Marie vertelt wat er door haar heenging na dodelijke aanrijding met trein

Print
Marie vertelt wat er door haar heenging na dodelijke aanrijding met trein

Afbeelding: Het Nieuwsblad

“We hebben net iemand aangereden met de trein. Ik zit te trillen als een gek.” Het was 8 uur vanmorgen toen Marie dit bericht op Twitter zette. In de berichtjes die volgen, probeert ze wat ze gezien heeft en wat ze voelt van zich af te schrijven. Duizenden mensen volgen haar getuigenis op de voet en spreken haar moed in.

Marie neemt al vijftien jaar dagelijks de trein, zegt ze. Ook vanmorgen vroeg. Onderweg naar Brussel reed de trein iemand aan. Ongeval of zelfdoding. Wellicht het tweede. Over de oorzaak laat ze zich niet uit, wel over de gevolgen. Voor het treinpersoneel, voor de reizigers, voor de nabestaanden van het slachtoffer.

“We hebben iemand aangereden met de trein. A.u.b. laat het een dier of zo zijn. Dat is ook erg, maar geen familie betrokken”, tweet ze kort nadat de trein iemand gegrepen heeft. “Ik had gehoopt dit nooit mee te maken”, klinkt het in een van haar berichten.

Het gebeurt vaak, beseft Marie. Soms zelfs drie per week. Voor treinbestuurders is zoiets traumatisch. Ze zien het voor hun ogen gebeuren en kunnen niets doen want een trein breng je niet zo maar tot stilstand als ze plots iemand op of naast de sporen zien lopen.

“In de eerste wagon voel je dus alles. Arme arme treinbestuurder. Dit is verschrikkelijk.”

Muisstil
Uit reacties van treinbestuurders en treinbegeleiders blijkt dat ze ‘blij’ zijn met de getuigenis van Marie. Ze hopen dat mensen zo misschien meer begrip zullen hebben voor vertragingen en voor hun werk.

Voor Marie zelf is het een beetje dubbel, want er is iemand gestorven. “Maar ik hoop dat mensen die plannen hebben om een wanhoopsdaad te plegen, toch ook even zullen stilaan bij de gevolgen ervan voor de mensen die getuigen zijn van zulke vreselijke drama’s”, zegt ze. Marie is vandaag zelf zo’n getuige. En het doet iets met een mens. Ze kan het uren na het ongeval nog altijd niet uit haar hoofd zetten.

Een vrouw die reageert op haar tweets zegt: “Onze tuin grenst aan een spoorweg, halfjaarlijks gebeurt dit letterlijk in onze achtertuin. Vorige week nog een jongen van 17...”

Het is muisstil in de trein, zegt Marie enkele minuten na de fatale aanrijding. “Ik stuur een sms. Met de tranen in de ogen. Ik durf niet te bellen. Mottig.” En dan: “IJs ijs koud. Verstijfd van schrik. En toch rillen. En voortdurend die seconden opnieuw beleven.”

Ondertussen zit iedereen nog vast in de trein, terwijl buiten op de sporen nog altijd een lichaam ligt. Open en bloot.

Warme knuffels
“Een medereiziger neemt een foto van iets buiten. Ik kan het niet. Voelt bijna onrespectvol”, schrijft Marie. “De hulpdiensten zijn gearriveerd. Vuistje voor de treinbegeleider. Stap voor stap brengt hij ons op de hoogte.”

“Zouden ze warme knuffels aanbieden? Koud. Zo koud.” Bijna een uur na het ongeval stuurt ze: “Het beven is gestopt. Ze verwarmen de trein. Koele kalmte overspoelt me. Bijna poëzie...”

Uiteindelijk worden alle reizigers geëvacueerd. “Te voet moet je langs het doek passeren ... blijven naar de grond/gsm kijken. En niet tegen een bovenleidingspaal botsen.”

Wat later excuseert ze zich. “Sorry dat ik mijn verhaal zo op Twitter gooide. Ik moest het kwijt. Waarschijnlijk niet echt aangenaam om lezen.” “Hoe een dag van vrolijk op 1 seconde omslaat in iets koud en duister.”

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →