Ozbilici was eigenlijk niet eens van plan geweest om de expositie te bezoeken. Maar omdat de relatie tussen Turkije en Rusland de laatste weken wat begon te ontdooien, besloot hij op weg naar huis van kantoor toch even te stoppen. Gewoon om wat foto's in voorraad te hebben van Karlov. ,,Hij was een heel kalme, zachte man. Heel natuurlijk. Niet zoals de meeste diplomaten", aldus Ozbilici tegen CNN en NBC News. 

Terwijl hij beelden begon te maken, weerklonken plots schoten. ,,Heel luid: bam, bam, bam", aldus de fotograaf. ,,De mensen die vooraan stonden lieten zich op de grond vallen, probeerden zich te verbergen, dekking te zoeken. Ik was in shock, bang, maar niet in paniek." 

Gillen en huilen
Ozbilici verschanste zich achter in de showroom, deels achter een muur. Hij zag de schutter rond het levenloze lichaam van de ambassadeur lopen. ,,Hij was erg opgefokt en sloeg verscheidene foto's van de muren", vertelt de fotograaf. ,,Het leek alsof hij een verklaring aan het afleggen was, maar iedereen was aan het gillen en huilen, zodat ik het niet goed kon verstaan." 

Hij vervolgt: ,,Ik was bang en besefte het gevaar mocht de schutter zich naar mij keren, maar ik kwam toch een beetje vooruit en begon foto's te maken van de schutter", gaat hij verder. ,,Ik dacht: ik ben hier, zelfs als ik neergeschoten of misschien zelfs gedood word: ik ben een journalist en ik moet mijn werk doen. De beelden van collega's en vrienden die de afgelopen jaren stierven terwijl ze aan het werk waren in conflictzones, flitsten wel de hele tijd door mijn hoofd."

Kalm
Pas achteraf, toen hij de foto's aan het bewerken was, besefte Ozbilici dat de dader - politieman Mevlut Mert Altintas, hij werd achteraf gedood - heel gepland te werk was gegaan. ,,Hij stond op mijn eerste twee foto's gewoon achter de ambassadeur, alsof hij deel uitmaakte van zijn gevolg of van het museum was. Erg kalm." 

Minuten nadat de foto's van Ozbilici online werden gezet, gingen ze als een lopend vuur de wereld rond. Overal werd hij geprezen als een held. ,,Wat een moed, mensen van persagentschappen krijgen zelden eer toebedeeld, terwijl ze meestal de helden van de dag zijn", aldus journalist Barry Malone van Al Jazeera. En zijn collega Bronwen Dickey: ,,Ik hoop dat ik nog maar een honderdste van zijn heldhaftigheid mag bezitten voor ik sterf."