'Ik heb jarenlang een doodswens gehad. Ik voelde me niet gezien, onbegrepen en eenzaam.'

© iStock

„Ik ben nooit mishandeld, heb nooit honger geleden, ben materieel niets tekortgekomen, maar ik heb ook nooit een diepgaande band met m’n moeder gehad.”

„Ik ben nooit mishandeld, heb nooit honger geleden, ben materieel niets tekortgekomen, maar ik heb ook nooit een diepgaande band met m’n moeder gehad.”© Maartje van Berkel

thumbnail:
thumbnail: „Ik ben nooit mishandeld, heb nooit honger geleden, ben materieel niets tekortgekomen, maar ik heb ook nooit een diepgaande band met m’n moeder gehad.”

Hoe verloopt je leven als je geen band hebt met je moeder? Ineke Kempen (61) werd gezoogd door een tante en kreeg een andere naam. Ze vond steun bij de muziek van John Fogerty en de zwaar invalide Bert.

Ron Buitenhuis

"Mijn tante Gerda was wat je noemt ‘Hollands Glorie’. Een stevige, struise vrouw met grote borsten. Pas later werd me duidelijk dat deze tante mijn redding is geweest. Mijn eigen moeder had geen voeding voor me en voor flessenmelk was ik allergisch. Tante Gerda was in 1955 ook net bevallen en ze had genoeg melk voor twee baby’s. Als mijn moeder met mij naar m’n tante ging, zei m’n opa gekscherend: ‘daar gaat Ineke weer naar de melkfabriek’. Feit is dat ik die belangrijke eerste maanden van m’n leven door een andere vrouw ben gezoogd. Het voorval is illustratief, een soort blauwdruk voor m’n leven.

Ieder kind, zelfs een embryo, voelt als een moeder geen contact maakt

Ik ben nooit mishandeld, heb nooit honger geleden, ben materieel niets tekortgekomen, maar ik heb ook nooit een diepgaande band met m’n moeder gehad. Ieder kind, zelfs een embryo, voelt als een moeder door angst, stress, schaamte, afkeer of geweld, geen contact maakt met haar kind. Mijn moeder zal best van mij hebben gehouden, maar voor mij was er geen connectie, geen zielsverbinding. Toch ben ik daar altijd naar blijven verlangen, zelfs toen ze tegen het einde van haar leven dement werd. De verpleegsters zeiden vaak: ‘Mevrouw Kempen, hier is uw dochter Ineke. Zeg eens Ineke.’ Maar ze klemde haar lippen stevig op elkaar, terwijl ze wel de naam van mijn jongste zusjes noemde. „Ik ben nooit mishandeld, heb nooit honger geleden, ben materieel niets tekortgekomen, maar ik heb ook nooit een diepgaande band met m’n moeder gehad.”

Misschien is het wel symbolisch, want Ineke is niet de naam die mijn moeder me had gegeven. Formeel heet ik Tiny, die naam staat ook in mijn inentingenboekje, maar mijn opa zei altijd dat ik een echte Ineke was, dat staat voor ‘de zuivere’. Ik had een speciale band met opa, die een spirituele man was. Aanhalen, knuffelen, aandacht was er thuis in Swalmen niet bij vroeger. Bovendien werd ons geleerd dat je je emoties binnenhield. Boosheid en verdriet liet je niet zien. Die erfenis heeft later ook een rol gespeeld in m’n huwelijk. Ik kwam niet op voor m’n eigen gedachten, ideeën of verlangens.

Ik hield mijn emoties voor me, terwijl ik diep van binnen m'n mond wilde roeren

In 1969, op m’n 14de, werd ik fan van Creedence Clearwater Revival meer in het bijzonder van de rauwe stem van John Fogerty, je weet wel van nummers als Who’ll stop the rain. Hij schreef later ook het lied en het boek Fortunate Son, waarin hij recht voor z’n raap protesteerde tegen de Amerikaanse klassenmaatschappij, omdat rijkeluiszoontjes niet naar Vietnam hoefden. Woow, dat iemand zo maar durfde te zeggen wat hij dacht, in verzet durfde te komen. Ik hield mijn emoties altijd voor me, terwijl ik diep van binnen m’n mond wilde roeren, op de barricaden wilde en de neiging had net als de Black Panthers mijn vuist in de lucht te steken.

Op m’n 30ste belandde ik bij een psycholoog omdat ik regelmatig depressief was. Mijn eerste vraag aan de psycholoog was: wat is eigenlijk je kompas in het leven? Hij zei: ‘je gevoel’. Daar keek ik van op, ik had nauwelijks contact met m’n gevoel. Ik had vriendinnen op school en later genoeg collega’s en vrienden, en toch voelde het altijd alsof ik alleen op de wereld was. Ik voelde me niet gezien, niet gehoord, niet begrepen en eenzaam. Ik heb decennia een doodswens gehad. Ik ervoer het leven als ploeteren door een modderpad, in plaats van dansen over een asfaltweg met mooie bermbloemen. Op m’n 34ste ben ik gescheiden en vervolgens tot m’n 49ste single geweest. Ik probeerde mijn leven in balans te krijgen met therapieën en spirituele contacten, zoals de White Eagle, ooit een Amerikaanse indianenopperhoofd, die nog altijd vanuit de geestenwereld boodschappen doorgeeft."

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee