'De Formule 1 is verworden tot jury- sport'

Print
'De Formule 1 is verworden tot jury- sport'

Afbeelding: Ziggo

Eerst is hij derde, dan vijfde en tenslotte toch nog vierde. Max Verstappen beleeft ná de Grand Prix van Mexico meer positiewisselingen dan tijdens de race. De uitslagen worden meer en meer bepaald aan de groene tafel. Hoe de Formule 1 verzandt in een jurysport.

Het Formule 1-podium als decor van een hop-on-hop-offshow. Max Verstappen heeft nog maar net zijn helm van het hoofd getrokken, het zweet van zijn gezicht geveegd en Lewis Hamilton gefeliciteerd of FIA-commissaris Herbie Blash pakt hem bij de arm. Met zachte hand wordt de coureur afgevoerd, weg uit het kamertje waar de podiumklanten zich opmaken voor de huldigingsceremonie.

De jury heeft ge- en veroordeeld: Verstappen krijgt vijf strafseconden aan zijn broek en zakt daardoor van plek 3 naar 5. Sebastian Vettel wordt in allerijl opgetrommeld om het plaatsje van de Limburger in te nemen. De champagne is amper opgedroogd of ook de Ferrari-coureur duikelt (figuurlijk) van het podium. Weer heeft de jury uitspraak gedaan: Daniel Ricciardo is nu derde. Die viert zijn triomf, samen met teammaat Max Verstappen, voor inmiddels leeggestroomde tribunes. Het pandemonium kent één grote verliezer: de Formule 1-fan, die niet meer weet wat nu wel of niet geoorloofd is en moet afwachten of de rangorde waarin de coureurs de finishlijn zijn gepasseerd overeenkomt met de uitslag die de FIA na lang wikken en wegen publiceert.

Dood en verderf
Ooit was Formule 1 een overzichtelijke sport: eentje met ruim twintig coureurs die in veredelde granaten zo rap mogelijk hun rondjes reden; van wie de snelste gelauwerd werd tot winnaar. Het waren echter ook jaren van dood en verderf, waarin elke miskleun welhaast fatale gevolgen had. Foutenmarge: nul. Met de intrede van sponsoring veranderde alles. Multinationals willen niet geassocieerd worden met taferelen van gladiatoren die bebloed worden afgevoerd uit het Formule 1-colosseum. Al helemaal sinds de FIA – de autosportbond – ‘road safety’ tot speerpunt heeft gebombardeerd moet alles wijken voor veiligheid.

De veiligheidsdrang van de FIA heeft zich op de circuits vertaald in enorme uitloopzones. Waar vroeger een muur stond of een grindbak lag, zijn er nu vele meters asfalt om fouten te compenseren. Precies daar zit de crux. De vergevingsgezindheid van (het gros van) de Formule 1-circuits anno 2016 ligt aanmerkelijk hoger dan de limiet van de coureur. Met andere woorden: een stuurfout leidt lang niet altijd tot eliminatie.

Met de komst van Max Verstappen in de Formule 1 is de grens verder opgerekt. De tiener zoekt voortdurend de grenzen op en dwingt de gevestigde orde meer dan ooit tot het uiterste te gaan. Het is geen toeval dat Verstappen direct of indirect betrokken is bij vrijwel alle incidenten waarbij de race-commissarissen om hun oordeel wordt gevraagd.

Arbitrair
Zoals in alle jury-sporten is ook de uitspraak van de FIA-rechters vaak arbitrair. De bond wijst elke race drie commissarissen aan; twee die deskundig zijn met regelgeving en één oud-Formule 1-coureur voor de ‘look and feel’ met de rijders. En dan is er nog Charlie Whiting, de wedstrijdleider die geen straf uitdeelt, maar wel bepaalt of een incident ter beoordeling bij de FIA-jury belandt. In Mexico ontstond discussie waarom Verstappen wél werd bestraft en Hamilton voor een soortgelijk vergrijp niet. Discussie alom. Maar een oplossing voor het probleem? Nee. De Formule 1 is verworden tot jury- sport. Tot afkeer van Bernie Ecclestone, de Formule 1-baas die een oplossing aandraagt. „Ik wil graag een muur van 40 centimeter hoog om de bochten zetten. Iedereen vertelt de coureurs dat ze niet van de baan mogen, maar toch doen ze dat. Op deze manier kunnen ze dat niet. Als je een circus hebt met een koorddanser, willen mensen dat op 15 meter hoogte zien, niet op twee meter. Anders zeggen ze: ‘dat kan ik ook’.” De Ecclestone-variant zal het niet halen, maar allicht dat de FIA de raad van de Brit ter harte neemt om terug te keren tot de kern van racen: duels op het asfalt en niet aan de groene tafel.