Hoe Jack (59) ook z'n tweede zoon verloor: 'Ik stortte in elkaar als een marionetpop'

Print
De oudste zoon van Jack Keijzer (59) werd vermoord. Hij ging door voor zijn andere kind. Maar een half jaar geleden maakte Remy een einde aan zijn leven. Hoe overleeft de vader zonder kinderen?

De beugel voor de bokszak in Remy's kamer. Jack Keijzer schroeft hem af, nadat zijn zoon hem heeft verteld hoezeer het ding hem aan iets lugubers doet denken. Een galg.

Die avond, als de beugel is verdwenen, praat Jack met zijn gekwelde zoon. 'Pap, je staat toch achter alles wat ik doe?' 'Ja jongen,' antwoordt Jack. Behalve dat ene, voegt hij toe, kijkend naar de plek waar de beugel hing.

De volgende dag, 10 mei, gaat Remy naar de garage. Hij is 22, heeft een eigen bedrijf als tegelzetter, is apetrots op de caddy die hij onlangs heeft gekocht, maar nu voelt hij zich vreselijk. Hij zoekt naar gereedschap. Bouten. Moeren. En de beugel, die hij meeneemt naar zijn kamer. Hij schroeft het ding weer aan de muur. Bergt zijn spullen op. Pakt dan een paarse stropdas, van zijn vader. Alles rustig, weloverwogen.

Als Jack die middag thuiskomt, roept hij zijn zoon. Er volgt geen antwoord, dus klingelt Jack met de koebel die op de trap staat. Vroeger, toen Remy en zijn oudere broer Pascal allebei nog leefden, kwamen ze meteen, als het geluid door het huis klonk.

Nu blijft het stil. Jack loopt naar boven. Dan ziet hij Remy. Jack vliegt de kamer in, voelt de ijskoude hand van zijn zoon. ,,Ik stortte in elkaar als een marionetpop.''

Drugsruzie 
Het ging al langer 'niet zo geweldig' met Remy, die bij een psychiater in behandeling was. Hoewel jong, wist de 22-jarige intens goed wat het was te verliezen. Remy was nog maar 13, toen Pascal werd vermoord. Zijn broer werd achtergelaten met een steekwond in zijn nek, bandensporen op zijn lijf. De moordenaars reden dwars over de oudste zoon van het gezin Keijzer heen, vanwege een drugsruzie.



Remy wilde tijdens de rechtszaak vertellen wat dat voor hem betekende. Maar toen hij daar stond, met zijn notities, mocht hij niet spreken. Het brak Jacks hart. En motiveerde hem om op te komen voor de rechten van nabestaanden. Keijzer behaalde successen, maar zijn jongste zou nooit meer de kans krijgen om de moordenaars van zijn broer toe te spreken, zoals de psycholoog adviseerde.

De jaren erna kwamen meer sterfgevallen. Zo verongelukte één van Remy's beste vrienden, terwijl die nog altijd worstelde met het trauma vanwege de moord. ,,Toen Remy geboren werd, aaide Pascal hem over zijn koppie en zei: 'Mijn broertje'. Vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk.'' Tot die ene dag. ,,De psychoses die Remy kreeg, hielden direct verband met wat er met Pascal is gebeurd.''

Diep dal   
Natuurlijk is geprobeerd Remy te helpen. Maar was er een behandelaar met wie het klikte, dan volgde altijd een nieuw gezicht. En telkens was er die kookwekker, die aftelde tot het einde van de sessie.

In eerste instantie hadden Jack en zijn vrouw in 2015 niet in de gaten dat hun zoon weggleed in een extreem diep dal. Natuurlijk vond Keijzer het vreemd toen Remy tijdens het eten terloops liet vallen dat hij koning zou worden. Maar toen zijn zoon verder at zonder er weer over te beginnen, liet Jack het rusten. Nu weet de vader dat hij op dat moment de eerste tekenen van de psychose zag, waarvoor Remy datzelfde jaar werd opgenomen.

In 2016 lijkt het beter te gaan. Maar in mei zien de ouders nieuwe, donkere dagen aanbreken. Ditmaal zijn ze zich daarvan bewust. Daarom rijden ze na appcontact met Remy bezorgd van de camping waar ze verblijven naar huis, het weekend voordat Remy zelfmoord pleegt.

Terwijl Jack met zijn vrouw in de auto zit, begint ze ineens te schreeuwen. Hard, ongecontroleerd. 'Ik wil dood!' Geschrokken zet Jack de auto langs de kant van de weg.

Gebroken man
Thuis horen ze wat zij misschien al voorvoelde: hun zoon is er slechter aan toe dan ze denken. Een vriend vertelt hoe Remy in verwarde toestand naar Schiphol is vertrokken. Zo snel ze kunnen reizen de ouders hem achterna. Als Jack Remy treft op het vliegveld waar hij ronddoolt, ziet hij een gebroken man.

Toch gelooft niemand dat Remy zelfmoord zal plegen. ,,Achteraf gezien was het een signaal dat Remy telkens zei rust te willen. Maar ik neem niemand iets kwalijk.''

Jack hoopt nu dat anderen die worstelen zoals zijn zoon, eenzelfde lot bespaard kan blijven. ,,Bijna niemand weet bijvoorbeeld dat er een hulplijn is, 113. Er is zó'n taboe. Er zou meer begrip moeten komen voor mensen met een psychische stoornis. 'Zet je erover heen', dat idee bestaat vaak. Zo is het niet. Als iemand kanker heeft, snappen mensen euthanasie. Maar wat Remy heeft gedaan, deed hij ook niet voor de lol, of om aandacht te krijgen.''

Er waren zo veel momenten waarop Remy zich kon bedenken. In de garage, of zijn kamer. Dat Remy de stap bewust nam, maakt zijn dood anders dan die van Pascal. Toen besloten anderen. ,,Voor Remy was dit geen leven. Dat jochie had zoveel zielenpijn, hij wilde daar van verlost worden.''



Sterk genoeg   
Het was Jack, die de levenloze Remy met hulp van een vriend op bed legde. Daar bleef de zoon, tot de uitvaart. Het troostte de vader dat de crematie zo mooi was, goed bezocht ook. Door de top van justitie bijvoorbeeld. Mark Rutte heeft nog gebeld. Remy had het eens moeten zien. Jack denkt dat zijn zoon overtuigd was dat zijn ouders sterk genoeg zijn het verlies te dragen. ,,Anders had hij dit nooit gedaan. Blijf leven pap, zei Remy altijd, na Pascals dood.''   

Dat doet Jack, wetend dat hij nooit schoonvader wordt, of opa.

,,Ik had verwacht dat we als een kaartenhuis in elkaar zouden sodemieteren. Maar een paar weken na de uitvaart zeiden mijn vrouw en ik tegen elkaar: we gaan door. Het is voor ons heel bijzonder om te voelen dat Remy bij ons is gebleven. Toen we kort na zijn dood naar Gran Canaria gingen, kwamen we in een enorm complex terecht. Op een eiland met zoveel hotels, in een resort met vijf torens, belandden wij op de afdeling met de naam Maui.''   

Bijzonder, want naar die plek op Hawaï gingen ze met zijn drieën op vakantie, na Pascals dood. Met de reis werd een droom van Remy verwezenlijkt. Zo zijn er meer seintjes, ook van Pascal. ,,Zelfs na hun dood beschermen ze ons.''

Onafscheidelijk   
Het gaat naar omstandigheden goed, vat Jack samen. ,,Ik weet niet hoe het morgen is, maar dat zeg ik al negen jaar, sinds de dood van Pascal.'' Soms lijkt het alsof er een beschermingsmechanisme in werking is getreden, dat zorgt dat de realiteit langzaam doordruppelt. Jacks verstand weet dat hij geen zoons meer heeft, maar in het diepst van zijn wortels is dat niet doorgedrongen. ,,Als ik er echt over nadenk? Joh, dan word ik helemaal gek. Mijn vrouw denkt soms dat ik het te druk heb, maakt zich daar zorgen over. Andersom ben ik bezorgd om haar, denk ik: verdomme, ze is een moeder zonder kinderen.''

Maar niet echt, want de kinderen zijn er altijd. De zoons leven misschien niet meer, maar Jack houdt zich er aan vast dat de twee nu weer samen zijn, ook al is het in de dood. Binnenkort wordt hun as bij elkaar gezet. Dan zijn de broers zoals ze als kinderen 24 uur per dag waren: onafscheidelijk. Jack en zijn vrouw denken daar aan, als ze straks met vakantie naar Thailand gaan. Of liever gezegd, vluchten voor het ultieme familiefeest: kerst.   

Tijdens die dagen in december zullen ze op hun rug op het strand liggen en kijken ze met zijn tweeën naar de hemel. Naar hun jongens.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →