'Die idioten, ik kon niks.'

Print
 'Die idioten, ik kon niks.'

Afbeelding: AD

Wekelijks schrijft Hugo Borst over zijn moeder, die aan alzheimer lijdt. Vandaag geeft hij het woord aan Yvonne Metaal. Haar vader is huisgenoot van Hugo's moeder.

,,Ik heb een zachtaardige, muzikale, intelligente vader, die als waterbouwkundig ingenieur aan veel bruggen van Rotterdam heeft gewerkt. Hij is 88 jaar, heeft alzheimer en zit helaas in een verpleeghuis, van Laurens. 

De afgelopen week is hij zes nachten een keer gevallen. Hij heeft een rekje aan zijn bed, maar valt bij het uitstappen. Meestal vond het personeel mijn vader rond 6 uur. Na de eerste keer had hij open wonden aan zijn armen. De tweede keer heeft hij waarschijnlijk een groot gedeelte van de nacht op de grond gelegen, met overal bloed, een gekneusde of mogelijks zelfs gebroken neus en een wond boven zijn wenkbrauw. Die wond op zijn hoofd is gehecht. 

Mijn moeder en zus probeerden hem te kalmeren. Hij schreeuwde en huilde: 'Die idioten, ik kon niks.' Hij was overduidelijk heel bang. Het proberen te kalmeren duurde heel de dag. In de tussentijd is zijn kamer opgeruimd, zijn de wonden verzorgd en is zijn stoel met bloed weggegooid. Gefrustreerd trok hij het verband en de zwaluwstaartpleister van zijn hoofd. Om 5 uur heeft hij eten gekregen, in kleine hapjes. Hij had enorme honger, van de schrik had hij niet gegeten. 

Belemmerende maatregelen kunnen averechts werken, dus viel hij weer, de volgende nacht. Die dag geprobeerd hem soep te laten eten, maar door pijn met slikken wilde hij niets meer. Soms was hij stil en doodmoe, en dan opeens, paniekerig en huilend, zei hij: 'Kon niks, er was niemand, niks... ik wist het niet.' Hartverscheurend.   

Wij wilden een sensor in zijn kamer en maatregelen om het vallen te voorkomen. Sensoren zijn aanwezig in de gangen, maar zeldzaam in een slaapkamer, omdat 'de telefoons niet meer sensoren aankunnen', zegt de leiding. Voor een nieuw systeem is geen geld. 

Na twee keer te zijn gevallen, kreeg mijn vader een sensor in zijn kamer. Bij een valpartij krijgt een van de twee nachtverpleegkundigen in het verpleeghuis met 164 bewoners dan een signaal. Dat is natuurlijk te laat, maar dan hoeft mijn vader tenminste geen uren op een koude grond in het donker te liggen. 

Wat mij dwarszit: we hebben pas na één week alle betrokken partijen bij elkaar om te praten over welke maatregelen je kunt treffen om iemand niet te laten vallen. Met een spanlaken of valmatras kan hij doorslapen. Die eerste is vrijheidsbeperkend en vaak niet toegestaan en het is vooral de vraag hoe zijn wilskracht is om toch uit zijn bed te komen, ondanks belemmeringen. 

Wat me zorgen baart: wij doen moeite hem te laten eten, maar denken dat hij pijn heeft (logisch, als je met je gezicht keihard ergens tegenaan valt). Is er nog meer gebroken? Is zijn keel op­gezwollen? Je kunt die man niet meenemen naar een ziekenhuis. We vragen het personeel: 'Wat kan er nog meer?' Maar het personeel weet niets of mag misschien niets zeggen. 

We hebben het klachtenformulier ingevuld. Da's geen makkie. Je moet het downloaden als pdf-bestand en opslaan. Als je later nog iets wilt toevoegen, gaat dat niet en automatisch verzenden via de mail gaat ook niet. Wij willen dat er goed naar ons wordt geluisterd, dat er duidelijk wordt gecommuniceerd, we willen vooral weten wat je er aan kunt doen en waarom welke beslissingen worden genomen.''   

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf €4,50 per maand.

Bekijk de aanbieding →