Ouders zorgen na 11 jaar nog steeds voor planten dode dochter

Print
Ouders zorgen na 11 jaar nog steeds voor planten dode dochter

Afbeelding: AD

Een Vlaams echtpaar bezoekt iedere dag het huis van hun overleden dochter. Bijna elf jaar geleden verloren Rina (67) en Robert (72) hun enige kind Wendy (33). De rolluiken omhoogdoen, de vissen eten geven en de bloemen water. ,,Als je kind doodgaat, stort je wereld in. Wat een ander ook mag denken: dit geeft ons rust."

,,Na elf jaar is het een ritueel geworden waar we geen afscheid meer van kunnen nemen'', vertelt het stel in Het Laatste Nieuws. ,,Vanaf een afstand zou je denken: 'Hoe ráár is dat nu?' Maar voor ons is het heel belangrijk. We zouden niet weten wat we moeten doen als het wegviel."

Auto 'geslipt'

Wendy verongelukte in januari elf jaar geleden op weg naar haar werk in Belgisch Limburg. De politie houdt vol dat haar auto in de slip is geraakt en ze daardoor in een botsing terechtkwam. Maar omdat het een rechte weg betrof, twijfelen haar ouders of er door anderen geen fouten zijn gemaakt. ,,Je voélt gewoon dat de puzzel niet klopt en dat steekt. Elke dag opnieuw steekt dat. Hadden we ooit wél de antwoorden gekregen, het zou misschien anders zijn gelopen. We hadden het misschien wél kunnen afsluiten, we hadden misschien wél door kunnen gaan met ons leven. Nu niet. We hebben nooit het mysterie van haar ongeluk kunnen oplossen. Haar huis in ere houden, is iets wat we wél kunnen. En met heel veel liefde doen."

We hebben nooit het mysterie van haar ongeluk kunnen oplossen. Haar huis in ere houden, is iets wat we wél kunnen. En met heel veel liefde doen

Het ritueel is iedere dag hetzelfde. Robert haalt de rolluikjes in de woonkamer omhoog. Rina lucht intussen de keuken door. Robert voert de vissen. Rina checkt of de duiven oké zijn. Ze spreken amper en werken het lijstje elke dag van boven tot onder af. De bloemen water geven, kijken of de televisie het nog doet, het onkruid in de tuin weghalen. Al elf jaar is dit huis onbewoond, de thermostaat zorgt voor een haaglijke temperatuur.

,,Na Wendy hebben we geleerd: je kind verliezen is het ergste wat je kan overkomen. Alles wat daarna nog komt, is relatief. Je rouwt en je doet dat op de manier die voor jou het best aanvoelt. Er is geen enkele handleiding die je zegt hoe dat moet. Je zoékt. Voor ons was het dit. Soms komen we hier naartoe en zitten we hier gewoon wat. Of kijken we televisie. Of brengen we iets mee om te drinken en zitten we wat in de tuin. Dat voelt goed. Daar worden we rustig van."