Zomer in de stank van rotte vis

Print
Zomer in de stank van rotte vis

Afbeelding: Google Streetview

Veevoerfabriek De Heus in Maasbracht vergalt al enkele jaren het leven van een hoop inwoners in de wijde omtrek. De zure geur van rotte vis is voor veel mensen ondraaglijk. Niet dat ze permanent last hebben van de stank, de windrichting speelt een grote rol. Ook stinkt het regelmatig heel erg op bepaalde plekken, terwijl een deur verder niets te ruiken valt.

De Heus produceert sinds 2013 voer voor kippen in de voormalige fabriek van Landbouwbelang in Maasbracht. Tot 2014 deed het  familiebedrijf, dat in 2015 nog in het bijzijn van koningin Maxima de prestigieuze Familiebedrijven Award kreeg,  dat in Den Bosch. Na jarenlange klachten over stankoverlast trok de Brabantse gemeente de portemonnee en kocht De Heus voor dertig miljoen euro uit.

Geurfilter

Vanaf het begin waren er klachten over stankoverlast in Maasbracht en omliggende dorpen als Wessem en Heel. De Heus investeerde een half miljoen in een geurfilter op het dak om de klagende burgers tegemoet te komen. Dat blijkt echter weggegooid geld, het stinkt nog steeds.

Klachtenformulier

Buurman Jack van Duijn is de overlast spuugzat. Hij wil weer ’s zomers lekker buiten kunnen zitten en het huis kunnen luchten door het raam open te zetten. Hij stapte met zijn klachten naar De Heus maar schoot daar naar eigen zeggen niets mee op. Daarop posteerde hij zich enkele weken lang op de weekmarkt in Maasbracht om handtekeningen van burgers te verzamelen. Uiteindelijk tekenden 250 mensen een klachtenformulier. Van Duijn kreeg tijdens zo’n marktsessie wel eens het verwijt dat hij werkgelegenheid in Maasbracht dreigde te vernietigen. De Maasbrachtenaar benadrukt dat hij De Heus niet kwijt wil.  ,,Ik wil alleen af van de stankoverlast”, zegt hij.

Onacceptabel

De gemeente Maasgouw verwees klagende burgers lange tijd naar de provincie die wettelijk verantwoordelijk is voor het verlenen van de vergunningen van De Heus. In die houding lijkt verandering te komen nu de provincie een nieuwe vergunning moet verlenen aan de voerfabriek. Het bedrijf drijft namelijk nog op een stokoude vergunning van het Landbouwbelang.  Nu De Heus de productie flink wil opvoeren, is een nieuwe vergunning nodig. Maasgouw gaat in deze procedure de confrontatie aan met de provincie Limburg die een ontwerp voor een vergunning heeft gepresenteerd.

Ik wil alleen af van de stankoverlast

De gemeente vindt de stankoverlast nu al onacceptabel en is bang dat het er na de uitbreiding en met de nieuwe vergunning niet beter op wordt. Maasgouw zet grote vraagtekens bij de theoretische berekeningen die de provincie op De Heus los heeft gelaten en de conclusies die daaruit worden getrokken.

Vriendenclubje

Jack van Duijn trekt intussen zijn eigen plan want erg gerust op de afloop van de procedure is hij niet. Van Duijn vindt dat Maasgouw te lang heeft ontkend dat er iets aan de hand was. ,,De provincie, de gemeente en De Heus vormen gewoon een vriendenclubje. Ik denk dat de gemeente nu langzamerhand wel doorheeft dat ze het niet meer in de hand hebben en de provincie nu de normen bepaalt.”

De Maasbrachtenaar heeft intussen alle 250 marktbezoekers die hun handtekening hebben gezet, een kant-en-klaar bezwaarschrift tegen de nieuwe vergunning voor De Heus toegestuurd. Compleet met adres van de provincie, ze hoeven er alleen nog maar een postzegel op te plakken en naar de brievenbus te brengen voor 8 november want dan sluit de termijn waarin moet worden gereageerd.  Voor het geval de provincie niet luistert en De Heus toch een vergunning geeft, eindigt het bezwaarschrift met de dreiging met een schadeclaim. De bezwaarmakers stellen de provincie aansprakelijk als ze gezondheidsschade oplopen door de activiteiten van het diervoederbedrijf.