'Ik deed alsof ik moest overwerken, maar daar trapte ze niet in'

Print
 'Ik deed alsof ik moest overwerken, maar daar trapte ze niet in'

Afbeelding: De Limburger

Hij was bij het CBS een kille cijfertjesman die zijn emoties negeerde. Toen kwam hij in de sauna Wilma tegen.‘Ik zag alleen haar ogen. Nee, écht’. De metamorfose van Jos van den Heuvel (63) tot zachte man.

Ik zei tegen haar: wil je ook eens lachen, niet wetende dat de vrouw naast me m’n hele leven op z’n kop zou zetten. Ik was 53, zij 47. We waren beiden getrouwd, hadden beiden kinderen, maar we waren niet echt gelukkig. We zaten die dag toevallig naast elkaar aan de bar in de sauna. En geloof me, ik zag alleen haar mooie ogen. Ik was zojuist in de lach geschoten bij het lezen van een vrolijk stripverhaal. Zij keek me vragend aan en daarop gaf ik haar de strip. Ze kon er ook meteen hartelijk om lachen. Dezelfde humor. Zo is het begonnen. Inmiddels zijn Wilma en ik alweer acht jaar getrouwd.

Ik was een echte cijfertjesman, ik werkte ruim veertig jaar bij het CBS in Heerlen. Ik bezocht grote en kleine bedrijven om gegevens te krijgen voor economische statistieken. Later had ik diverse managementfuncties. Ik was, dankzij tal van avondstudies, toch nog goed opgeklommen. Ik had aanvankelijk de mavo niet afgemaakt, was met veertien jaar al gaan werken. Met zeventien leerde ik mijn eerste vrouw kennen, met negentien trouwden we, met twintig werd ik voor het eerst vader. De relatie was van meet af aan moeizaam, met weinig intimiteit, maar je was beiden ‘geprogrammeerd’ met het idee ‘tot de dood ons scheidt’. En ik had eerlijk gezegd ook niet het lef om ermee te stoppen.

Lees ook: 'Ik liep altijd in huispak zonder bh. Want hij kon elk moment bellen'

Ik was opgevoed als een keurige, volgzame jongen. Altijd nette kleren, met twee woorden spreken, vooral zorgen dat naar buiten toe alles perfect leek. Maar van binnen was ik een angstig en verwend mama’s-kindje. Ik vertoonde nauwelijks puberaal verzet, had geen eigen mening, maar zat vol met faalangst en een minderwaardigheidscomplex van hier tot Tokio. Altijd bezig met de buitenkant en wat anderen van je denken.

M’n eerste vrouw was net zo verzorgend als m’n moeder, maar van Wilma moest ik meteen zelf koken. Dat had ik écht nog nooit gedaan. Zij werkte in Eindhoven, ik in Heerlen en we hadden de afspraak wie het eerst thuis in Roermond is, moet koken. Ik simuleerde regelmatig dat ik moest overwerken, maar daar trapte ze uiteraard niet in. Ik moest aan het fornuis. Mijn eerste gehaktballen vielen uiteen en bleven akelig wit. Doorgaan, zei ze, tot je het kunt. Inmiddels vindt Wilma dat ik de lekkerste ballen van de wereld heb.

Klik hier voor het hele artikel en probeer de krant digitaal vier weken gratis.