Recensie: Medammecour en de verwachting

Print
Recensie: Medammecour en de verwachting
De mannen van Ummer d'r Neaver hebben het dappere initiatief genomen om de Waolse Medammecour na elf jaar afwezigheid uit de as te laten herrijzen. In het begin van deze eeuw maakte die vastelaovesrevue naam, mede door de tv-registratie van L1. Welnu, door dezelfde naam te kiezen voor de nieuwe revue (minus Waolse) wekken de initiatoren bepaalde verwachtingen bij het publiek.Verwachtingen die niet in alle gevallen kunnen worden ingelost. Ten eerste is de Medammecour on Tour veel meer een revue dan de oude voorstellingen. Toentertijd ging het, met alle respect, toch wat meer om veredelde bonte avonden.Ten tweede is de nieuwe Medammecour moderner, sneller, actueler en - hier en daar - platter. Wat sommige toeschouwers in de koude Brunssumse Brikke Oave al in de pauze doet opmerken dat -dat moderne voor mij niet hoeft".

Gouden vondst

Marc Hermans is de'linking pin' met de oude voorstellingen. Ook toen zat hij in de'creatieve groep' die de voorstellingen schreef en samenstelde.Nu heeft hij dat gedaan samen met Joost Meijs en Bart Storcken. En laten we hier vooral arrangeur Roel vanWijk (in het orkest sousafonist en trompettist) noemen. De laatste jaren duikt zijn naam meer en meer op bij grotere, succesvolle Limburgse producties. Gouden vondst is de omgeving waarin het geheel zich afspeelt: een kapsalon. Dat de kappers dan weer worden weggezet als twee homo's, leidt jammer genoeg tot een aantal (te) platte grappen van Hermans.Die bevestigen buiten de provincie slechts het Limburgse imago van de kat knijpen in het donker. Maar als we daar doorheen kijken, zien we een vlotte show die door Frans Pollux ijzersterk wordt geopend in een duel met orkestleider Bart Storcken over in welke plaats de beste vastelaovesleedjes worden geschreven. Tussen neus en lippen door levert Pollux de formule voor een winnend LVK-liedje. Andere hoogtepunt voor de pauze zijn het interview met de weergekeerde Jezus, die elk antwoord begint met: -Dat is een beetje verkeerd in de boeken gekomen..." en de loodgieters die met hun gereedschapskisten een percussiestuk neerzetten.

The Voice

Na de pauze doen de kappersstoelen dienst als draaistoelen bij de Limburgse versie van The Voice. Toni Will? speelt in Brunssum een thuiswedstrijd en is de eerste die de zaal spontaan uit de stoelen krijgt. De jury draait niet bij de Engelse versie van Mississippi, wel bij de Limburgse. Aan de reacties van de zaal te zien moet ook Sjpassminister Fer Kousen heel goed zijn geweest, maar - en hier zit een valkuil - hij is voor een Noord-Limburger ?cht niet te verstaan. De rol van de geluidsman is overigens cruciaal: wil je alle grappen meekrijgen, dan moet die ervoor zorgen dat het uitstekende orkest de zangers en acteurs niet overstemt.   Door Jan Cuijpers