'Lieve meneer Jan Terlouw, dank voor de hoop'

Print
'Lieve meneer Jan Terlouw, dank voor de hoop'

Afbeelding: DWDD/NPO

Jan Terlouw (85) maakte woensdagavond indruk met zijn zogenoemde 'Jan talk' in De Wereld Draait Door. De toespraak van de schrijver en voormalig D66-politicus ontroerde kijkers en werd ook op social media vele malen bekeken en gedeeld. AD-columniste Carrie Jansen richt zich in een open brief tot 'meneer Jan'.

Woensdagavond zat ik op de bank tv te kijken. Naar De Wereld Draait Door. Met een bordje op schoot, sperzieboontjes en kip, en u zou een Jan-talk gaan houden, zei Matthijs van Nieuwkerk. Een beetje een peptalk maar dan van u. En ik wist niet zeker of ik daar wel zin in had. 

Ik was chagrijnig omdat precies die dag het woonreferendum in Rotterdam de kiesdrempel niet had gehaald. Maar de afstandbediening lag net buiten mijn bereik dus u begon te praten en ik begon maar te kijken. Ik kon altijd nog opstaan, toch? Om u weg te zappen.

Natte ogen
Dat heb ik niet gedaan. Ik heb de volle tien minuten uitgekeken en toen u aan het eind natte ogen kreeg, kreeg ik ze ook en druppelde er tranen op mijn sperzieieboontjes. Omdat het een toespraak was van de hoop. En dat ik die hoop soms zo fucking hard nodig kan hebben.

U begon over de oorlog; die heb ik niet meegemaakt. U begon over touwtjes uit de voordeur; die heb ik nauwelijks meegemaakt. Maar de rest waar u over vertelde wel. Dat er wantrouwen is ontstaan. Van de overheid naar ons en van ons naar de overheid. En dan ook nog eens onderling onder mekaar.

Hangjongeren
Ik woon in het Oude Westen van Rotterdam, meneer Jan Terlouw, en dat is een wijk die al jarenlang numero uno staat in Nederland. Nou ja, op het criminaliteitslijstje maar je moet ergens beginnen met scoren. Natuurlijk hebben wij hangjongeren. En daar wordt altijd over gezeurd. 

Wat dan even vergeten wordt, is dat die jongens wel elke dag mevrouw van Leeuwen met haar rollator over de drempel van haar portiekwoning helpen. En dat er een tijdje terug een peuter driehoog uit het raam viel en precies een van die hangjongeren dat kind opving. Zelf een gebroken pols maar het kind had niks. 

Ik werk op een advocatenkantoor op Rotterdam-Zuid, meneer Jan Terlouw, en daar maken wij veel situaties mee van huiselijk geweld en kindermishandeling. En soms raak ik de moed dan weleens kwijt. Tot er nog geen maand geleden door de MBO van het Albeda College op de Erasmus Universiteit een conferentie tegen kindermishandeling werd georganiseerd. Waar 800 MBO-ers uit het hele land op af kwamen. 

Het werd een zinderende dag waar in elk lokaal, in elke collegezaal tot uiteindelijk de grote aula aan toe al die jongeren keihard en vastberaden mee zaten te denken hoe we diezelfde kindermishandeling toch het snelst de wereld uit kunnen hebben. Met hun eigen verdrietige verhalen, in volle openheid en met alle inzet die ze in zich hadden.

Hoop
Toen liep ik wel te glimmen. Potverdorie wat een kids. Dat is de hoop, die ik ook bij u voelde. Voor die jeugd en voor die toekomst. 

Natuurlijk kunnen we wat doen aan het klimaat, zei u. We kunnen toch alles. Nou dat is mooi, want als we alles kunnen, kunnen we dat ook in de zorg, met die idiote pyjama-dagen, haperende zuurstofmachines en plascontracten.  

En dan kunnen we het met het armoedeprobleem en het onderwijs en de werkloosheid en de eenzaamheid van ouderen. Dat de oplossing er nu nog niet is, betekent alleen dat je er wat harder naar moet zoeken. We zijn toch een kenniseconomie, nou gebruik die knappe koppen dan ook.

Normaal
Maar wat we op een of andere manier niet kunnen, of wat we misschien even verleerd zijn is een beetje normaal met elkaar omgaan. We twitteren elkaar verbaal een ongeluk, we sturen eerder een dreigmail dan een verjaardagskaart. En een beetje demonstratie staat tegenwoordig achter een hek. Flikker toch op. Dat moet anders kunnen. 

Terug naar de vertrouwensdemocratie; dat zei u. En dat politici onkreukbaar moeten zijn en integer. Ja, dat is een primaire levensbehoefte van een democratie. Weg met de graaiers, de opportunisten, de leugenaars. 

En dan aan de jeugd de toekomst en ze de kans geven die ook een beetje mooi vorm te geven. Dat was de toespraak van u. De toespraak van de hoop. 

En dan komt het allemaal weer goed? En kunnen de touwtjes weer uit de voordeur? Alsjeblieft niet, zeg. Ik heb een automatische deuropener en die wou ik graag houden. Maar voor de rest, okay hoor, meneer Jan, heel okay. 

Met een keihard kusje uit Rotterdam,

Carrie

 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →