Droge voeten houden gaat geld kosten

Print
Droge voeten houden gaat geld kosten

Een ondergelopen landweg in Mechelen. Afbeelding: Diana Scheilen

Burgers gaan meer betalen om droge voeten te houden. De heffing van het waterschap zal gaan stijgen in verband met maatregelen tegen wateroverlast. Claims na de hoosbuien van juni zijn afgewezen.

Het waterschap Roer en Overmaas gaat fors meer investeren om in Zuid- en Midden- Limburg wateroverlast te voorkomen. Tussen nu en 2021 wordt daar 5,1 miljoen euro per jaar voor uitgetrokken. Dat is drie keer zoveel per jaar als tot nu toe gebruikelijk. De verhoogde investeringen zijn noodzakelijk omdat het weer extremer wordt, en de schade groter. Als gevolg van de klimaatverandering zullen vaker extreme situaties voorkomen. 

In juni viel ontzettend veel neerslag, In de omgeving van Maasniel werd 290 mm gemeten. Dat was liefst 70 mm meer dan ooit eerder in een maand is gevallen. De bodem was al snel verzadigd en het water kon niet snel genoeg worden afgevoerd. 

Schadeclaims
Het waterschap en de gemeenten werden overstelpt met schademeldingen. Uiteindelijk kreeg het waterschap Roer en Overmaas 44 schadeclaims aan de broek, voornamelijk van boeren. In totaal werd 970.000 euro geclaimd. Veel boeren kampten met mislukte oogsten omdat het land onder was gelopen en lang onder water bleef staan. De verzekeraar van het waterschap besloot echter alle claims af te wijzen. 

Voorzitter Jan Schrijen zegt dat het Waterschap Roer en Overmaas aan zijn zorgplicht heeft voldaan. Maar omdat er in juni op zo veel plekken sprake was van overlast, besloot hij onderzoek te laten doen naar wat er fout ging en wat er beter kan. 

Het is de taak van het waterschap om in Midden- en Zuid-Limburg te zorgen voor voldoende schoon water, droge voeten en veilige dijken. Om de verdroging van landbouwgronden en natuurgebieden tegen te gaan moet het schap water vasthouden in een gebied, maar om wateroverlast te voorkomen worden waterbuffers aangelegd en beken verbreed en verdiept. 

Meer voolichting
Het adviesbureau dat het waterschap heeft doorgelicht, constateert dat er het een en ander schort aan de samenwerking tussen schap en gemeenten en veiligheidsregio. Met name de communicatie kan beter. 
Er moet meer worden overlegd, niet alleen met gemeenten maar ook met boeren en burgers. 

Er moet ook meer voorlichting worden gegeven aan inwoners over wat zij van het waterschap mogen verwachten en wat ze zelf kunnen doen. Verder moet het waterschap veel meer rekening houden met de nieuwste inzichten over de opwarming van het klimaat. Dat gebeurde tot voor kort niet. 

Bij calamiteiten loopt de samenwerking met de gemeenten en brandweer vaak stuk op het feit dat de veiligheidsregio andere criteria hanteert dan het waterschap. Er wordt nu aan een nieuwe calamiteitenorganisatie gewerkt die beter aansluit bij de Veiligheidsregio’s.