De bom dendert nog na, maar Laura reist meer

Print
De bom dendert nog na, maar Laura reist meer

„Ík heb een tatoeage op mijn rechtervoet: Shraddha, Sanskriet voor vertrouwen. Elke keer als ik de tattoo zie dan zeg ik tegen me zelf: Laura, je kunt het!” Afbeelding: Maartje van Berkel

Haar huwelijksreis naar Sri Lanka eindigde bij de IS-aanslag op Zaventem. De bom dendert nog na, maar Laura Alteveer (36) ziet ook positieve gevolgen. Ze reist meer en volgt haar hart als Thaise masseur.


Vanmorgen wakker geworden in de armen van mijn kersverse man, maar niet in Sri Lanka, zoals gepland, maar thuis in ons eigen bed. En wat is dat een veilig gevoel. We zijn er nog!’ Het waren woensdag 23 maart 2016 mijn eerste woorden op Facebook. 

Een dag eerder waren Arnout en ik letterlijk aan de dood ontsnapt. We hadden net ingecheckt op vliegveld Zaventem voor onze huwelijksreis naar Sri Lanka en stonden nog geen veertig meter van de twee terroristische bomexplosies. Om ons heen vielen gewonden en misschien wel doden, die hebben we gelukkig nooit gezien. Arnout en ik sloegen meteen op de vlucht. We kwamen ongedeerd buiten, maar nu negen maanden later weet ik dat ongedeerd niet hetzelfde is als ongeschonden. Ik ben namelijk iets kostbaars kwijtgeraakt: mijn onbevangenheid. 

Afgelopen augustus zijn we alsnog op huwelijksreis gegaan, nu via Düsseldorf, en toen we voor de incheckbalies stonden kwamen er tranen en raakte ik behoorlijk in paniek. Zodra er grote mensenmassa’s zijn ben ik op m’n hoede. Arnout heeft dat minder. Hij redeneert heel rationeel dat de kans dat we twéé keer in een bomaanslag terechtkomen, al helemaal verwaarloosbaar klein is. Ik ben echter voortdurend alert en zodra er ergens in de wereld een aanslag is, raak ik geëmotioneerd. Vroeger was het vaak ver van m’n bed, nu kan ik me verplaatsen in angst van de overlevenden.” 

„Ik betrap me er ook op dat ik ongewild aan etnische profilering ben gaan doen. Een man met een Arabisch uiterlijk maakt me huiverig en al zeker als hij een rugzak heeft. Ik moest laatst wachten op Utrecht Centraal en ik koos het bankje met de blanke man en niet het bankje met de moslim. En tegelijkertijd kom ik dan met mezelf in conflict, want het is niet netjes, zo ben ik niet opgevoed, en het is niet fair. Ik probeer me juist altijd te verplaatsen in die ander, en ik zou het vreselijk vinden als mensen mij, in alles wat ik doe, zouden wantrouwen. 

 

 

Lees het complete artikel in de krant van vandaag.

Al abonnee? klik hier om naar de digitale krant te gaan.

Nog geen abonnee en verder lezen?
Probeer de digitale krant dan 4 weken gratis!

Probeer nu