'Uiteindelijk breek je en het is goed dat het hier is gebeurd'

Print
'Uiteindelijk breek je en het is goed dat het hier is gebeurd'

„Je moet hier doorlopend aftasten hoe mensen zich voelen en ze op hun gemak stellen.” Afbeelding: Meulenhof

De grootste vrouwengevangenis van Nederland, Ter Peel in Evertsoord, is een wereld op zichzelf. Deze krant kreeg een zeldzame inkijk in het leven in de vrouwengevangenis. Vandaag deel 1 van een drieluik: de ‘rimboe’.

Ze staat voor de deur. Op de drempel van 2737 dagen gevangenschap. Ze weet wat ze tegemoet gaat. In 2008 stond Erica (28) hier ook, maar toen zag de toekomst er iets zonniger uit. Anderhalf jaar tegenover de zeven en een half jaar die nu nog voor haar liggen.

Erica zat eerst in Breda, tot de gevangenis daar moest sluiten. Vandaar dat ze weer hier is.

In Ter Peel in Evertsoord werken 222 mensen, van wie 125 vrouwen. In de inrichting is plaats voor 228 gedetineerden. Het complex bestaat uit meerdere gebouwen, met daaromheen bomen en weilanden. Ze noemen het intern bij justitie ook wel een rimboegevangenis vanwege de ligging, midden in de Peel. Maar ook omdat ze er verstoken zijn van openbaar vervoer. Rechts op het terrein ligt het hoofdgebouw met het huis van bewaring en de gesloten gevangenis. Links het oude klooster met een Beperkt en een Zeer Beperkt Beveiligde Inrichting en het Moeder met Kindhuis, een afdeling waar gedetineerde moeders met kinderen tot vier jaar verblijven.

Achter de deur van het hoofdgebouw staat Hilda, die nieuwe vrouwen welkom heet. Ze is van de visitatie-afdeling. Hilda is een gezellig type. Tenminste: als je haar het leven niet zuur maakt.

„Je weet eigenlijk nooit wat er uit het busje komt. Sommigen zeggen: ‘Ha Hilda! Ben ik weer’. Sommigen zijn in shock. Sommigen kunnen agressief reageren, bijvoorbeeld drugsgebruikers. Je moet hier doorlopend aftasten hoe mensen zich voelen en ze op hun gemak stellen. We zijn er om ze door detentie heen te helpen. Niet om ze extra te straüen.”

Uit de kleren

Als de deur in het slot valt, gaan de vrouwen via een detectiepoort naar de visitatieruimte. Daar moeten ze uit de kleren. „We raken ze niet aan. Ze moeten bukken, er volgt een urinecontrole. Als ze niet willen, gaan er bij ons meteen bellen rinkelen. Ik heb veel dingen gezien. Een inwendig verstopte telefoon. Of een zakje make-up. In kleding vind je ook veel. Telefoons in de zool van een schoen, geld, xtc-pilletjes in een prothese. Ik zou het misschien ook proberen als ik in hun schoenen stond. Ze zijn soms gehaaid, hoor. Je kunt mij schoppen, zeg ik dan, maar dan ga je bij mij op een gegeven moment je tenen voelen.” De meesten zijn heel emotioneel, vertelt Hilda in de ruimte waar vingerafdrukken en een foto worden gemaakt. „Ze gaan hier in het systeem. Voor mij is dat ook het heftigste moment."

Erica weet nog goed hoe ze zich voelde in die eerste dagen, vertelt ze. Ze was vooral rebels. Inmiddels zit ze hier vijf en een half jaar vast vanwege een geweldsdelict. In 2019 komt ze waarschijnlijk vrij. Tijdens het gesprek weegt ze haar woorden zorgvuldig. Inhoudelijk kan en mag niemand binnen Ter Peel ingaan op het misdrijf dat ze hebben gepleegd. Niets mag herleidbaar zijn, ter bescherming van vooral slachtoffers of nabestaanden. „In het begin schopte ik tegen dingen aan, maar gaandeweg ben ik veranderd. Vertrouwen is belangrijk. Ik was vertrouwen in de mensen kwijtgeraakt, het is bevrijdend dat ik dat hier heb teruggevonden. Uiteindelijk breek je en het is goed dat het hier is gebeurd.”

 

 

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?
Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu

 

 

 

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →