'Hij zakte door zijn knieën en legde zijn hoofd dwars op de spoorrails'

Print
'Hij zakte door zijn knieën en legde zijn hoofd dwars op de spoorrails'

Ine van der Linden (links) en Monique Houben kregen de onderscheiding van burgemeester Jos Hessels. Afbeelding: Roger Dohmen

Met zijn tweeën trokken ze in juni een laveloze man van de spoorrails. De heldendaad levert Ine van der Linden en Monique Houben uit Echt de Erepenning voor Menslievend Hulpbetoon op.

Wat begon als een gewone wandeling met de hond, eindigde met het redden van een leven. Want wat doe je als je ziet dat iemand zelfmoord probeert te plegen? „Dan doe je wat je moet doen: je probeert diegene te redden”, stelt Monique Houben (52), een van de twee helden uit Echt die donderdagavond de Erepenning voor Menslievend Hulpbetoon krijgt opgespeld. Ze krijgt de onderscheiding samen met Ine van der Linden (60). De twee redden op 11 juni een man van de dood. Hun verhaal van die zaterdagmiddag.

Drank
Ine: „Ik liep die dag mijn vaste ronde met de hond. Bij de spoorwegovergang aan de Wilhelminalaan zag ik een man bij de afvalbak staan, met een tas en een fles drank. Hij hing wat voorovergebogen en zag er niet goed uit. Ik vroeg hem of het ging, maar hij antwoordde niet. Terwijl ik doorliep, keek ik nog even achterom, ik vertrouwde het niet. Daarna liep hij richting het spoor.” Monique: „Ik was ook mijn hond aan het uitlaten en zag hem naar het spoor lopen, maar ik dacht dat hij gewoon naar het perron wilde.” Ine: „Maar toen stopte hij, zakte door zijn knieën en legde zijn hoofd dwars op de spoorrails.”

Geen telefoon
De twee raakten naar eigen zeggen geen moment in paniek. Ook niet toen bleek dat Ine haar telefoon was vergeten en Monique geen beltegoed had. De twee dames hadden de tegenwoordigheid van geest naar de meldkamer te bellen - dat is gratis. Bij de alarmcentrale kregen ze te horen dat ze op de man in moesten praten om hem op andere gedachten te brengen. „Maar dat werkte niet”, vertelt Monique. „Hij reageerde gewoon niet.” De man, zo vertelt burgemeester Jos Hessels van Echt-Susteren na de uitreiking, was van Poolse komaf. Dat wist het tweetal nog niet. „Het had dus helemaal geen zin om tegen hem te praten?” Omdat praten niet hielp, besloten ze grover te werk te gaan.

Ine: „De lampen knipperden inmiddels, de slagbomen sloten en de bellen rinkelden. Ik weet dat je dan nog 10 à 12 seconden hebt voordat er een trein aan komt.” Monique: „We keken elkaar aan en begonnen aan de man te trekken. Nog steeds gaf hij geen kik.” Ine: „Niet dat hij bewusteloos was hoor, eerder laveloos.” Monique: „En daardoor ontzettend zwaar om op het talud te krijgen.” Ine: „Toen dat was gelukt, ben ik op hem gaan zitten tot de politie me vertelde dat ik eraf kon.”

Menselijke actie
Monique: „Of hij ons dankbaar is? Dat weten we niet. We hebben niets meer van hem gehoord.”Ine: „Ik ben wel benieuwd naar hoe het nu met hem gaat. Waarom hij het deed hoef ik niet te weten. We hebben gedaan wat we moesten doen. Wie ons wel bedankte, was de treinmachinist, omdat hem een nieuw trauma bespaard was gebleven.” Iedereen is het erover eens: dit is een heldenactie. Zelf zijn ze bescheiden. Ine: „Ach, ik vind het nog steeds geen heldenactie, ik noem het een menselijke actie.”

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →