Maartje Paumen: 'Ik heb op het randje geleefd'

Print
Maartje Paumen: 'Ik heb op het randje geleefd'

Afbeelding: Peter Schols

In de weken na de Spelen werd Maartje Paumen steeds vaker wakker met de gedachte: ik wil dit niet meer. En dus stopte ze. „Ik heb 12,5 jaar op het randje geleefd. Dat heeft me veel gebracht, maar gezond was het niet altijd.”

Je hebt nu drie weken geleden bekendgemaakt dat je stopt bij Oranje. Is het een beetje ingedaald?
„Ik weet soms nog steeds niet hoe ik me moet voelen. Ik ben opgelucht omdat ik de knoop heb doorgehakt, maar ik besef ook steeds meer dat deze periode nu klaar is: ik stop met wat ik bijna mijn hele leven heb gedaan en dat komt nooit meer terug. 
Het blijft een dubbel gevoel, maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.”

Je rent van interview naar interview. Had je zoveel aandacht verwacht?
„Ik heb zoveel berichten gehad, ook van onbekenden. Sommigen schreven dat ze moesten huilen omdat ik bij Oranje stop. Dat is heftig en ik besefte niet dat ik die invloed had. Mensen zeggen twaalf jaar lang van mijn spel te hebben genoten en van tegenstanders hoor ik wat ik allemaal voor ze betekend heb. Ik ben best wel verrast door de impact, het zijn rare weken.” 

Het was een raar jaar wellicht? Vorig jaar, tien maanden voor de Spelen, nam je plots een periode afstand van Oranje. 
„Laten we het erop houden dat ik met mezelf in de knoop zat, fysiek en mentaal. Noem het een soort burnout. 
Ik deed dingen die voor een topsporter niet verstandig waren. Ging ’s avonds uit en trainde dan uit schuldgevoel de volgende ochtend extra hard. Dat werkte niet. Ik kwam zelf niet meer uit die neerwaartse spiraal totdat mijn mental coach Marco Hoogerland en bondscoach Alyson Annan ingrepen. Zij hebben me een spiegel voorgehouden. Normaal ben ik erg eigenwijs, maar ik zat er toen zo doorheen dat ik het van ze aannam.” 

Je begon aan een zwaar intensief trainingsprogramma om fit te worden: het Project Paumen.
 „Ik heb ongelooflijk hard getraind in die maanden, maar tegelijkertijd afstand van het hockey genomen en veel contact gehad met familie en vrienden. Op de Spelen was ik weer de oude. Beter had ik er niet kunnen staan, denk ik. Ik was fysiek in orde, happy in mijn kop en ik was er voor mijn teamgenoten. Ik heb in Rio genoten van iedere seconde. Heel anders dan Peking en Londen. In 2008 was ik nog een puppy en in 2012 was de druk zo hoog dat ik nauwelijks kon genieten. In Rio heb ik alles heel intens beleefd.” 

Dat was goed te zien. Na de verloren finale tegen Engeland was je ontroostbaar.
„Ja, toen ik die beelden terugzag dacht ik wel even: wow. Maar zo ben ik als ik speel: een en al passie, emotie. Eigenlijk begonnen de tranen al in de kwartfinale en ook na de gewonnen halve finale was ik zeer emotioneel.” 

 

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?
Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu

 

Volg nieuws uit jouw gemeente via Facebook

De Limburger heeft voor alle 31 gemeenten een eigen Facebookgroep met het laatste plaatselijke nieuws.

> Neem een kijkje