'Elke dag kijk ik in haar kamer of ze nog leeft'

© AD

Ina heeft een eetstoornis. Zo erg dat ze er bijna aan overlijdt. Haar enige hoop is een omstreden kliniek in Portugal. 'Ik voel me alleen.'

AD

Ze draagt een dik vest, maar haar smalle nek verraadt haar toestand. Ina (19) is ziek, heel ziek. Ze verkeert in levensgevaar: elke verkoudheid kan haar fataal worden. Zelf wil ze dat nog niet geloven, maar haar vader weet beter. ,,Elke ochtend loop ik naar haar kamer om te kijken of ze nog leeft.''Eigenlijk zou Ina in een ziekenhuis moeten liggen, zegt haar vader, maar dat wil ze niet meer. Gespecialiseerde klinieken kregen haar eetstoornis niet onder controle. Al een jaar is ze thuis, vechten haar ouders er dagelijks voor dat Ina wat eet. ,,Maar ze houdt dit niet vol, er moet wat gebeuren.''

Ik ben niet gelukkig. Maar ik weet ook niet meer hoe het voelt om gewoon te leven

Experimentele behandelingIn januari gaat het gezin naar Portugal, naar een kliniek met een experimentele behandeling. In elk geval voor twee maanden, meer kan verzekeraar ONVZ niet toezeggen omdat de onbewezen therapie niet uit de basisverzekering kan worden vergoed.Ina's vader is ten einde raad. ,,De therapieën hier mogen dan bewezen zijn, maar wij zijn er niet verder mee gekomen.'' Ook Ina wil per se naar Portugal. Beter worden. Hier kwam ze bij elke behandeling meer in verzet, zegt ze. Stortte zich nog dieper in haar eetstoornis. ,,Ik werd gedwongen opgenomen. Had niets te zeggen over mijn behandeling. Via een sonde kreeg ik dwangvoeding.'' Het leidde even tot gewichtstoename, maar daarna viel ze terug en vlogen de kilo's er weer af.

PerfectionistischZe is doodsbang om aan te komen, maar niet omdat ze zich te dik vindt. ,,Ik vind mezelf juist helemaal niet mooi zoals ik nu ben.'' Ze vertelt hoe onzeker ze is, perfectionistisch en vooral ook bang voor het leven en de emoties die daarbij horen. In al die onzekerheid ,,zorgt mijn eetstoornis ervoor dat ik de regie heb''.Ze praat en beweegt langzaam, haar ademhalingen zijn diep en haar ogen knipperen traag. ,,Ik heb weinig energie. En ik ben snel geïrriteerd.'' Haar gevoelens zijn afgevlakt, alle energie gaat naar het fysieke overleven. ,,Ik ben niet gelukkig. Maar ik weet ook niet meer hoe het voelt om gewoon te leven.''PortugalToch wil ze een poging wagen, daar in Portugal, om er weer bovenop te komen. Ina gaat naar het Mater Global Neuroplasticity Center, een kliniek die mensen met een eetstoornis begeleidt die elders zijn uitbehandeld. Een afwijkende benadering: 24/7, één op één, met vriendschap, fysiek contact, knuffels. Geen garanties, alleen ervaringsverhalen van meiden én jongens die zijn opgeknapt.,,Daar is geen dwang en groepstherapie met jaloerse meisjes die onderling de strijd aangaan. Ze werken vanuit liefde en vertrouwen en er zijn ervaringsdeskundigen.'' Want anorexia is eenzaam, zegt ze.

Heil zoeken over grensIna is zeker niet het enige meisje dat niet beter wordt na talloze behandelingen en opnames. Naar schatting gaat het om enkele tientallen gevallen per jaar, ongeveer 5 tot 10 procent van alle anorexiapatiënten.Volgens het Centrum voor Consultatie en Expertise (CCE), dat helpt als mensen vastlopen in de Nederlandse zorg, zoeken meer anorexiapatiënten hun heil over de grens.

De vraag is alleen: wie moet de vaak kostbare behandelingen betalen? Omdat onduidelijk is of de zorg aan de Nederlandse standaard voldoet, wees ONVZ Ina's verzoek in eerste instantie af. Maar de verzekeraar draaide bij na gesprekken met CCE en Human Concern en betaalt nu de eerste twee maanden uit eigen budget.

Eric van Furth, voorzitter van de Nederlandse Academie voor Eetstoornissen, vindt dat patiënten gewoon in Nederland behandeld kunnen worden en wantrouwt de 'knuffeltherapie' in het MGN Center.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee