70 kilo lichter in elf maanden

Andrew Dasselaar: "Ik kreeg een opwelling. Als de angst erger wordt als ik mezelf verdoof met voedsel, dan moet ik misschien het tegenovergestelde doen."

Andrew Dasselaar: "Ik kreeg een opwelling. Als de angst erger wordt als ik mezelf verdoof met voedsel, dan moet ik misschien het tegenovergestelde doen."© Pim Ras Fotografie

Zonder dieet, pillen of een operatie, maar puur door (ook nare) emoties toe te laten, kreeg Andrew Dasselaar weer een gezond gewicht.

Andrew Dasselaar

Vlucht EK148 naar DubaiDe grondstewardess heeft me zojuist laten inchecken met 5 kilo te veel bagage. Misschien vanwege de foto in mijn paspoort. Toen die werd gemaakt, in maart 2013, woog ik nog 140 kilo. Twee maanden daarvoor zelfs bijna 154. Vandaag tikt de weegschaal iets meer dan 81 kilo aan. Nee, geen operatie. Ook geen pillen. Zelfs geen diëtist. Mijn vrienden, die me ruim 70 kilo zagen afvallen in iets meer dan elf maanden, wilden weten hoe ik het deed. Standaard volgden dan acht woorden: minder eten, meer groente en fruit, veel bewegen. Alleen was het maar de halve waarheid. Mijn echte dieet bestond uit slechts twee woorden: pijn accepteren. Die les probeer ik ook vandaag in praktijk te brengen. Andrew Dasselaar in zijn zware periode

AngstIk hou niet zo van vliegen, of beter gezegd: niet zo van gevlogen worden. Slechts een keer ben ik niet bang geweest in een vliegtuig. Dat was toen ik zelf aan de stuurknuppel zat, tijdens een vliegles in Nieuw-Zeeland, waar de reis vandaag ook naar toegaat. We kwamen in turbulentie terecht. Gewoon niet tegenstribbelen, vertelde de instructeur me. Hoe krampachtiger je de stuurknuppel vastpakt, hoe harder het toestel gaat bokken. Loslaten werkte. Natuurlijk weten de piloten van deze enorme A380 beter dan ik hoe je met slecht weer moet omgaan. Ik ben ook niet bang omdat ik ze niet vertrouw, ik ben bang omdat ik geen controle heb. Zij hebben het roer in handen, ik niet. PaniekaanvalVroeger meed ik dingen waarvoor ik bang was. Tegenwoordig probeer ik juist zoveel mogelijk dingen te doen die ik eerder niet aandurfde. Zoals naar Nieuw- Zeeland gaan om een oude droom te realiseren. Ook mijn afvallen begon dankzij angst. Om precies te zijn: met een paniekaanval. Ik weet de tijd en de plaats nog exact. Om 17.06, op donderdag 6 december 2012, in mijn werkkamer in Amsterdam. Van de ene op de andere seconde verandert mijn bestaan vol werk en koffie in een universum van radeloosheid. Zweet op mijn voorhoofd en in mijn nek. Een hartslag van rond de 140. En angst, heel veel angst. Het gevoel houdt bijna een dag aan. Angst zonder direct aanwijsbare aanleiding is typisch voor een paniekaanval. Ik ken de symptomen dankzij de blauwe maandag dat ik psychologie studeerde, en vanwege mijn beroep, wetenschapsjournalist. Maar ik wil het niet weten. Emoties, zeker de vervelende, probeer ik te onderdrukken. Weg te duwen. De afgelopen jaren vooral door heel hard te werken en hard te werken en veel te eten. Mensen die paniekaanvallen hebben, beschrijven vaak dat ze lijden onder een van twee angsten. De eerste is de angst voor de dood. In deze groep vind je de mensen die zich bij de spoedeisende hulp melden in de overtuiging dat de overtuiging dat ze een hartaanval hebben. Ik ben niet bang om te sterven. Er is niets om bang voor te zijn. Zoals de filosoof Epicurus zei: Als ik er ben, is de dood er niet - als de dood er is, ben ik er niet. Nee, mijn angst zit achter deurtje nummer twee. De angst om mijn verstand te verliezen. Gek te worden. Er nog wel te zijn, maar tegelijkertijd niet. Niet de dood van het lichaam, maar de dood van het ‘ik’, daarvoor ben ik bang. Dus wat doe ik, tijdens deze paniekaanval? Wat ik altijd doe: zo snel mogelijk proberen de controle terug te krijgen. Ik bel een bevriende arts, die me hopelijk kan geruststellen. Ik omschrijf kort mijn symptomen, want dit heb ik nog nooit meegemaakt. „Ben ik gek geworden?” vraag ik haar. Het antwoord is to the point en empathisch tegelijk. „Als dat zo was, had je die vraag niet gesteld.” OverwerktDe volgende dag verklaart de huisarts dat ik overwerkt ben. Niet gek na tien jaar met 80-urige werkweken. Rust nemen moet ik. Ik dwing mezelf ontspannende dingen te doen, wat in mijn geval neerkomt op veel eten. Ik was al dik, maar in zes weken kom ik nog eens 7 kilo aan. Ik bereik mijn hoogste gewicht ooit: 153,7 kilo. Maar eten helpt niet meer. De paniekaanvallen worden alleen maar intenser. Op een dag eet ik een kilo lasagne in wat niet meer dan een kwartier kan zijn geweest. Toch ben ik nog onrustig. Het heeft niet gewerkt. Dan voel ik heel even niets meer. De voorbode van de ergste paniekaanval tot dusver. Net zoals de zee zich bij een tsunami terugtrekt voordat een vloedgolf van water alles platwalst, zo is er vlak voor een paniekaanval alleen een leegte die erom schreeuwt opgevuld te worden. Totdat de angst komt, en ik weer wens dat ik niets voel. Mijn hart bonst zo hard dat ik denk dat ik erin blijf, maar de angst om gek te worden overschreeuwt alles. Dan krijg ik een opwelling. Als de angst alleen maar erger wordt als ik mezelf verdoof met voedsel, misschien moet ik dan juist het tegenovergestelde doen. Misschien moet ik loslaten, ophouden met proberen te controleren hoe ik me voel. Klik hier voor het hele artikel en probeer de krant digitaal vier weken gratis.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee