Einde van het stoplicht

© De Limburger

Hoe paradoxaal: stoplichten op een snelweg.Toch is het al ruim een halve eeuw realiteit in Maastricht.

Vikkie Bartholomeus

De stoplichten op de A2 als driekleurige schandvlek van de stad, die internationaal bekendstaat om de geboorte van de Europese Unie én dat permanente verkeersinfarct. Niets om trots op te zijn, die laatste zes stoplichten op de route tussen Amsterdam en Genua. Vannacht is het afgelopen: als de A2-tunnel opengaat, rijden per etmaal 80.000 voertuigen ondergronds zonder obstakel tussen noord en zuid. Adieu verkeersregelinstallaties. Althans ondergronds; het lokale verkeer moet rood, oranje en groen blijven gehoorzamen.

Ongeveer vijftig jaar geleden moeten de lichten op de A2 (toen nog Rijksweg 75/E9) zijn geplaatst. Nadat Maastricht in 1962 liefst 14 doden en 127 zwaargewonden betreurde bij 2157 verkeersongelukken, nam een „indrukwekkende batterij verkeerslichten” bezit van de stad. De rotonde bij de Geusselt veranderde uiteindelijk in een van de eerste geavanceerde groene golven van Nederland. Zes gekoppelde stoplichten die in een subtiele dans met het gaspedaal in de perfecte snelheid van 50 kilometer per uur vrijelijk gepasseerd konden worden. Geloof het of niet: Maastricht mag zich tot de jaarwisseling nog ‘Verkeerslichtenstad van Nederland’ noemen. Een titel uitgereikt door onder meer ANWB en Rijkswaterstaat voor „uniek en moedig verkeerslichtenbeleid”. Zo uniek en moedig, dat de stoplichten op de A2 nu definitief worden begraven.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee