Krens zit thuis op zijn vrouw te wachten. ,,Ik heb het haar nog niet eens kunnen vertellen. Straks neem ik maar eens een neut op de goede afloop.''

Krens schetst hoe hij op zijn favoriete stekje aan de Oostvlietweg in zijn woonplaats was neergestreken. Een paar minuten van de Hoogvliet, waar hij een halfje bruin had gekocht. Vier keer per week zit de visser hier in de berm, op zijn uitklapbare stoeltje, meestal met vismaatje Henk aan zijn zijde. Die ochtend had het duo een tip gekregen van een andere visser. ,,Je moet niet met maden vissen'', had hij gezegd. ,,Brood werkt veel beter.'' En warempel, vijftien keer had Krens beet. ,,Maar toen was dat stukje brood op. Ik was nét terug van de supermarkt toen Henk riep: er gebeurt daar wat. Er gaat iemand te water.'' 

Eeuwigheid
De twee zetten het op een lopen. 50 à 60 meter, maar het duurt een eeuwigheid. ,,Ik heb het aan mijn hart en kreeg het benauwd, maar ik wilde niet stoppen''. Krens gooit zijn jas uit. Zijn schoenen vliegen erachter aan en hij springt in het water. ,,De twee oudsten waren er zo uit. Een makkie, dacht ik. Gelukkig heeft die vrouw de tegenwoordigheid van geest gehad om de bakfiets vast te houden. Als ze die had laten schieten... Nee daar moet ik niet aan denken.''

De politie liet maandagavond weten dat de vier kinderen buiten levensgevaar zijn. Hoe de vrouw - het is niet bekend of zij de moeder van de vier is - te water is geraakt wordt onderzocht. Er was geen ander verkeer op de weg. Nog voor de drijfnatte vrouw gistermiddag de ambulance instapte, hebben de vissers haar een knuffel gegeven. En elkaar. ,,Dat doen we nooit, maar we zijn elkaar gewoon om de hals gevallen. Wat zijn wij vreselijk blij dat dit goed is afgelopen.''